he First Amendment of the United St

he First Amendment of the United States Constitution guarantees citizens the right to petition their government. This means that people have the right to try to influence the actions that the government takes. Groups of people usually have more influence than people working alone, so many Americans belong to at least one organized group, such as a labor union, large business, religious group, league, or club. Often, these organized groups seek to influence the way Congress votes on particular issues. When these organized groups petition Congress, they are referred to as special interest groups.

Special interest groups hire representatives to speak to members of Congress. In the past, these representatives would meet with legislators in the lobby of the building. For this reason, they are known today as lobbyists. Lobbyists work with local, state, and federal politicians. In the past, lobbyists have influenced decisions made by Congress on major issues such as slavery, women’s suffrage, and taxes.

There are two kinds of lobbying: coalition and grassroots. Coalition lobbying occurs when two or more special interest groups join together for a similar cause. Grassroots lobbying is when a special interest group encourages citizens to voice their opinions to Congress though phone calls, e-mail, letters, and other forms of communication supporting the group’s interests. When it comes to lobbying Congress, there is power in numbers.

Lobbying is not the same as bribery. It is illegal to buy a legislator’s vote. On the other hand, many special interest groups may contribute money to the individual campaigns of legislators in order to win their support. In order to maintain checks and balances among lobbyists and special interest groups, Congress has passed two acts. In 1946, Congress passed the Regulation of Lobbying Act, requiring all professional lobbyists to register their employers and their expenses. Congress passed another act in 1995, the Lobbying Disclosure Act, that requires lobbyists to file more thorough reports dealing with the nature of their lobbying.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เขาแก้ไขแรกของรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริการับประกันพลเมืองถูกร้องเรียนรัฐบาลของพวกเขา ซึ่งหมายความ ว่า คนมีสิทธิที่จะพยายามมีอิทธิพลต่อการดำเนินการที่รัฐบาล กลุ่มชนจะมีอิทธิพลมากขึ้นกว่าคนที่ทำงานคนเดียว ชาวอเมริกันจำนวนมากอยู่น้อยหนึ่งกลุ่มเป็นระเบียบ เช่นสหภาพแรงงาน ธุรกิจขนาดใหญ่ กลุ่มศาสนา ลี หรือคลับ มักจะ กลุ่มเหล่านี้จัดหาชวนแบบรัฐสภาลงคะแนนในเรื่องเฉพาะ เมื่อเหล่านี้จัดกลุ่มหนังสือรัฐสภา พวกเขาจะอ้างอิงถึงเป็นกลุ่มความสนใจพิเศษกลุ่มสนใจพิเศษจ้างพนักงานพูดกับสมาชิกรัฐสภา ในอดีต ตัวแทนเหล่านี้จะพบกับกรอบนโยบายในล็อบบี้ของอาคาร ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจะเรียกวันนี้ว่า lobbyists การ Lobbyists ทำงานกับนักการเมืองท้องถิ่น รัฐ และรัฐบาลกลาง ในอดีต lobbyists ได้รับอิทธิพลในการตัดสินใจทำ โดยสภาในประเด็นสำคัญเช่นทาส suffrage ของผู้หญิง และภาษีมีสองประเภทของการวิ่งเต้น: รัฐบาลและรากหญ้า บรรดารัฐบาลเกิดขึ้นเมื่อสอง หรือกลุ่มสนใจพิเศษเพิ่มเติมรวมกันสำหรับสาเหตุที่คล้ายกัน