Several researchers have commented

Several researchers have commented on the difficulty of applying the D&M IS Success
Model in order to define and operationalize IS success in specific research contexts.
This was not unexpected: “This success model clearly needs further development
and validation before it could serve as a basis for the selection of appropriate IS
measures” [8, p. 88]. Jiang and Klein [20] found that users prefer different success
measures, depending on the type of system being evaluated. Whyte et al. found that
“there are important differences deriving from organizational, user, and systems variations
which can modify the view as to which attributes (success measures) are important”
[55, p. 65]. Seddon et al. [42] make an important contribution by proposing a
two-dimensional matrix for classifying IS effectiveness measures based on the type
of system studied and on the stakeholder in whose interest the IS is being evaluated.
In this regard, we completely agree. As stated in the 1992 article, “no single variable
is intrinsically better than another, so the choice of success variables is often a function
of the objective of the study, the organizational context . . . etc.” [8, p. 80, emphasis
added].

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักวิจัยหลายคนได้แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับความยากลำบากของการใช้ D & M
คือความสำเร็จของรุ่นเพื่อที่จะกำหนดและการดำเนินการประสบความสำเร็จในบริบทการวิจัยที่เฉพาะเจาะจง.
นี้ไม่ได้คาดคิด:
"รูปแบบความสำเร็จนี้ได้อย่างชัดเจนต้องการพัฒนาต่อไปและการตรวจสอบก่อนที่จะสามารถนำมาใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการเลือกที่เหมาะสมเป็นมาตรการ "[8 พี
88] เจียงและ Klein [20]
พบว่าผู้ใช้ต้องการที่จะประสบความสำเร็จที่แตกต่างกันมาตรการขึ้นอยู่กับชนิดของระบบการประเมิน ไวท์ et al, พบว่า
"มีความแตกต่างที่สำคัญขององค์กรที่เกิดจากการใช้งานรูปแบบและระบบที่สามารถปรับเปลี่ยนมุมมองที่เป็นที่แอตทริบิวต์ (การวัดความสำเร็จ) มีความสำคัญ" [55 พี 65] เซดดอน et al, [42] ทำให้ผลงานที่สำคัญโดยเสนอเมทริกซ์สองมิติสำหรับการจำแนกประเภทเป็นมาตรการที่มีประสิทธิภาพขึ้นอยู่กับประเภทของระบบการศึกษาในผู้มีส่วนได้เสียในการที่มีความสนใจเป็นจะถูกประเมิน. ในเรื่องนี้เราเห็นด้วย ตามที่ระบุในปี 1992 บทความ "ไม่มีตัวแปรเดียวคือภายในดีกว่าอีกดังนั้นทางเลือกของตัวแปรที่ประสบความสำเร็จมักจะเป็นฟังก์ชั่นของวัตถุประสงค์ของการศึกษาในบริบทขององค์กร . . ฯลฯ "[8 พี 80 เน้นเพิ่ม]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นักวิจัยหลายคนมีความเห็นในความยากของการใช้ D & M เป็นรุ่นความสำเร็จ
เพื่อกำหนดและ operationalize คือความสำเร็จเฉพาะในบริบทการวิจัย .
นี้ไม่ได้คาดคิด " รูปแบบความชัดเจนต้องการการพัฒนาต่อไปและการตรวจสอบความถูกต้อง ก่อนที่จะสามารถใช้เป็นฐานสำหรับการเลือกที่เหมาะสมเป็น
มาตรการ " [ 8 , หน้า 88 )เจียงและไคลน์ [ 20 ] พบว่าผู้ใช้ชอบมาตรการความสำเร็จ
ที่แตกต่างกันขึ้นอยู่กับชนิดของระบบที่ถูกประเมิน ไวท์ et al . พบว่ามีความแตกต่างที่สำคัญ
( ได้มาจากองค์การ และผู้ใช้ระบบซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนรูปแบบ
มุมมองที่แอตทริบิวต์ ( วัดความสำเร็จ ) ที่สำคัญ "
[ 55 , หน้า 65 ) เซดเดิ่น et al .[ 42 ] สร้างผลงานสำคัญ โดยเสนอ
เมทริกซ์สองมิติเพื่อจำแนกเป็นประสิทธิผลของมาตรการตามประเภทของระบบการศึกษาและบน
ส่วนได้ส่วนเสียในที่มีความสนใจจะถูกประเมิน .
ในการนี้เราเห็นด้วย ตามที่ระบุไว้ใน 1992 บทความ " ไม่ใช่ตัวแปรเดียว
คือภายในดีกว่าอีกดังนั้นการเลือกตัวแปรของความสำเร็จมักเป็นฟังก์ชัน
วัตถุประสงค์ของการศึกษาบริบทขององค์การ . . . . . . . ฯลฯ " [ 8 , หน้า 80 เน้น
เพิ่ม ]