No, Dongwook thought as a reluctant

No, Dongwook thought as a reluctant smile made itself known on his face. No way. His small smile exploded as the man that security had just let through the crowd smiled and waved at him from across the parking lot. Dongwook shook his head in disbelief and started walking towards the approaching figure, who jogged the last few meters between them and enveloped him into a lung-squeezing hug.

“I wasn’t expecting anyone to show,” Dongwook said truthfully, his words slightly muffled by Seunghyun’s shoulder.

“I had to come see how funny you look.” Seunghyun said as he pulled away and rubbed Dongwook’s freshly shaved head. Dongwook laughed lightheartedly and pushed his hand away, reluctantly breaking contact with the other man as he once again became aware of the screaming fans watching and documenting their every move from across the parking lot.

“I know,” he said, rubbing his own head. “It feels weird. It looks even weirder.”

“I kind of like it. It’s edgy.”

“Shut up,” Dongwook pushed at his shoulders lightly and they both laughed, alternating between glancing down at the floor and up at each other.

“I better go in, I guess,” Dongwook broke the fidgety silence, picking his bag up off the ground. Seunghyun nodded.

“You better write me a lot of letters. Remember to send them to my new address.”

Dongwook rolled his eyes and smiled at his dongsaeng with affection he hoped camera phones couldn’t capture. “It’s military training, not prison. I can just call you, stupid.”

Seunghyun pouted. “You can write me letters, too. If you get bored.”

Dongwook laughed and nodded. “Fine, fine. I will.”

“Yeah?”

“Yeah. I promise.”

Seunghyun nodded and they hugged one more time before Dongwook turned and walked towards the building, leaving Seunghyun to stare smiling after him until he disappeared behind the door.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่ Dongwook คิดเป็นยิ้มไม่เต็มใจทำเรียกว่าหน้าตัวเอง ไม่มีทาง ยิ้มเล็ก ๆ กระจายเป็นคนที่รักษาความปลอดภัยมีเพียงให้ผ่านฝูงชนยิ้ม และ waved ที่เขาจากในจอด Dongwook จับหัว disbelief และเริ่มต้นเดินไปทางรูปใกล้ ที่ jogged สิ่งสุดท้ายเมตรระหว่างพวกเขา และขัดเขาเป็นฮักที่ squeezing ปอด

"ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคนแสดง Dongwook พูดดี ๆ คำพูดของเขาเล็กน้อย muffled โดยไหล่ของ Seunghyun

"ผมมาดูวิธีตลกคุณ " Seunghyun กล่าวว่า ตามที่เขาดึงออก และ rubbed ของ Dongwook สด shaved หัว Dongwook lightheartedly หัวเราะ และผลักมือ เต็มใจแบ่งติดต่อกับคนอื่น ๆ เขาอีกครั้งเริ่มตระหนักถึงการกรีดร้องแฟน ๆ ดู และเอกสารของพวกเขาย้ายทุกจากข้ามจอด

"ฉันรู้ เขากล่าวว่า ถูหัวของตัวเอง "มันรู้สึกแปลก ๆ เหมือน weirder ยิ่ง"

"ชนิดของชอบ เขตข้อมูลยืนยันจะหงุดหงิด"

"หุบ Dongwook ผลักที่ไหล่ของเขาเบา ๆ และพวกเขาทั้งสอง หัวเราะ สลับระหว่างทิวทัศน์ลงที่พื้น และขึ้นกัน

"ฉันดีกว่าไป ผมคิดว่า Dongwook ยากจนเงียบ fidgety รับกระเป๋าของเขาออก Seunghyun พยักหน้า

"คุณดีเขียนจำนวนมากของตัวอักษร อย่าลืมส่งไปยังที่อยู่ใหม่ของฉัน"

