We stared at the driver, and he at

We stared at the driver, and he at us, until my cousin Kinglew—the only one of us who had any money with him—stepped forward. He asked, "How much for an ice cream cone?" The price was right, so Kinglew bought each of us a cone. After the driver had given all six of us our ice cream, he made a cone for himself. We stood in the shade of the truck, eating ice cream, while the driver asked us about the area.
We found out that someone had told the driver about Petersburg, which he thought was a good-sized town, but which turned out to be a nothing more than a meeting hall, a school, and some visiting grandchildren. The driver found out that he was unlikely to find any more customers in the area, that he was a mile away from the paved road that would take him back to the small town, and that he was very lucky to have seen any person at all.
We waved as the ice cream truck drove away, and I started to think about how long that man could have been driving around looking for the town of Petersburg. I learned that day that sometimes it is an adult that needs help, and sometimes it is children who can give it.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เรามองไปที่คนขับและเขาที่พวกเราจนลูกพี่ลูกน้องของฉัน Kinglew-เพียงคนเดียวของเราที่มีเงินกับเขา-ก้าวไปข้างหน้าใด ๆ เขาถามว่า "เท่าไหร่สำหรับไอศครีมโคน" ราคาที่ถูกต้องเพื่อให้ Kinglew ซื้อเราแต่ละคนกรวย หลังจากที่คนขับรถได้รับทั้งหกของเราไอศครีมของเราเขาทำกรวยสำหรับตัวเอง เรายืนอยู่ในร่มเงาของรถบรรทุก, กินไอศครีมในขณะที่คนขับรถถามเราเกี่ยวกับพื้นที่.
เราพบว่ามีใครบางคนบอกว่าคนขับรถประมาณปีเตอร์สเบิร์กซึ่งเขาคิดว่าเป็นเมืองที่ดีขนาด แต่ที่เปิดออกมาเป็น ไม่มีอะไรมากไปกว่าที่หอประชุมโรงเรียนและบางลูกหลานเข้ามาเยี่ยมชม คนขับพบว่าเขาไม่น่าจะหาลูกค้าเพิ่มเติมใด ๆ ในพื้นที่ว่าเขาเป็นไมล์ห่างจากถนนลาดยางที่จะพาเขากลับไปที่เมืองเล็ก ๆ และบอกว่าเขาโชคดีมากที่ได้เห็นบุคคลใดที่ทุกคน .
เราโบกมือเป็นรถไอศครีมขับรถออกไปและผมเริ่มที่จะคิดเกี่ยวกับระยะเวลาที่ชายคนนั้นจะได้รับการขับรถไปรอบ ๆ มองหาเมืองปีเตอร์สเบิร์ก ผมได้เรียนรู้ในวันนั้นว่าบางครั้งมันก็เป็นผู้ใหญ่ที่ต้องการความช่วยเหลือและบางครั้งก็เป็นเด็กที่สามารถให้มัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เราจ้องมองไปที่คนขับรถ และ เขา เรา จนญาติ kinglew หนึ่งเดียวของพวกเรา ใครมีเงินกับเขาก้าวออกมา เขาถามว่า " เท่าไหร่สำหรับไอศครีมโคน ? ในราคาที่ถูก ดังนั้น kinglew ซื้อเราแต่ละกรวย หลังคนขับมีให้พวกเราทั้งหกไอศกรีมของเราเขาทำกรวย สำหรับตัวเอง เรายืนอยู่ในร่มเงาของรถบรรทุก , กินไอศกรีม ,ในขณะที่คนขับถามเราเกี่ยวกับพื้นที่
เราพบว่า มีคนบอกให้คนขับเรื่อง ปีเตอร์สเบิร์ก ซึ่งเขาคิดว่าเป็นเมืองขนาดดี แต่ที่เปลี่ยนไปเป็นอะไรมากกว่า หอประชุม โรงเรียน และไปเยี่ยมหลาน คนขับพบว่า เขาไม่น่าที่จะหาลูกค้าได้มากขึ้นในพื้นที่ว่าเขาเป็นไมล์ห่างจากถนนลาดยางถนนที่จะพาเขากลับไปยังเมืองเล็ก ๆ และเขาก็โชคดีมากๆที่ได้เห็นบุคคลใด ๆที่ทั้งหมด .
เราโบกเป็นรถไอศครีมขับออกไป และผมเริ่มที่จะคิดเกี่ยวกับวิธียาวที่คนอาจถูกขับไปรอบๆ มองหาทาวน์ ของปีเตอร์เบิร์ก ฉันได้เรียนรู้ว่า วัน ที่บางครั้งก็เป็นผู้ใหญ่ที่ต้องให้ช่วยและบางครั้งก็เป็นเด็กที่สามารถให้มัน
.