เดินจงกรม 1 ระยะ ขวาย่างหนอ ซ้ายย่า

เดินจงกรม 1 ระยะ ขวาย่างหนอ ซ้ายย่างหนอ ให้ตั้งสติกำหนด ยกเท้าขึ้นเหนือระดับพื้นเสมอตาตุ่มแล้วก้าวเท้าขวาช้า ๆ พอประมาณ โดยกำหนดในใจตามไปพร้อมกับเท้าที่ก้าวไปให้ได้ปัจจุบัน อย่าก้าวไปก่อนแล้วกำหนดตามทีหลัง และอย่ากำหนดก่อนโดยที่ยังมิได้ ยกเท้าขึ้น เช่น เดินจงกรม 1 ระยะ ขณะที่เท้าขวาก้าวไป จนวางเท้าลงกับพื้น ก็ให้กำหนดในในแต่แรกเริ่มยกเท้า ไปกับคำว่า ?ขวาย่างหนอ? พอเท้าเหยียบลงถึงพื้นก็ให้ทันกับ คำว่า ?หนอ? พอดี และขณะที่ยกเท้าซ้ายก้าวไปจนวางเท้าลงกับพื้นก็ให้กำหนดในใจว่าซ้ายย่างหนอ? พอเท้าลงถึงพื้นก็ให้ทันกับคำว่า หนอ พอดี เช่นเดียวกับเท้าขวา ทำอย่างนี้ทุกครั้งและทุกก้าว เรียกว่าจงกรม 1 ระยะ เมื่อเดินไปถึงที่สุด้านใดด้านหนึ่งแล้ว ให้หยุดยืนสองเท้าวางชิดกัน แล้วกำหนดในใจช้าๆว่าหยุดหนอ หยุดหนอ หยุดหนอ เมื่อรูปยืนปรากฏขึ้นก็ให้กำหนดในใจว่า ยืนหนอ ยืนหนอ ยืนหนอ เมื่อจะกลับก็ให้หันตัวมาทางขวา และยกเท้าขวาแยกมาตั้งเป็นมุมฉาก พร้อมกับกำหนดในใจว่า กลับหนอ แล้วยกเท้าซ้ายตามมาวางชิดกันกับเท้าขวา พร้อมกับกำหนดใจใจว่า กลับหนอ
ขั้นที่ 2 ก็ปฏิบัติเช่นเดียวกันกับครั้งที่ 1 คือ หมุนเท้าขวาแยกมาตั้งเป็นมุมฉาก พร้อมกับกำหนดในใจว่า กลับหนอ แล้วยกเท้าซ้ายตามมาวางชิดกับเท้าขวาพร้อมกับกำหนดในใจว่า กลับหนอ เมื่อรูปยืนปรากฏขึ้น ก็กำหนดว่า ยืนหนอ ยืนหนอ ยืนหนอ แล้วจงเดิน พร้อมกับกำหนดว่า ?ขวาย่างหนอ ซ้ายย่างหนอ ต่อไป
การเดินจงกรมและการกำหนดรู้ตัวอยู่เสมอ ดังนี้ เป็นการฝึกปฏิบัติกรรมฐานในอิริยาบถ บัพพะ ที่ว่า?คจฺฉนฺโต วา คจฺฉามีติ ปชานาติ เมื่อเดินอยู่ก็ให้กำหนดรู้ว่าเดินอยู่
ฐิโต วา ฐิโตมหิติ ปชานาติ เมื่อยื่นอยู่ก็ให้กำหนดรู้ว่ายืนอยู่? และการเดินจงกรม ไปยืนอยู่กับกลับ พร้อมกับกำหนดรู้ตัวอยู่เสมอ ๆ เป็นการฝึกปฏิบัติกรรมฐานในหมวดสัมปชัญญะบัพพะ ที่ว่า อภิกฺกนฺเต ปฏกฺกนฺเต สมฺปชานการี โหติ เป็นผู้ทำความรู้ตัวอยู่เสมอในการก้าวไปข้างหน้าในการถอวไปข้างหลัง? ตลอดเวลาที่เดินจงกรม 1 ระยะนี้ วิปัสสนาจารย์ จะสอนให้โยคีนั่งสมาธิกำหนดอาการพอง - ยุบ สลับกันไปด้วย

