A trace of a shady grin flashed in

A trace of a shady grin flashed in the corner of Xuan Yu’s mouth. Just as he was about to channel his profound energy to snap Yun Che’s wrist, the palm of his hand that had clearly caught Yun Che’s wrist instead felt empty…. His five fingers passed through Yun Che’s wrist, and fiercely grabbed the empty space! As for Yun Che’s body, it had also disappeared, as if turned into mist.

At the same time, a strong gust of wind came from his right side. With his mind still boggled, how could he even react….

“PAA!!”

A incomparably loud sound of a slap to the face resounded throughout every corner of the Main Palace. Everyone had clearly heard it; the sound was so distinctive, it was as if their own face had been slapped. The entirety of Xuan Yu was sent flying, and finally heavily crashed onto the ground after spinning a full one thousand four hundred and forty degrees in midair.

For this slap, Yun Che didn’t holding back a single ounce of his strength. He rubbed the back of his hand that became a little red on his clothes with disgust, and spoke indifferently: “First move.”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีร่องรอยของรอบ ๆ ไร้ร่มถ่ายในมุมปากซวนหยู เหมือนกำลังจะช่องพลังงานของเขาลึกซึ้งจะ snap ข้อมือยุน Che ฝ่ามือของเขาที่ชัดเจนก็จับข้อมือยุน Che แต่รู้สึกว่างเปล่า... นิ้วทั้งห้าของเขาผ่านข้อมือยุน Che และคว้าพื้นที่ว่างถึงพริกถึงขิง ส่วนร่างกายยุ Che มันยังหาย ว่าเป็นหมอกไปในเวลาเดียวกัน gust ที่แข็งแกร่งของลมมาจากด้านขวาของเขา ใจของเขายังคง boggled วิธีสามารถเขาถึงตอบสนอง..."PAA !!"ดังแค่เสียง slap ไปหน้า resounded ทั่วทุกมุมของพระราชวังหลัก ทุกคนได้อย่างชัดเจนได้ยินมัน เสียงโดดเด่นดังนั้น มันเป็นเหมือนกับว่าหน้าตนมีการ slapped ทั้งหมดซวนหยูถูกส่งบิน และสุดท้ายหนักล้มลงบนพื้นดินหลังจากปั่นเป็นองศาหนึ่งพันสี่ร้อย และสี่สิบเต็มกลางเวหาสำหรับนี้เปอร์ส Che ยุไม่ถือกลับออนซ์เดียวของความแข็งแรงของเขา เขา rubbed หลังมือของเขา ที่กลายเป็น สีแดงเล็ก ๆ บนเสื้อผ้าของเขาด้วยความขยะแขยง indifferently พูด: "ย้ายขึ้น"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

รอยยิ้มอันร่มรื่นในมุมของปากซวน ยู ทั้งๆที่เขากำลังที่จะช่องทางพลังงานที่ลึกซึ้งของเขาที่จะฉวยข้อมือของยุนเช ฝ่ามือของเขานั้นมีชัดเจนจับข้อมือของยุนเช กลับรู้สึกว่างเปล่า . . . . . . . ห้านิ้วมือของเขาผ่านข้อมือของยุนเช และก็คว้าพื้นที่ว่าง ! สำหรับศพของ ยุน อึน มันก็หายไป เหมือนกลายเป็นหมอก

ในเวลาเดียวกัน กระโชกแรงของลมมาจากด้านขวาของเขา กับจิตใจของเขาก็ยังใช่ ทำไมเขาถึงทำ . . . . . . .

" ป้า ! ! ! ! "

อย่างหาที่เปรียบมิได้ ดังเสียงตบที่ใบหน้าดังก้องไปทั่วทุกมุมของหลักของพระราชวัง ทุกคนมีได้ยินมัน เสียงโดดเด่นมาก มันเหมือนกับว่าใบหน้าของตัวเองถูกตบหน้า ทั้งหมดของซวนยูส่งบินและสุดท้ายหนักตกบนพื้น หลังจากปั่นเต็มหนึ่งพันสี่ร้อยสี่สิบองศากลางอากาศ

สำหรับตบนี่ ยุนเช ไม่ได้ถือกลับออนซ์เดียวของความแข็งแรงของเขา เขาลูบฝ่ามือของเขานั้นได้กลายเป็นสีแดงเล็ก ๆบนเสื้อผ้าของเขาด้วยความรังเกียจ และพูดไม่แตกต่างกัน : " ก้าวแรก "