When her father was seriously ill,

When her father was seriously ill, she didn’t cry…. When the Imperial Family caught into a calamity, she didn’t cry…. When Feng Juecheng of the Burning Heaven Clan continually press forward, she didn’t cry…. She quietly took on everything. However, at this moment, with Yun Che leaving, she felt that her mind and spirit had become absolutely empty. It was as if she lost some kind important thing from her life; as if her heart was being stabbed by needles. She was unable to control her tears and they frantically pouring down her face. She was as helpless as a fallen leaf that had been abandoned by the world.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อพ่อของเธอป่วยอย่างจริงจัง เธอไม่ได้ร้องไห้... เมื่อครอบครัวอิมพีเรียลติดเป็นวิกฤต เธอไม่ได้ร้องไห้... เมื่อ Feng Juecheng ของกองทัพสวรรค์เขียนต่อเนื่องกดที่ข้างหน้า เธอไม่ได้ร้องไห้... เธอเงียบ ๆ เอาในทุกสิ่ง อย่างไรก็ตาม ขณะนี้ กับ Che ยุนออกจาก เธอรู้สึกว่า จิตใจและวิญญาณของเธอได้กลายเป็นว่างเปล่าอย่างนี้ ก็เหมือนเธอลืมสิ่งสำคัญบางชนิดชีวิต จาก ว่าหัวใจของเธอได้ถูกแทง ด้วยเข็ม เธอไม่สามารถควบคุมน้ำตาของเธอและพวกเขาเมามันเทลงใบหน้าของเธอ เธอกำพร้าเป็นใบไม้ที่ร่วงหล่นที่ถูกทิ้งร้าง โดยโลก

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อพ่อของเธอกำลังป่วยหนักเธอไม่ได้ร้องไห้ ... เมื่อราชวงศ์จับเข้าไปในภัยพิบัติที่เธอไม่ได้ร้องไห้ ... เมื่อฮ Juecheng ของการเผาไหม้สวรรค์แซ่อย่างต่อเนื่องกดไปข้างหน้าเธอไม่ได้ร้องไห้ ... เธออย่างเงียบ ๆ เอาทุกอย่าง อย่างไรก็ตามในขณะนี้กับยุนเจ๊ทิ้งเธอรู้สึกว่าจิตใจและจิตวิญญาณของเธอได้กลายเป็นที่ว่างเปล่าอย่างแน่นอน มันเป็นเหมือนกับว่าเธอหายไปบางชนิดสิ่งที่สำคัญในชีวิตของเธอ ราวกับว่าหัวใจของเธอถูกแทงด้วยเข็ม เธอก็ไม่สามารถที่จะควบคุมน้ำตาเธอและพวกเขาเมามันเทลงบนใบหน้าของเธอ เธอเป็นคนที่ทำอะไรไม่เป็นใบลดลงที่ได้รับการทอดทิ้งจากโลก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อพ่อของเธอป่วยหนัก เธอไม่ได้ร้องไห้ . . . . . . . เมื่อราชวงศ์จับเข้าสู่หายนะ เธอไม่ได้ร้องไห้ . . . . . . . เมื่อฟง juecheng ของการเผาไหม้สวรรค์ตระกูลยังคงกดไปข้างหน้า เธอไม่ได้ร้องไห้ . . . . . . . เธอเงียบ ๆได้ทุกอย่าง อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ กับยุนเช ไป เธอรู้สึกว่าจิตใจของเธอ และวิญญาณได้กลายเป็นอย่างว่างเปล่า มันเป็นถ้าเธอสูญเสียบางอย่างที่สำคัญจากชีวิตของเธอ ราวกับหัวใจเธอกำลังถูกแทงด้วยเข็ม เธอไม่สามารถควบคุมน้ำตาของเธอ และพวกเขายังไหลลงใบหน้าของเธอ เธอสิ้นหวังเป็นใบไม้ร่วงที่ถูกทิ้งโดยโลก