Dongwook รีดตาเขา และยิ้มที่เขา dongsaeng กับจิตเขาหวังว่า โทรศัพท์กล้องไม่สามารถจับภาพ "เป็นทหารฝึก เรือนจำไม่ ฉันสามารถเพียงโทรหาคุณ โง่ด้วย"

Seunghyun pouted "คุณสามารถเขียนตัวอักษร เกินไป ถ้าคุณได้รับเบื่อ"

Dongwook หัวเราะ และพยักหน้า "ปรับ ปรับ ฉันจะ"

"ใช่หรือไม่"

"ใช่ ฉันสัญญาด้วย"

Seunghyun พยักหน้า และก็ hugged หนึ่งครั้งก่อน Dongwook หัน และเดินเข้าสู่อาคาร ปล่อย Seunghyun เพื่อจ้องยิ้มหลังจากเขาจนกว่าเขาหายไปหลังประตู

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไม่ดองวุคคิดว่าเป็นรอยยิ้มไม่เต็มใจทำให้ตัวเองที่รู้จักกันบนใบหน้าของเขา ไม่มีทาง รอยยิ้มเล็กๆของเขาระเบิดเป็นคนที่รักษาความปลอดภัยปล่อยให้ผ่านฝูงชนก็ยิ้มและโบกมือให้เขาจากทั่วลานจอดรถ ดองวุคส่ายหน้าอย่างไม่เชื่อ และเริ่มเดินไปใกล้ร่างที่ jogged ไม่กี่เมตรระหว่างพวกเขาและห่อหุ้มเขาเข้าไปในปอดบีบกอด

" ผมไม่คิดว่าจะมีใครที่จะแสดง " ดองวุคพูดความจริง คำพูดอู้อี้เล็กน้อยโดยซึงฮยอนไหล่

" ฉันมาหาคุณดูตลกมากแค่ไหน . . . " ซึงฮยอนพูดเมื่อเขาดึงออกไปและถูดองวุคก็เพิ่งโกนหัว ดองวุคหัวเราะเที่ยวได้อย่างสบายใจและผลักมือของเขาไปเต็มใจแบ่งติดต่อกับคนอื่นเขาอีกครั้งเริ่มตระหนักถึงของร้องแฟนๆชมและเอกสารของพวกเขาย้ายทุกข้ามลานจอดรถ

" ฉันรู้ " เขากล่าวว่า , ลูบหัวของเขาเอง " มันรู้สึกประหลาดๆ มันดูแปลกมาก "

" ฉันชอบมัน มันหงุดหงิด . . . "

" หุบปาก " ดองวุคดันที่ไหล่ของเขาเบาๆ แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะสลับระหว่าง glancing ลงมาที่พื้นและขึ้นที่แต่ละอื่น ๆ .

" ฉันเข้าไปดีกว่ามั้ง " ดองวุกทำลายความเงียบหงุดหงิด หยิบกระเป๋าของเขาขึ้นมาจากพื้น ซึงฮยอนพยักหน้า

" คุณเขียนฉันมากของตัวอักษร อย่าลืมส่งที่อยู่ใหม่ของฉัน "

ดองวุครีดตาของเขา และยิ้มให้เขา รอยยิ้มกับความรัก เขาหวังว่า โทรศัพท์มือถือกล้องไม่สามารถจับภาพ" มันเป็นการฝึก ไม่ใช่คุกทหาร ฉันสามารถโทรหาคุณ โง่ นะ

" ซึงฮยอนยื่น . " คุณสามารถเขียนจดหมายมาหาฉันด้วย ถ้าคุณเบื่อ "

ดองวุคหัวเราะและพยักหน้า " ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมจะ . . . "

" ครับ "

" ครับ ฉันสัญญา . . . "

ซึงฮยอนพยักหน้าแล้วก็กอดอีกครั้งก่อนดองวุคหันกลับและเดินไปที่อาคารทิ้งซึงฮยอนจ้องยิ้มหลังจากที่เขาจนกว่าเขาจะหายไปหลังประตู