In spite of several thousands of di

In spite of several thousands of diverse mungbean accessions having been collected, only a few have been chosen and repeatedly employed in cultivar development programs. AVRDC used to carry one of the most effective mungbean breeding programs in the world. At the center, the Philippine and Indian germplasms occupied respectively 57.44% and 38.22% of the breeding gene pool used in the programs (Fernandez and Shanmugasundaram, 1988 and Tays, 1993). Thus only a small portion of genetic variability has been exploited in genetic improvement of this crop. The germplasm from India was a prime source for resistance to diseases and insect pests, while that from the Philippines was utilized for improvement of yield potential (Tays, 1993 and Srinives, 1998). Although West Asian mungbean have high diversity, they are very scarcely employed in cultivar development/breeding programs. As indicated by Shanmugasundaram (1988), only one accession from this region was present in a pedigree of mungbean cultivars released around the world. Considering the high genetic diversity in the germplasm of West Asia, they should be exploited more in cultivar development to broaden the genetic base of this crop.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้ accessions ถั่วหลากหลายที่มีการรวบรวมหลายพัน เพียงไม่กี่มีเลือก และจ้างงานซ้ำ ๆ ใน cultivar พัฒนาโปรแกรม AVRDC ใช้นำถั่วเขียวมีประสิทธิภาพสูงสุดโปรแกรมในโลกพันธุ์หนึ่ง เซ็นเตอร์ germplasms ฟิลิปปินส์ และอินเดียครอบครองลำดับ 57.44% และ% 38.22 สระยีนพันธุ์ที่ใช้ในโปรแกรม (เฟอร์นานเด และ Shanmugasundaram, 1988 และ Tays, 1993) ดังนั้น เพียงส่วนเล็ก ๆ ของความแปรผันทางพันธุกรรมมีการสามารถในการปรับปรุงพันธุกรรมของพืชนี้ Germplasm จากอินเดียเป็นแหล่งสำคัญสำหรับความต้านทานต่อโรคและแมลงศัตรูพืช ในขณะที่จากฟิลิปปินส์มีใช้การปรับปรุงศักยภาพของผลผลิต (Tays, 1993 และ Srinives, 1998) แม้ว่าถั่วเขียวที่เอเชียตะวันตกมีความหลากหลายสูง พวกเขาถูกว่าจ้างมากแทบในโปรแกรม cultivar พัฒนา/ปรับปรุงพันธุ์ ตามที่ระบุ โดย Shanmugasundaram (1988), ทะเบียนเดียวจากภูมิภาคนี้มีอยู่ในสายเลือดของพันธุ์ถั่วเขียวที่นำออกใช้ทั่วโลก พิจารณาที่หลากหลายทางพันธุกรรมสูงใน germplasm ของเอเชียตะวันตก พวกเขาควรนำไปเพิ่มเติม cultivar พัฒนาเพื่อขยายฐานทางพันธุกรรมของพืชนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทั้งๆที่มีหลายพันสายถั่วเขียวที่มีความหลากหลายที่ได้รับการเก็บรักษาเพียงไม่กี่ได้รับการคัดเลือกและการจ้างงานซ้ำแล้วซ้ำอีกในโปรแกรมการพัฒนาพันธุ์ AVRDC ใช้ในการดำเนินการอย่างใดอย่างหนึ่งที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในการปรับปรุงพันธุ์ถั่วเขียวโปรแกรมในโลก ที่ศูนย์การพันธุ์ฟิลิปปินส์และอินเดียครอบครองตามลำดับ 57.44% และ 38.22% ของสระว่ายน้ำการเพาะพันธุ์ของยีนที่ใช้ในโปรแกรม (เฟอร์นันเดและ Shanmugasundaram 1988 และ Tays, 1993) ดังนั้นเพียงส่วนเล็ก ๆ ของความแปรปรวนทางพันธุกรรมที่ได้รับการใช้ประโยชน์ในการปรับปรุงทางพันธุกรรมของพืชนี้ พันธุ์จากอินเดียเป็นแหล่งที่มาที่สำคัญสำหรับความต้านทานต่อโรคและแมลงศัตรูพืชในขณะที่จากฟิลิปปินส์ที่ถูกนำมาใช้เพื่อการพัฒนาศักยภาพผลผลิต (Tays, 1993 และ Srinives, 1998) แม้ว่าถั่วเขียวในเอเชียตะวันตกมีความหลากหลายสูงที่พวกเขามีการจ้างงานแทบจะไม่มากในการพัฒนาพันธุ์ / โปรแกรมการปรับปรุงพันธุ์ ตามที่ระบุโดย Shanmugasundaram (1988) เพียงคนเดียวเข้าจากภูมิภาคนี้ถูกนำเสนอในสายเลือดพันธุ์ถั่วเขียวที่ออกทั่วโลก เมื่อพิจารณาถึงความหลากหลายทางพันธุกรรมสูงในเชื้อพันธุกรรมของเอเชียตะวันตกที่พวกเขาควรจะใช้ประโยชน์ในการพัฒนาพันธุ์ที่จะขยายฐานทางพันธุกรรมของพืชนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทั้งๆที่มีหลายพันสายพันธุ์ถั่วเขียวที่หลากหลาย มีการเก็บได้เพียงไม่กี่ได้รับเลือกและซ้ำ ๆที่ใช้ในการพัฒนาโปรแกรมพันธุ์ . avrdc ใช้พกของถั่วเขียวพันธุ์โปรแกรมมีประสิทธิภาพมากที่สุดในโลก ที่ศูนย์ germplasms ฟิลิปปินส์ และอินเดีย ตามลำดับ 57.44 ครอบครองร้อยละ 3822 % ของพันธุ์ ยีน พูลใช้ในโปรแกรม ( Fernandez shanmugasundaram และ 1988 และ tays , 1993 ) ดังนั้นเพียงส่วนเล็ก ๆของการผันแปรทางพันธุกรรมถูกใช้ประโยชน์ในการปรับปรุงพันธุ์ของพืชนี้ พันธุกรรมจากอินเดียเป็นแหล่งที่มาของนายกรัฐมนตรีให้ต้านทานต่อโรคและแมลงศัตรูพืช ในขณะที่ที่ จากฟิลิปปินส์ มีวัตถุประสงค์เพื่อส่งเสริมศักยภาพของผลผลิต ( tays ,1993 และ srinives , 1998 ) แม้ว่าถั่วเขียวเอเชียตะวันตกมีความหลากหลายสูง พวกเขามีมากจะใช้ในการพัฒนาโปรแกรม / พันธุ์พันธุ์ . ตามที่ระบุโดย shanmugasundaram ( 1988 ) , เพียงหนึ่งชนิดจากภูมิภาคนี้อยู่ในสายเลือดของถั่วเขียวพันธุ์ออกรอบโลก พิจารณาจากความหลากหลายทางพันธุกรรมสูงในพันธุกรรมของเอเชียตะวันตกพวกเขาควรจะใช้ประโยชน์มากขึ้นในการพัฒนาพันธุ์เพื่อขยายฐานพันธุกรรมของพืชนี้