“The Weary Blues” is about a piano

“The Weary Blues” is about a piano player Hughes knew in Harlem. According to critic Edward J. Mullen, Hughes called “The Weary Blues” his “lucky poem” because it placed first in a literary contest sponsored by the National Urban League in 1925. Unlike “The Negro Speaks of Rivers,” however, “The Weary Blues” received greatly mixed reviews from both black and white critics. It was called everything from a masterpiece to doggerel.

The work blends jazz, blues, and poetry into powerful lyric poetry. The narrator’s voice begins the poem:

Droning a drowsy syncopated tune,Rocking back and forth to a mellow croon,I heard a Negro play.

In these lines, the musical quality of the poem is already evident. Several of the poem’s repeated lines, such as “He did a lazy sway” and “I got the Weary Blues,” then capture the motion and rhythm of the music. Other refrains, such as “O Blues!” and “Sweet Blues,” create the crooning of the blues. Hughes also uses onomatopoeia in the thumps of the man’s foot on the floor.

Hughes concludes the image by extinguishing the performance, the stars, and the moon but showing that the blues remain an integral part of the man:

The stars went out and so did the moon.The singer stopped playing and went to bedWhile the Weary Blues echoed through his head.He slept like a rock or a man that’s dead.

This final image, so different from that in “The Negro Speaks of Rivers,” probably accounts for the mixed reviews of the poem.

