Post-war expansion: 1945-58 The pos

Post-war expansion: 1945-58
The post-war world and Bangkok-centred development
Thailand entered the post-war period with an economic structure that was unchanged from the pre-war years. The economy relied overwhelmingly on the export of basic commodities (primarily rice but also rubber) produced by a society of rural smallholders who lived and worked in villages largely isolated from the metropolis. Bangkok remained utterly distinct from the rest of the country over which its elites presided. In 1947 the capital dwarfed all other urban centres of the nation (being 20 times the size of the second-largest centre of Chiang Mai) en though the municipalities of Bangkok and Thonburi housed only 781,662 people representing just over 4 per cent of Thailand's population (Donner, 1978 792). Bangkok maintained its traditional h on trade, with the overwhelming majority of imported and exported goods being processed handled and distributed through the city, princ pally via Sino-Thai business concerns

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การขยายตัวหลังสงคราม: 1945-1958
โลกหลังสงครามและการพัฒนากรุงเทพฯเป็นศูนย์กลางประเทศไทยเข้ามาในช่วงหลังสงครามที่มีโครงสร้างทางเศรษฐกิจที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากปีก่อนสงคราม
เศรษฐกิจที่พึ่งอย่างท่วมท้นในการส่งออกของสินค้าโภคภัณฑ์พื้นฐาน (ส่วนใหญ่ข้าว แต่ยางยัง) ผลิตโดยเกษตรกรรายย่อยของสังคมในชนบทที่อาศัยและทำงานอยู่ในหมู่บ้านที่แยกส่วนใหญ่จากเมือง กรุงเทพฯยังคงอยู่ที่แตกต่างกันอย่างเต็มที่จากส่วนที่เหลือของประเทศซึ่งเป็นประธานของชนชั้นสูง ในปี 1947 เงินทุนแคระเมืองอื่น ๆ ของประเทศ (เป็น 20 เท่าของขนาดของศูนย์ใหญ่เป็นอันดับสองของจังหวัดเชียงใหม่) en แม้ว่าเทศบาลกรุงเทพฯและธนบุรีตั้งอยู่เพียง 781,662 คนหรือคิดเป็นเพียงร้อยละ 4 ของประชากรของประเทศไทย ( เนอร์, 1978 792) กรุงเทพฯชั่วโมงการบำรุงรักษาแบบดั้งเดิมในการค้ากับส่วนใหญ่ที่ครอบงำของสินค้าเข้าและส่งออกได้รับการประมวลผลการจัดการและจัดจำหน่ายผ่านเมือง princ สนิทสนมผ่านกังวลทางธุรกิจ บริษัท ซิโนไทย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สงครามขยายโพสต์ : 1945-58
โลกหลังสงครามและเขตศูนย์กลางการพัฒนาประเทศไทยเข้าสู่ยุคสงคราม - ที่ทำการไปรษณีย์
ที่มีโครงสร้างทางเศรษฐกิจที่ไม่เปลี่ยนแปลงจากก่อนสงครามปีเศรษฐกิจอาศัยนำโด่งในการส่งออกของสินค้าโภคภัณฑ์พื้นฐาน ( หลัก ข้าว แต่ยังยาง ) ผลิตโดยสังคมของชนบทชาวสวนที่อาศัยและทำงานอยู่ในหมู่บ้านที่แยกไปจากกรุงเทพมหานคร กรุงเทพมหานครยังคงอย่างเต็มที่ แตกต่างจากส่วนที่เหลือของประเทศ ซึ่งเป็นชนชั้นสูงที่เป็นประธานใน พ.ศ. 2490 หลวงต่าง ๆทั้งหมดของเมืองศูนย์ของประเทศ ( 20 เท่าของศูนย์ที่ใหญ่เป็นอันดับสองของเชียงใหม่ ) และถึงแม้ว่าเทศบาลกรุงเทพและธนบุรีตั้งอยู่เพียง 781662 คนแสดงเพียง 4 เปอร์เซ็นต์ของประชากรไทย ( ดอนเนอร์ , 1978 792 ) กรุงเทพฯรักษา H แบบดั้งเดิมของการค้ากับส่วนใหญ่ที่น่าหนักใจของนำเข้าและส่งออกสินค้าผ่านกระบวนการจัดการ และแจกจ่ายผ่านทางเมืองชิโนไทย princ สนิทสนมกันผ่านความกังวลทางธุรกิจ