บรรดารากหญ้าคือเมื่อกลุ่มสนใจพิเศษกระตุ้นให้เสียงความคิดเห็นรวมกลุ่มแต่ประชาชนโทรศัพท์ อีเมล จดหมาย และแบบฟอร์มอื่น ๆ ของการสื่อสารที่สนับสนุนผลประโยชน์ของกลุ่ม เมื่อมาถึงบรรดาสภา มีพลังงานตัวเลขการวิ่งเต้นไม่ได้เหมือนกับการติดสินบน มันไม่ถูกต้องการซื้อคะแนนของ legislator บนมืออื่น ๆ กลุ่มสนใจพิเศษมากอาจนำเงินที่จะส่งเสริมการขายแต่ละของกรอบนโยบายเพื่อชนะใจ รักษาถ่วงดุล lobbyists และกลุ่มความสนใจพิเศษ รัฐสภาได้ผ่านการกระทำสอง ในปี 1946 สภาผ่านข้อบังคับของบรรดาบัญญัติ ต้อง lobbyists มืออาชีพทั้งหมดลงทะเบียนนายจ้างและค่าใช้จ่ายของพวกเขา สภาผ่านพ.ร.บ.อื่นใน 1995 บรรดาเผยทำ ที่ต้อง lobbyists แฟ้มเลือดรายงานจัดการกับธรรมชาติของการวิ่งเต้นของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เขาลุยค้ำประกันของรัฐธรรมนูญสหรัฐอเมริกาประชาชนสิทธิที่จะยื่นคำร้องรัฐบาลของพวกเขา ซึ่งหมายความว่าคนมีสิทธิที่จะพยายามที่จะมีอิทธิพลต่อการดำเนินการที่รัฐบาลจะใช้เวลา กลุ่มของคนที่มักจะมีอิทธิพลมากกว่าคนที่ทำงานคนเดียวชาวอเมริกันจำนวนมากเป็นเวลาอย่างน้อยกลุ่มหนึ่งจัดเช่นสหภาพแรงงานธุรกิจขนาดใหญ่กลุ่มศาสนาลีกหรือสโมสร บ่อยครั้งที่การจัดกลุ่มเหล่านี้พยายามที่จะมีอิทธิพลต่อวิธีการลงมติในประเด็นการมีเพศสัมพันธ์โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อจัดกลุ่มเหล่านี้ขอมีเพศสัมพันธ์ที่พวกเขาจะเรียกว่ากลุ่มผลประโยชน์พิเศษ. กลุ่มผลประโยชน์พิเศษตัวแทนจ้างเพื่อพูดคุยกับสมาชิกสภาคองเกรส ในอดีตที่ผ่านมาผู้แทนเหล่านี้จะได้พบกับสมาชิกสภานิติบัญญัติในล็อบบี้ของอาคาร ด้วยเหตุนี้พวกเขาเป็นที่รู้จักกันในวันนี้เป็น lobbyists lobbyists ทำงานร่วมกับท้องถิ่นรัฐและนักการเมืองของรัฐบาลกลาง ในอดีตที่ผ่านมา lobbyists มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจโดยสภาคองเกรสในประเด็นที่สำคัญเช่นทาสสตรีอธิษฐานและภาษี. มีสองชนิดของการวิ่งเต้นคือรัฐบาลและระดับรากหญ้า วิ่งเต้นรัฐบาลเกิดขึ้นเมื่อสองหรือมากกว่ากลุ่มผลประโยชน์พิเศษร่วมกันสำหรับสาเหตุที่คล้ายกัน วิ่งเต้นรากหญ้าคือเมื่อกลุ่มผลประโยชน์พิเศษส่งเสริมให้ประชาชนที่จะแสดงความคิดเห็นของพวกเขาไปยังสภาคองเกรสแม้ว่าโทรศัพท์, อีเมล, ตัวอักษรและรูปแบบอื่น ๆ ของการสื่อสารการสนับสนุนผลประโยชน์ของกลุ่ม เมื่อมันมาถึงการวิ่งเต้นรัฐสภามีอำนาจในจำนวน. วิ่งเต้นไม่ได้เป็นเช่นเดียวกับการติดสินบน มันเป็นสิ่งผิดกฎหมายที่จะซื้อลงคะแนนเสียงของสมาชิกสภานิติบัญญัติ ในทางกลับกันกลุ่มผลประโยชน์พิเศษมากมายอาจนำเงินไปแต่ละแคมเปญของสมาชิกสภานิติบัญญัติเพื่อที่จะชนะการสนับสนุนของพวกเขา เพื่อรักษาตรวจสอบและถ่วงดุลในหมู่ lobbyists และกลุ่มผลประโยชน์พิเศษสภาคองเกรสได้ผ่านการกระทำที่สอง ในปี 1946 สภาคองเกรสผ่านกฎระเบียบของพระราชบัญญัติวิ่งเต้นต้อง lobbyists มืออาชีพที่จะลงทะเบียนนายจ้างและค่าใช้จ่ายของพวกเขา สภาคองเกรสผ่านการกระทำอีกในปี 1995 พระราชบัญญัติการเปิดเผยวิ่งเต้นที่ต้อง lobbyists จะยื่นรายงานอย่างละเอียดมากขึ้นจัดการกับลักษณะของการวิ่งเต้นของพวกเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เขาก่อนการแก้ไขรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกา ประกันประชาชนสิทธิที่จะยื่นคำร้องรัฐบาลของพวกเขา ซึ่งหมายความว่า ประชาชนมีสิทธิ์ที่จะพยายามที่จะมีอิทธิพลต่อการกระทำที่รัฐบาลใช้ กลุ่มของคนที่มักจะมีอิทธิพลมากกว่าคนที่ทำงานเพียงอย่างเดียว หลายคนอเมริกันเป็นของอย่างน้อยหนึ่งกลุ่ม เช่นสหภาพแรงงาน , ธุรกิจ , กลุ่มศาสนาขนาดใหญ่สมาคม หรือชมรม มักจะ เหล่านี้จัดกลุ่มแสวงหาอิทธิพลทางรัฐสภาลงมติในประเด็นที่เฉพาะเจาะจง เมื่อจัดตั้งกลุ่มต่อรัฐสภา พวกเขาจะเรียกว่ากลุ่มผลประโยชน์พิเศษ