Critics who like “The Weary Blues” compare Hughes’s poem to the poetry of Carl Sandburg. DuBose Heyward, for example, says their poetry shares a “freer, subtler syncopation” than that of Vachel Lindsay. Other critics see elements of ballads and spirituals in “The Weary Blues.” Oddly enough, several early critics praise “The Negro Speaks of Rivers” for the same qualities they condemn in “The Weary Blues.” In response, later critics have suggested that these critical comments were biased by the themes of the poems. While “The Negro Speaks of Rivers” is upbeat and affirming of black heritage, “The Weary Blues” affirms a specific heritage, one distinctly not middle class, not classical.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"เดอะบลูส์ก็" กำลังเล่นเปียโนฮิวจ์สรู้ในไทม์สแควร์ ตามเอ็ดเวิร์ดเจ Mullen วิจารณ์ สตีเฟ่นเรียก "Blues ภูมิใจ" เขา "กลอนลัคกี้" เนื่องจากมันวางครั้งแรกในการประกวดวรรณกรรมที่สนับสนุน โดยลีเมืองชาติใน 1925 ซึ่งแตกต่างจาก "The Negro พูดของแม่น้ำ อย่างไรก็ตาม "Blues ก็"รีวิวผสมอย่างมากจากนักวิจารณ์ทั้งสีดำและสีขาวรับ จึงมีเรียกทุกอย่างจากชิ้นเอกเพื่อ doggerelงานผสมแจ๊ส บลูส์ และบทกวีเป็นเพลงบทกวีมีประสิทธิภาพ เสียงของผู้บรรยายเริ่มกลอน:Droning แบบเคลิ้ม ๆ syncopated ทูน โยกไปมาเพื่อ croon เมลโลว์ ผมได้ยิน Negro ที่เล่นในบรรทัดเหล่านี้ คุณภาพดนตรีของกลอนอยู่แล้วเห็นได้ชัด หลายกลอนของซ้ำบรรทัด "พระองค์กทางซี่" และ "ผมมี Blues ก็ แล้วจับภาพเคลื่อนไหวและจังหวะดนตรี Refrains อื่น ๆ "O Blues " และ "หวาน Blues สร้าง crooning ของเดอะบลูส์ สตีเฟ่นยังใช้ onomatopoeia ใน thumps เท้าของคนบนพื้นสตีเฟ่นสรุปภาพ โดย extinguishing ประสิทธิภาพ ดาว และดวงจันทร์ แต่แสดงว่า blues ยังคง เป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์:ดาวออกไป และก็ดวงจันทร์ นักร้องหยุดเล่น และไป bedWhile Blues ก็ได้พูดย้ำผ่านหัวของเขา เขานอนหลับเช่นก้อนหินหรือคนที่ตายรูปสุดท้าย ต่างจากใน "The Negro พูดของแม่น้ำ คงบัญชีสำหรับรีวิวผสมของกลอนนักวิจารณ์ที่ชอบ "Blues ก็" เปรียบเทียบกลอนของสตีเฟ่นกับบทกวีของ Carl แซนด์เบิร์ก DuBose Heyward เช่น กล่าวว่า บทกวีของพวกเขาร่วมเป็น "อิสระ subtler syncopation" กว่าของลินด์เซย์ Vachel นักวิจารณ์อื่น ๆ ดูองค์ประกอบของบัลลาดส์และ spirituals ใน "ภูมิใจ Blues" น่าพอ วิจารณ์หลายต้นสรรเสริญ "The Negro พูดของแม่" ในคุณภาพเดียวกันที่จะพิพากษาใน "ภูมิใจ Blues" ตอบ นักวิจารณ์ในภายหลังได้แนะนำให้ ข้อคิดเห็นเหล่านี้สำคัญถูกลำเอียง โดยรูปแบบของบทกวี "The Negro พูดของแม่" เป็น upbeat และการเห็นพ้องของเฮอริเทจดำ "Blues ก็" affirms เป็นมรดกเฉพาะ หนึ่งอย่างเห็นได้ชัดไม่ชั้นกลาง ไม่คลาสสิก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"เรือใบสีฟ้าเบื่อ" เป็นเรื่องเกี่ยวกับนักเล่นเปียโนฮิวจ์รู้ในฮาร์เล็ม ตามที่นักวิจารณ์เอ็ดเวิร์ดเจมูลเลนฮิวจ์สที่เรียกว่า "เรือใบสีฟ้าเบื่อ" "บทกวีโชคดี" ของเขาเพราะมันวางไว้ครั้งแรกในการประกวดวรรณกรรมการสนับสนุนจากเมืองลีกแห่งชาติในปี 1925 ซึ่งแตกต่างจาก "นิโกรพูดของแม่น้ำ" แต่ "การ บลูส์เบื่อ "ที่ได้รับความคิดเห็นที่หลากหลายอย่างมากจากทั้งนักวิจารณ์ดำและสีขาว มันถูกเรียกว่าทุกอย่างจากงานชิ้นเอกที่จะเลวได้. งานที่ผสมผสานดนตรีแจ๊ส, บลูส์และบทกวีลงในบทกวีที่มีประสิทธิภาพ เสียงบรรยายเริ่มต้นบทกวี: หึ่งเพลงดนตรีง่วงโยกไปมาไปครวญเพลงกลมกล่อมผมได้ยินเล่นนิโกร. ในบรรทัดเหล่านี้มีคุณภาพดนตรีของบทกวีที่เห็นได้ชัดอยู่แล้ว หลายบทกวีของสายซ้ำเช่น "เขาไม่ได้แกว่งไปแกว่งมาขี้เกียจ" และ "ผมเบื่อบลูส์" แล้วจับการเคลื่อนไหวและจังหวะของเสียงเพลง ละเว้นอื่น ๆ เช่น "โอบลูส์" และ "เรือใบสีฟ้าหวาน" สร้างเห่กล่อมของบลูส์ที่ ฮิวจ์สยังใช้สร้างคำใน thumps ของเท้าของมนุษย์บนพื้น. ฮิวส์สรุปภาพโดยการดับเพลิงประสิทธิภาพดวงดาวและดวงจันทร์ แต่แสดงให้เห็นว่าบลูส์ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของมนุษย์ดาวออกไปและเพื่อให้ได้นักร้อง moon.The หยุดเล่นและไป bedWhile บลูส์เบื่อสะท้อนผ่าน head.He เขานอนหลับเหมือนร็อคหรือคนที่ตาย. นี้ภาพสุดท้ายเพื่อให้แตกต่างจากที่ใน "นิโกรพูดของแม่น้ำ" อาจบัญชีสำหรับ ความคิดเห็นที่หลากหลายของบทกวี. วิจารณ์ที่ชอบ "เรือใบสีฟ้าเบื่อ" เปรียบเทียบบทกวีของฮิวจ์บทกวีของคาร์ล Sandburg DuBose Heyward ตัวอย่างเช่นบทกวีของพวกเขากล่าวว่าหุ้น "อิสระคนละชัดเจน" กว่า Vachel Lindsay วิจารณ์คนอื่นเห็นองค์ประกอบของเพลงบัลลาดและ spirituals ใน "เรือใบสีฟ้าเบื่อ." ผิดปกติพอนักวิจารณ์หลายต้นสรรเสริญ "นิโกรพูดของแม่น้ำ" คุณภาพเดียวกันพวกเขาประณามใน "เรือใบสีฟ้าเบื่อ." ในการตอบสนองนักวิจารณ์ในภายหลังได้ชี้ให้เห็นว่า ความคิดเห็นที่สำคัญเหล่านี้ถูกลำเอียงโดยรูปแบบของบทกวีที่ ขณะที่ "นิโกรพูดของแม่น้ำ" เป็นจังหวะและเห็นพ้องของมรดกดำ "เรือใบสีฟ้าเบื่อ" ยืนยันมรดกเฉพาะหนึ่งอย่างชัดเจนไม่ได้ชั้นกลางไม่คลาสสิก