Aerial and aquatic oxygen consumpti

Aerial and aquatic oxygen consumption (MO2a and MO2w, respectively), was measured using bimodal intermittent-closed respirometry (see Lefevre et al., 2011b). MO2 was measured once every 30 min. The water phase was closed for 10 min while the air-phase was closed for 25 min. Because of variation due to spontaneous activity, a 3-point running average was applied for every 1 h point (Jordan and Steffensen, 2007). The PO2 was never below 100 mm Hg in both phases. The total MO2 was calculated as the sum of MO2a and MO2w at each point for each fish, and the standard metabolic rate (SMR) was estimated as the lowest value during fasting (day 1) or sham-feeding (day 2 or 3), to include as much fasted data as possible, and to exclude spontaneous activity (Lefevre et al., 2011b). SMR was also calculated using an average of the 5 lowest points, but the two estimates were not significantly different. Routine metabolic rate (RMR) was calculated as the overall average during fasting and after sham-feeding. In the feeding experiments, the MO2peak was measured as the highest value of MO2 during digestion (excluding the very first point, which was likely influenced by the handling), together with the duration of the SDA, taken as the first point where total MO2 returned to within 2 standard errors of the SMR, and the size of the SDA, calculated as the area under the MO2 curve using the trapezoid method, with SMR subtracted at all points. All measures mentioned were calculated for each individual fish.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทางอากาศและการใช้ออกซิเจนน้ำ (MO2a และ MO2w ตามลำดับ) ได้รับการวัดโดยใช้ respirometry เนื่องปิด bimodal (ดู Lefevre et al., 2011b) MO2 วัดหนึ่งครั้งทุก 30 นาที เฟสน้ำถูกปิดเป็นเวลา 10 นาทีในขณะที่อากาศเฟสถูกปิดเป็นเวลา 25 นาที เพราะการเปลี่ยนแปลงเนื่องจากกิจกรรมที่เกิดขึ้นเองวิ่ง 3 จุดเฉลี่ยถูกนำมาใช้สำหรับทุก ๆ 1 ชั่วโมงจุด (จอร์แดนและ Steffensen, 2007) PO2 ก็ไม่เคยต่ำกว่า 100 มิลลิเมตรปรอททั้งในขั้นตอน รวม MO2 ที่คำนวณได้เป็นผลรวมของ MO2a และ MO2w ที่จุดสำหรับปลาแต่ละและอัตราการเผาผลาญมาตรฐาน (SMR) เป็นที่คาดกันว่าเป็นค่าต่ำสุดในระหว่างการอดอาหาร (วันที่ 1) หรือหลอกลวงให้อาหาร (วันที่ 2 หรือ 3) เพื่อรวมข้อมูลเป็นอดอาหารมากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้และจะไม่รวมกิจกรรมที่เกิดขึ้นเอง (Lefevre et al., 2011b) SMR ที่คำนวณได้ยังมีการใช้ค่าเฉลี่ยของ 5 จุดต่ำสุด แต่ทั้งสองประมาณการไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ ประจำอัตราการเผาผลาญ (จำ) ที่คำนวณเป็นค่าเฉลี่ยโดยรวมในช่วงอดอาหารและหลังการหลอกลวงให้อาหาร ในการทดลองให้อาหาร MO2peak ถูกวัดเป็นค่าสูงสุดของ MO2 ในระหว่างการย่อย (ไม่รวมจุดแรกมากซึ่งได้รับอิทธิพลมาโดยมีแนวโน้มการจัดการ) ร่วมกับระยะเวลาของ SDA ที่นำมาเป็นจุดแรกที่รวม MO2 กลับ ไปภายใน 2 ข้อผิดพลาดของ SMR มาตรฐานและขนาดของ SDA ที่คำนวณเป็นพื้นที่ใต้เส้นโค้ง MO2 โดยใช้วิธีการรูปสี่เหลี่ยมคางหมูที่มี SMR หักออกทุกจุด มาตรการทั้งหมดที่กล่าวถึงนี้จะถูกคำนวณสำหรับแต่ละปลาของแต่ละบุคคล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ทางอากาศและทางน้ำ การใช้ออกซิเจน ( mo2a และ mo2w ตามลำดับ ) คือการวัดโดยใช้ไบโมดอล respirometry ปิดต่อเนื่อง ( ดูเลย์ลีฟ et al . , 2011b ) mo2 วัดทุกๆ 30 นาที น้ำระยะคือ ปิด 10 นาทีในขณะที่อากาศระยะปิด 25 นาทีเพราะความแปรปรวนเนื่องจากกิจกรรมธรรมชาติเป็น 3 จุด วิ่งเฉลี่ยที่ใช้สำหรับทุกจุด H 1 ( จอร์แดน และ steffensen , 2007 ) การ po2 ไม่เคยต่ำกว่า 100 มม. ปรอท ทั้งในขั้นตอน การ mo2 รวมคํานวณผลรวมของ mo2a mo2w และในแต่ละจุดแต่ละปลาและมาตรฐานอัตราการเผาผลาญ ( Smooth Criminal ) ซึ่งเป็นค่าต่ำสุดในช่วงถือศีลอด ( 1 วัน ) หรืออาหารปลอม ( วันที่ 2 หรือ 3 ) รวมมากอดอาหารข้อมูลเป็นไปได้และรวมกิจกรรมโดยธรรมชาติ ( เลย์ลีฟ et al . , 2011b ) ซึ่งเป็นค่าใช้เฉลี่ยต่ำสุด 5 คะแนน แต่สองประมาณการ ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ อัตราการเผาผลาญตามปกติ ( RMR ) มีค่าเฉลี่ยในช่วงที่อดอาหารและหลังการให้อาหารตบตา ในอาหารทดลองการ mo2peak วัดเป็นสูงสุด mo2 ในระหว่างการย่อย ( ไม่รวมเป็นจุดแรก ซึ่งเป็นแนวโน้มที่ได้รับอิทธิพลจากการจัดการ ) พร้อมกับระยะเวลาของ SDA , ถ่ายเป็นจุดแรกที่ mo2 ทั้งหมดกลับมาภายใน 2 ข้อผิดพลาดมาตรฐานของ Smooth Criminal , และขนาดของ SDA คำนวณเป็น พื้นที่ใต้เส้นโค้งโดยใช้วิธีใด mo2 ,ด้วยซึ่งหักออกที่ทุกจุด มาตรการทั้งหมดที่กล่าวถึงได้ สำหรับปลาแต่ละบุคคล .