Measuring ocean acidification: Past

Measuring ocean acidification: Past and present

Scientists know that the oceans are absorbing CO2 and subsequently becoming more acidic from measurements made on seawater collected during research cruises, which provide wide spatial coverage over a short time period, and from automated ocean carbon measurements on stationary moorings, which provide long-term, high-resolution data from a single location.

These records can be extended back through time using what are known as chemical proxies to provide an indirect measurement of seawater carbonate chemistry. A proxy is a measurement from a natural archive (ice cores, corals, tree rings, marine sediments, etc.) that is used to infer past environmental conditions. For example, by analyzing the chemical composition of tiny fossil shells found in deep ocean sediments, scientists have developed ocean pH records from ancient times when there were no pH meters. Furthermore, because the ocean surface water is in approximate chemical balance, or equilibrium, with the atmosphere above it, a record of historical ocean pH can be inferred from atmospheric CO2 records derived from Greenland and Antarctic ice cores, which contain air bubbles from the ancient atmosphere. Such evidence indicates that current atmospheric CO2 concentrations and ocean pH levels are at unprecedented for at least the last 800,000 years.

Going back deeper in Earth history to the Paleocene-Eocene boundary about 55 million years ago, scientists have found geochemical evidence of a massive release of CO2 accompanied by substantial warming and dissolution of shallow carbonate sediments in the ocean. Although somewhat analogous to what we are observing today, this CO2 release occurred over several thousand years, much more slowly than what we are witnessing today, thus providing time for the oceans partially to buffer the change. In the geologic record, during periods of rapid environmental change, species have acclimated, adapted or gone extinct. Corals have undergone large extinction events in the past (such the Permian extinction 250 million years ago), and new coral species evolved to take their place, but it took millions of years to recover previous levels of biodiversity.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

วัดโอเชี่ยนยู: อดีตและปัจจุบันนักวิทยาศาสตร์ทราบว่า มหาสมุทรดูด CO2 และในเวลาต่อมากลายเป็นกรดมากขึ้นจากการวัดที่เกิดขึ้นในทะเลที่รวบรวมในระหว่างล่องเรือวิจัย ซึ่งครอบคลุมพื้นที่กว้างพื้นที่ช่วงระยะเวลาสั้น ๆ และจากการวัดคาร์บอนมหาสมุทรอัตโนมัติบนดิสทิลเลอเครื่องเขียน ให้ข้อมูลระยะยาว ความละเอียดสูงจากตำแหน่งเดียวกันเรกคอร์ดเหล่านี้สามารถขยายกลับผ่านเวลาที่ใช้สิ่งรู้จักกันเป็นผู้รับมอบฉันทะสารเคมีเพื่อให้การวัดทางอ้อมของทะเล carbonate เคมี พร็อกซี่เป็นการประเมินจากแบบธรรมชาติเก็บ (แกนน้ำแข็ง ปะการัง แหวนต้นไม้ ตะกอนทะเล ฯลฯ) ที่ใช้ในการเข้าใจสภาพแวดล้อมที่ผ่านมา เช่น โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีของเปลือกหอยฟอสซิลเล็ก ๆ ที่พบในตะกอนทะเลลึก นักวิทยาศาสตร์ได้พัฒนาโอเชี่ยนระเบียนค่า pH จากโบราณครั้งเมื่อมีค่า pH เมตรไม่ นอกจากนี้ เนื่องจากผิวน้ำทะเลในประมาณสมดุลเคมี สมดุล บรรยากาศเหนือ ข้อมูลของมหาสมุทรศาสตร์สามารถสรุปจากบรรยากาศ CO2 ที่บันทึกมาจากกรีนแลนด์และแอนตาร์กติกน้ำแข็งแกน ที่ประกอบด้วยฟองอากาศจากบรรยากาศโบราณ หลักฐานดังกล่าวบ่งชี้ว่า ปัจจุบันบรรยากาศ CO2 ความเข้มข้นและระดับ pH ของมหาสมุทรเป็นประวัติการณ์น้อย 800000 ปีไปกลับลึกในประวัติศาสตร์โลกขอบ Paleocene Eocene ประมาณ 55 ล้านปีที่ผ่านมา นักวิทยาศาสตร์ได้พบหลักฐาน geochemical ของมีการปล่อย CO2 ตามพบร้อนและยุบของตะกอนคาร์บอเนตตื้นในมหาสมุทรใหญ่ แม้ว่าค่อนข้างคล้ายคลึงกับที่เราจะสังเกตวันนี้ รุ่นนี้ CO2 เกิดขึ้นกว่าหลายพันปี มากช้ากว่าสิ่งเรามีพยานวันนี้ จึง ให้เวลาสำหรับมหาสมุทรบางส่วนการบัฟเฟอร์การเปลี่ยนแปลง ในระเบียนธรณีวิทยา ช่วงของการเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมอย่างรวดเร็ว ชนิด acclimated ดัดแปลง หรือสูญหายไป ปะการังมีเปลี่ยนเหตุการณ์สูญพันธุ์ขนาดใหญ่ในอดีต (เช่นการ Permian ดับ 250 ล้านปี), และปะการังชนิดใหม่ที่พัฒนาขึ้นของพวกเขา แต่ใช้เวลานับล้านปีก่อนหน้านี้ระดับของความหลากหลายทางชีวภาพกู้คืน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การวัดมหาสมุทร acidification : อดีตและปัจจุบัน

