The Ganesha Purana and the Mudgala

The Ganesha Purana and the Mudgala Purana are the two late Puranas (c. AD 1300–1600) produced by the Ganapatya (gāṇapatya) sect. These two Puranas are considered authoritative by devotees of Ganesha and include material not found in earlier sources.

During the medieval period the followers of Ganesha, known the Ganapatyas, formed an independent religious movement dedicated to the worship of Ganesha as their preeminent deity. They considered Ganesha to be the qualified (saguṇa) form of the ultimate unqualified (nirguṇa) Brahman. The Ganesha Purana is pervaded with this concept and interprets well-known Puranic stories in new ways to emphasize the importance of Ganesha and to explain his relationships with other divinities.

The Purana specifies many methods of worship, key beliefs, and philosophical positions of the Ganapatya sect. The contents of the Ganesha Purana are difficult to summarize because they include a variety of stories and devotional material. The general purpose of the work can be inferred from this set of questions that Vyāsa puts to Brahmā in the tenth chapter of the first Book (I.10.29–30 in Bailey's English edition):

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Purana ลล่าและ Mudgala Purana ได้สองสายปุราณะ (c. AD 1300 – 1600) ผลิต โดยสำนัก Ganapatya (gāṇapatya) ปุราณะเหล่านี้สองพิจารณาไทม์เลือกสรรค์พระ และประกอบด้วยวัสดุที่ไม่พบในแหล่งก่อนหน้าช่วงยุคกลาง ลูกศิษย์พระ Ganapatyas ที่รู้จักกันเกิดการอิสระเคลื่อนไหวศาสนาเพื่อบูชาพระเป็นพระเจ้าของพระองค์ พวกเขาถือว่ากาเนชาเป็น รูปแบบที่เหมาะสม (saguṇa) สุดเงื่อนไข (nirguṇa) Brahman Purana ลล่าถึงจะเงียบ และแปล Puranic เรื่องราวที่รู้จักกันดีในรูปแบบใหม่ที่เน้นความสำคัญของกาเนชา และอธิบายความสัมพันธ์ของเขากับ divinities อื่น ๆPurana ระบุวิธีในการนมัสการ หลักความเชื่อ และตำแหน่งปรัชญาของสำนัก Ganapatya เนื้อหาของ Purana ลล่ายากสรุปเพราะความหลากหลายของเรื่องราวและวัสดุ devotional สามารถสรุปวัตถุประสงค์ทั่วไปของการทำงานจากชุดของคำถามที่ Vyāsa ใส่ Brahmā ในสิบบทแรกหนังสือ (I.10.29–30 ในฉบับภาษาอังกฤษของ Bailey):

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พระพิฆเนศวรปุรณะและ Mudgala ปุรณะเป็นสองช่วงปลายนาส (ค. ศ 1300-1600) ที่ผลิตโดย Ganapatya (gāṇapatya) นิกาย สองคนนี้นาสได้รับการพิจารณาเผด็จการโดยสาวกของพระพิฆเนศวรและรวมถึงวัสดุที่ไม่พบในแหล่งที่มาก่อนหน้านี้. ในช่วงยุคกลางสาวกของพระพิฆเนศวรเป็นที่รู้จัก Ganapatyas ที่เกิดขึ้นการเคลื่อนไหวทางศาสนาที่เป็นอิสระที่อุทิศตนเพื่อบูชาพระพิฆเนศวรเป็นเทพที่โดดเด่นของพวกเขา พวกเขาคิดว่าจะเป็นพระพิฆเนศวรที่มีคุณสมบัติเหมาะสม (Saguna) รูปแบบของสุดยอดอย่างไม่มีเงื่อนไข (nirguṇa) พราหมณ์ พระพิฆเนศวรปุรณะอบอวลกับแนวคิดนี้และแปลความหมายที่รู้จักกันดีเรื่องแรนิคในรูปแบบใหม่ที่จะเน้นความสำคัญของพระพิฆเนศวรและที่จะอธิบายความสัมพันธ์ของเขากับพีนาตีอื่น ๆ . ปุรณะระบุวิธีการมากมายที่สักการบูชาความเชื่อที่สำคัญและตำแหน่งของปรัชญา Ganapatya นิกาย เนื้อหาของพระพิฆเนศวรปุรณะเป็นเรื่องยากที่จะสรุปเพราะพวกเขารวมถึงความหลากหลายของเรื่องราวและวัสดุที่สักการะบูชา วัตถุประสงค์ทั่วไปของการทำงานจะสามารถสรุปจากชุดของคำถามที่ฤษีวยาสทำให้พระพรหมในบทที่สิบของหนังสือเล่มแรก (I.10.29-30 ในฉบับภาษาอังกฤษเบลีย์):

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พระพิฆเนศ ปุราณะ และ mudgala ปุราณะเป็นสองสายปุราณะ ( C . โฆษณา 1 , 300 – 1 , 600 ) ที่ผลิตโดยคาณปัตยะ ( G āṇ apatya ) นิกาย สองคนนี้ถือว่าเป็นเผด็จการโดย devotees ปุราณะของพระพิฆเนศ และรวมถึงวัสดุที่ไม่พบในก่อนหน้านี้แหล่ง

ช่วงยุคระยะเวลาที่ลูกศิษย์ของท่าน ganapatyas ที่รู้จักกัน ,รูปแบบอิสระทางศาสนาเคลื่อนไหวอุทิศตนเพื่อบูชาพระพิฆเนศเป็นเทพนัก . พวกเขาถือว่าพระพิฆเนศเป็นคุณสมบัติ ( ซากุṇ ) รูปแบบของ ที่ดีที่สุด ที่ ( nirgu ṇ ) พราหมณ์ .พระพิฆเนศ ปุราณะจะอบอวลด้วยแนวคิดนี้ และคิดว่ารู้จัก puranic เรื่องราวในรูปแบบใหม่ที่จะเน้นความสำคัญของพระพิฆเนศ และอธิบายถึงความสัมพันธ์ของเขากับ divinities อื่น ๆ .

ปุราณะระบุวิธีการหลายพิธีกรรม ความเชื่อ คีย์ และตำแหน่งทางปรัชญาของลัทธิคาณปัตยะ .เนื้อหาของพระพิฆเนศ ปุราณะ ยากที่จะสรุป เพราะพวกเขารวมถึงความหลากหลายของเรื่องราวและการอุทิศตัวของวัสดุ วัตถุประสงค์ทั่วไปของงานสามารถ inferred จากชุดของคำถามที่คุณใส่บรามอุบาสกอุบาสกซาในสิบบทของหนังสือเล่มแรกนี้ ( i.10.29 – 30 ในสวนหย่อมของฉบับภาษาอังกฤษ )