เดินจงกรม 2 ระยะ ยกหนอ เหยียบหนอ โยคีพึงยืนชิดเท้าทั้งสองให้ปลายเท้าเสมอกัน แล้วตั้วตัวให้ศีรษะตรง และกำหนดในใจว่า ยืนหนอ ยืนหนอ ยืนหนอ ตั้งสติกำหนดและกดเท้าซ้ายมั่นไว้ แล้วยกเท้าขวาขึ้นช้า ๆ ควบไปกับการยื่นเท้าไปข้างหน้า กำหนดในใจว่า ยกหนอ แล้วก้าวไปวางเท้าลงกับพื้นพร้อมกับกำหนดใจในว่า ?เหยียบหนอ ดังนี้เรียกว่า เดินจงกรม 2 ระยะนอกนั้นคงปฏิบัติเหมือนการเดินจงกรม 1 ระยะ ทุกประการ
เดินจงกรม 3 ระยะ ยกหนอ ย่างหนอ เหยียบหนอ การเดินจงกรม 3 ระยะ ก็ไม่ผิดแปลกแตกต่างกับการเดินจงกรมดังที่กล่าวมาข้างต้น จะต่างกันก็แต่ว่า ขณะยกเท้าขึ้นก็ให้กำหนดในใจ ไปพร้อมกับการเคลื่อนไหวของเท้าว่า ยกหนอ ขณะที่ยกเท้าขึ้นจากพื้นเสมอตาตุ่ม เท้าเคลื่อนไปข้างหน้านั้นกำหนดว่า ย่างหนอ ขณะทั้งลงเหยียบราบกับพื้นกำหนดว่า ?ย่างหนอ? ขณะเท้าลงเหยียบรมกับพื้นให้กำหนดว่า เหยียบหนอ ในการเดินจงกรม 3 ระยะนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เดินจงกรม 1 ระยะขวาย่างหนอซ้ายย่างหนอให้ ตั้งสติกำหนด ๆ พอประมาณ อย่าก้าวไปก่อนแล้วกำหนดตามทีหลัง และอย่ากำหนดก่อนโดยที่ยังมิได้ยกเท้าขึ้นเช่นเดินจงกรม 1 ระยะขณะที่เท้าขวาก้าวไปจน วางเท้าลงกับพื้นก็ให้กำหนดในใน แต่แรกเริ่มยกเท้าไปกับคำว่า ? ขวาย่างหนอ? พอเท้าเหยียบลงถึงพื้นก็ให้ ทันกับคำว่า ? หนอ? พอดี พอเท้าลงถึงพื้นก็ให้ทัน กับคำว่าหนอพอดีเช่นเดียวกับเท้าขวาทำอย่างนี้ทุกครั้งและทุกก้าวเรียกว่าจงกรม 1 ระยะ ให้หยุดยืนสองเท้าวางชิดกัน แล้วกำหนดในใจช้าๆว่าหยุดหนอหยุดหนอหยุดหนอ ยืนหนอยืนหนอยืนหนอเมื่อจะ กลับก็ให้หันตัวมาทางขวาและยกเท้าขวาแยกมาตั้งเป็นมุมฉากพร้อมกับกำหนดในใจว่ากลับหนอ กับกำหนดพร้อมใจใจว่าได้กลับหนอ
ขั้นที่ 2 ก็ปฏิบัติเช่นเดียวกันกับครั้งที่ 1 คือหมุนเท้าขวาแยกมาตั้งเป็น มุมฉากพร้อมกับกำหนดในใจว่ากลับหนอ กลับหนอเมื่อรูปยืนปรากฏขึ้นก็ กำหนดว่ายืนหนอยืนหนอยืนหนอแล้วจงเดินพร้อมกับกำหนดว่า ? ขวาย่างหนอซ้ายย่างหนอ
ดังนี้ บัพพะที่ว่า? คจฺฉนฺโตวาคจฺ ฉามีติปชานาติ
วาฐิโตมหิติปชานา ติ และการเดินจงกรมไปยืนอยู่กับ กลับพร้อมกับกำหนดรู้ตัวอยู่เสมอ ๆ ที่ว่าอภิกฺกนฺเตป ฏกฺกนฺเตสมฺปชานการีโหติ ตลอดเวลาที่เดินจงกรม 1 ระยะนี้วิปัสสนาจารย์ - สลับกันยุบไปด้วยเดินจงกรม 2 ระยะยกหนอเหยียบหนอ แล้วตั้วตัวให้ศีรษะตรงและ กำหนดในใจว่ายืนหนอยืนหนอยืนหนอตั้งสติกำหนดและกดเท้าซ้ายมั่นไว้แล้วยกเท้าขวาขึ้นช้า ๆ ควบไปกับการยื่นเท้าไปข้างหน้ากำหนดในใจว่ายกหนอ ? เหยียบหนอดังนี้เรียกว่าเดินจงกรม 2 1 ทุกประการระยะเดินจงกรม 3 ระยะยกหนอย่างหนอเหยียบหนอการ เดินจงกรม 3 ระยะ จะต่างกันก็แต่ว่าขณะยกเท้า ขึ้นก็ให้กำหนดในใจไปพร้อมกับการเคลื่อนไหวของเท้าว่ายกหนอขณะที่ยกเท้าขึ้นจากพื้นเสมอตาตุ่มเท้าเคลื่อนไปข้างหน้านั้นกำหนดว่าย่างหนอขณะทั้งลงเหยียบราบกับพื้น กำหนดว่า? ย่างหนอ? เหยียบหนอในการเดินจงกรม 3 ระยะนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เดินจงกรม 1 ระยะขวาย่างหนอซ้ายย่างหนอให้ตั้งสติกำหนดยกเท้าขึ้นเหนือระดับพื้นเสมอตาตุ่มแล้วก้าวเท้าขวาช้าจะพอประมาณโดยกำหนดในใจตามไปพร้อมกับเท้าที่ก้าวไปให้ได้ปัจจุบันอย่าก้าวไปก่อนแล้วกำหนดตามทีหลังและอย่ากำหนดก่อนโดยที่ยังมิได้ยกเท้าขึ้นเช่นเดินจง กรม 1 ระยะขณะที่เท้าขวาก้าวไปจนวางเท้าลงกับพื้นก็ให้กำหนดในในแต่แรกเริ่มยกเท้าไปกับคำว่า ? ขวาย่างหนอ ? พอเท้าเหยียบลงถึงพื้นก็ให้ทันกับคำว่า ? หนอ ? พอดีและขณะที่ยกเท้าซ้ายก้าวไปจนวางเท้าลงกับพื้นก็ให้กำหนดในใจว่าซ้ายย่างหนอ ? พอเท้าลงถึงพื้นก็ให้ทันกับคำว่าหนอพอดีเช่นเดียวกับเท้าขวาทำอย่างนี้ทุกครั้งและทุกก้าวเรียกว่าจงกรม 1 ระยะเมื่อเดินไปถึงที่สุด้านใดด้านหนึ่งแล้วให้หยุดยืนสองเท้าวางชิดกันแล้วกำหนดในใจช้าๆว่าหยุดหนอหยุดหนอหยุดหนอเมื่อรูปยืนปรากฏขึ้นก็ให้กำหนดในใจว่า ยืนหนอยืนหนอยืนหนอเมื่อจะกลับก็ให้หันตัวมาทางขวาและยกเท้าขวาแยกมาตั้งเป็นมุมฉากพร้อมกับกำหนดในใจว่ากลับหนอแล้วยกเท้าซ้ายตามมาวางชิดกันกับเท้าขวาพร้อมกับกำหนดใจใจว่ากลับหนอขั้นที่ 2 ก็ปฏิบัติเช่นเดียวกันกับครั้งที่ 1 ความหมุนเท้าขวาแยกมาตั้งเป็นมุมฉากพร้อมกับกำหนดในใจว่ากลับหนอแล้วยกเท้าซ้ายตามมาวางชิดกับเท้าขวาพร้อมกับกำหนดในใจว่ากลับหนอเมื่อรูปยืนปรากฏขึ้นก็กำหนดว่ายืนหนอยืนหนอยืนหนอแล้วจงเดินพร้อมกับกำหนดว่า ? ขวาย่างหนอซ้ายย่างหนอต่อไปการเดินจงกรมและการกำหนดรู้ตัวอยู่เสมอดังนี้เป็นการฝึกปฏิบัติกรรมฐานในอิริยาบถบัพพะที่ว่า ? คจฺฉนฺโตวาคจฺฉามีติปชานาติเมื่อเดินอยู่ก็ให้กำหนดรู้ว่าเดินอยู่ฐิโตวาฐิโตมหิติปชานาติเมื่อยื่นอยู่ก็ให้กำหนดรู้ว่ายืนอยู่ ? และการเดินจงกรมไปยืนอยู่กับกลับพร้อมกับกำหนดรู้ตัวอยู่เสมอจะเป็นการฝึกปฏิบัติกรรมฐานในหมวดสัมปชัญญะบัพพะที่ว่าอภิกฺกนฺเตปฏกฺกนฺเตสมฺปชานการีโหติเป็นผู้ทำความรู้ตัวอยู่เสมอในการก้าวไปข้างหน้าในการถอวไปข้างหลัง ? ตลอดเวลาที่เดินจงกรม 1 ระยะนี้วิปัสสนาจารย์จะสอนให้โยคีนั่งสมาธิกำหนดอาการพอง - ยุบสลั