นักวิทยาศาสตร์ทราบว่ามหาสมุทรดูดซับ CO2 และต่อมากลายเป็นกรดมากขึ้นจากการวัดในน้ำทะเลที่ใช้ในการวิจัย การล่องเรือ ซึ่งให้บริการครอบคลุมพื้นที่กว้างกว่าระยะเวลาที่สั้น และจากการวัดในมหาสมุทรคาร์บอนอัตโนมัติอื่นๆ เครื่องเขียน ซึ่งมีระยะยาวข้อมูลความละเอียดสูงจากที่เดียว

บันทึกเหล่านี้สามารถขยายได้ย้อนเวลากลับมาใช้สิ่งที่เป็นที่รู้จักกันเป็นสารเคมีมอบฉันทะให้การวัดทางอ้อมของน้ำทะเล คาร์บอเนต เคมี พร็อกซี คือการวัดจากการจัดเก็บที่ธรรมชาติ ( แกนน้ำแข็ง , ปะการัง , แหวน , ต้นไม้ทะเลตะกอน ฯลฯ ) ที่ใช้ในการสรุปสภาพแวดล้อมในอดีต ตัวอย่างเช่นจากการวิเคราะห์องค์ประกอบทางเคมีของเปลือกซากดึกดำบรรพ์ขนาดเล็กที่พบในตะกอนทะเลลึก นักวิทยาศาสตร์ได้พัฒนาทะเลอ ประวัติจากสมัยโบราณเมื่อไม่มีเครื่องวัด PH นอกจากนี้ เนื่องจากผิวมหาสมุทรน้ำ สมดุลเคมี สมดุล โดยประมาณ หรือ กับบรรยากาศเหนือบันทึกประวัติศาสตร์ของ มหาสมุทรสามารถ inferred จาก CO2 บรรยากาศประวัติมาจากกรีนแลนด์ และแอนตาร์กติกน้ำแข็งซึ่งประกอบด้วยฟองอากาศจากบรรยากาศโบราณ หลักฐานดังกล่าว ระบุว่า ปัจจุบันปริมาณคาร์บอนไดออกไซด์ในอากาศ และระดับค่า pH ในมหาสมุทรเป็นประวัติการณ์อย่างน้อย 800000 ปี

ไปลึกในประวัติศาสตร์โลกเขตพาลีโอซีนอีโอซีนประมาณ 55 ล้านปีมาแล้ว นักวิทยาศาสตร์ได้พบหลักฐานของการปล่อย CO2 มากถึงพร้อมด้วยร้อน อย่างมาก และการสลายตัวของตื้นคาร์บอเนตตะกอนในมหาสมุทร แม้ว่าจะค่อนข้างคล้ายกับสิ่งที่เราสังเกตวันนี้ปล่อย CO2 ที่เกิดขึ้นในช่วงหลายพันปีมาก ช้า กว่า สิ่งที่เราเห็นในวันนี้ จึงให้เวลาสำหรับมหาสมุทรบางส่วน กันชน เปลี่ยน ในบันทึกทางธรณีวิทยาในช่วงระยะเวลาของการเปลี่ยนแปลงสิ่งแวดล้อมอย่างรวดเร็ว ชนิดแบบ ดัดแปลง หรือสูญพันธุ์ไปแล้ว ปะการังได้รับเหตุการณ์การสูญพันธุ์ใหญ่ในอดีต ( เช่นการสูญพันธุ์เพอร์เมียน 250 ล้านปีมาแล้ว )และชนิดของปะการังใหม่ที่พัฒนาขึ้นเพื่อใช้สถานที่ของพวกเขา แต่มันใช้เวลาหลายล้านปีเพื่อกู้คืนก่อนหน้านี้
ระดับความหลากหลายทางชีวภาพ