Everything was my fault. I told my

Everything was my fault. I told my problems to people who I USED to think that they are reliable. Finally, the people just know how to talk too much ,spread everything all over and never care about my feelings. To be honest, i've never really happy with it ,BUT I have never said anything because I respect on them and just hope that they would respect on me too. Telling something bad to anyone, for me, it's just a bullshit. Thanks for talking too much. I'm done.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน ฉันบอกว่าปัญหาของฉันกับคนที่ฉันเคยคิดว่าพวกเขามีความน่าเชื่อถือ ในที่สุดคนที่เพียงรู้วิธีการพูดคุยมากเกินไปแพร่กระจายไปทั่วทุกอย่างและไม่เคยดูแลเกี่ยวกับความรู้สึกของฉัน จะซื่อสัตย์ฉันไม่เคยมีความสุขจริงๆกับมัน แต่ฉันไม่เคยพูดอะไรเพราะผมเคารพที่พวกเขาและก็หวังว่าพวกเขาจะเคารพกับฉันเกินไป บอกสิ่งที่ไม่ดีกับทุกคนสำหรับฉันมันเป็นแค่พล่าม ขอบคุณสำหรับการพูดมากเกินไป ฉันทำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทุกอย่างเป็นความผิดของฉัน ฉันบอกว่า ปัญหาของฉันกับคนที่เคยคิดว่า จะเชื่อถือได้ สุดท้าย คนเพียงรู้วิธีการพูดมากเกินไป กระจายทุกอย่างไปหมด และไม่เคยสนใจความรู้สึกของฉัน ที่จะซื่อสัตย์ ผมไม่เคยจริง ๆ มีความสุขกับมัน แต่ผมไม่ได้พูดอะไร เพราะผมเคารพพวกเขา และหวังว่า พวกเขาจะเคารพฉันเกินไป บอกบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ดีกับทุกคน สำหรับฉัน มันเป็นเพียงแค่พล่าม ขอบคุณสำหรับการพูดคุยมากเกินไป ฉันทำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นความผิดของผม ปัญหาของผมผมบอกกับผู้คนที่ผมใช้ในการคิดว่าพวกเขามีความน่าเชื่อถือ ในที่สุดผู้คนที่ไม่รู้ว่าจะพูดมากเกินไปซึ่งกระจายตัวอยู่ทุกอย่างและไม่เคยดูแลเรื่องความรู้สึกของฉัน ในการให้ความซื่อสัตย์สุจริตผมไม่เคยมีความสุขกับมันจริงๆแต่ผมไม่เคยพูดอะไรเลยเพราะผมเคารพและหวังว่าพวกเขาจะเคารพในตัวฉันมากเกินไป บอกบางสิ่งบางอย่างไม่ดีกับใครสำหรับผมมันเป็นแค่เพียงโกหกหลอกลวงไม่ซื่อสัตย์ที่ ทั้งนี้ต้องขอขอบคุณสำหรับพูดมากเกินไป. ผมทำได้