กลุ่มผลประโยชน์พิเศษจ้างตัวแทนที่จะพูดกับสมาชิกของรัฐสภา ที่ผ่านมา ตัวแทนเหล่านี้จะตอบสนองกับสมาชิกสภานิติบัญญัติในล็อบบี้ของอาคาร ด้วยเหตุผลนี้พวกเขาเป็นที่รู้จักกันในวันนี้เป็นนักล็อบบี้กระเป๋าหนัก อาชีพ ทำงานกับนักการเมืองท้องถิ่นของรัฐและรัฐบาลกลาง ในอดีต , lobbyists มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจโดยรัฐสภาในประเด็นที่สำคัญ เช่น ทาส สิทธิสตรี และภาษี .

มีสองชนิด : กลุ่มรากหญ้าวิ่งเต้นและ . พันธมิตรการล็อบบี้เกิดขึ้นเมื่อสองหรือมากกว่าสองกลุ่มความสนใจพิเศษร่วมกันสำหรับสาเหตุที่คล้ายกันรากหญ้าวิ่งเต้นเมื่อกลุ่มความสนใจพิเศษ ส่งเสริมให้ประชาชนแสดงความคิดเห็นรัฐสภาแม้ว่าโทรศัพท์ อีเมล์ จดหมาย และแบบฟอร์มอื่น ๆของการสื่อสารที่สนับสนุนของกลุ่มความสนใจ เมื่อมันมาเพื่อการล็อบบี้สภาคองเกรสมีอำนาจในตัวเลข

วิ่งเต้นไม่ได้เป็นเช่นเดียวกับการติดสินบน มันผิดกฎหมายที่จะซื้อเป็นผู้แทนราษฎรโหวต บนมืออื่น ๆความสนใจพิเศษหลายกลุ่มอาจจะสนับสนุนเงินในแต่ละแคมเปญของสภานิติบัญญัติเพื่อชนะการสนับสนุนของพวกเขา ในการรักษา การตรวจสอบและยอดคงเหลือระหว่าง lobbyists และกลุ่มความสนใจพิเศษ รัฐสภาได้ผ่านกฎหมาย 2 ในปี 1946 รัฐสภาผ่านพระราชบัญญัติระเบียบอันต้อง lobbyists มืออาชีพทั้งหมดลงทะเบียนของนายจ้างและค่าใช้จ่ายของพวกเขารัฐสภาผ่านพระราชบัญญัติอีกในปี 1995 วิ่งเต้นทำเปิดเผย ที่ต้องมี lobbyists แฟ้มรายงานอย่างละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับธรรมชาติของการล็อบบี้ของ