The toxic effects of heavy metals p

The toxic effects of heavy metals particularly mercury, cadmium and lead have been broadly documented as well as levels of heavy metals in fish. Mercury vapor is easily transported in the atmosphere,deposited on land and water, and then, in part released again to the atmosphere. Trace amounts of mercury are soluble in bodies of water, where bacteria can cause chemical changes that transform mercury to methylmercury, a more toxic form. Fish absorb methylmercury from water as it passes over their gills and as they feed on aquatic organisms. Larger predator fish are exposed to higher levels of methylmercury from their prey. Methylmercury binds tightly to the proteins in fish tissue, including muscle and cooking does not appreciably reduce the methyl mercury content of the fish. Over the last few decades, there has been growing interest in determining heavy metal levels in the marine environment and this has also drawn attention to the measurement of contamination levels in public food supplies particularly fish (Kalay, Aly, & Canil, 1999). Several agencies and organizations such as the US Food and Drug Administration (US FDA), Food and Agriculture Organization (FAO), and the World Health Organization (WHO) provide guidelines on the intake of trace elements by humans. The joint FAO/WHO Expert Committee recommended Provisional Tolerable Weekly Intakes (PTWIs) and acceptable daily intakes as guidelines for food additives and certain contaminants in foods The United States uses reference dose while the K/European
Union has adopted tolerable daily intake (TDI) to estimate the amount of a substance that can be ingested daily over a lifetime without appreciable health risk. These safety guidelines represent an intake where there is essentially no risk, as far as it can be
judged from the available scientific evidence (COT, 2004). Canned fish has become very popular in Ghana because it is affordable and convenient as fast food. Several brands have consequently become available on the Ghanaian market manufactured either locally or imported. Owing to the great consumption of this product,the safety issues related to the possibility of heavy metals contamination are of concern to human health. Despite the global concern about the dangers of heavy metal contamination, coupled with numerous publications on heavy metal levels in processed or canned fishes, publications are scanty in Ghana. This study seeks to estimate the levels of mercury, lead and cadmium in canned fish samples purchased in Kumasi. Information on the metal content in canned fish is important to evaluate the exposure of the population to these toxic metals through consumption. Consequently,evaluation of the estimated weekly intakes of these metals by
adults consuming the different species for the purpose of possible human health risks was further undertaken.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลกระทบหนักจากพิษโลหะโดยเฉพาะปรอท แคดเมียมและตะกั่วมีการทั่วไปเอกสารและระดับของโลหะหนักในปลา ไอปรอทขนส่งง่าย ๆ ในบรรยากาศ ฝากดินและน้ำ และ บางส่วนออกใช้อีกชั้นบรรยากาศ ติดตามจำนวนปรอทละลายน้ำในร่างกายของน้ำ การที่แบคทีเรียสามารถทำให้เกิดเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่เปลี่ยนปรอทไป methylmercury แบบเป็นพิษมากขึ้น ปลาดูดซับ methylmercury จากน้ำ เป็นมันผ่านเหนือ gills ของพวกเขา และพวกเขากินสิ่งมีชีวิตในน้ำ ปลานักล่าขนาดใหญ่มีสัมผัสกับระดับสูงของ methylmercury จากเหยื่อของพวกเขา Methylmercury binds กับโปรตีนในเนื้อเยื่อปลา รวมทั้งกล้ามเนื้อแน่น และอาหารไม่ appreciably ลดเนื้อหา methyl mercury ของปลา กว่าไม่กี่สิบปี ได้รับดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นในการกำหนดระดับของโลหะหนักในน้ำทะเล และมีความสนใจที่ยังวาดเพื่อวัดระดับการปนเปื้อนในวัสดุอาหารสาธารณะโดยเฉพาะอย่างยิ่งปลา (Kalay, Aly, & Canil, 1999) หลายหน่วยงานและองค์กรเราอาหาร และยา (Fda เรา), อาหาร และองค์กรเกษตร (FAO), และองค์กรสุขภาพโลก (คน) ให้แนวทางในการบริโภคของติดตามองค์โดยมนุษย์ FAO ร่วม / กรรมการผู้เชี่ยวชาญที่แนะนำสำรอง Tolerable สัปดาห์ภาค (PTWIs) และยอมรับทุกภาคเป็นแนวทางสำหรับวัตถุเจือปนอาหารและสารปนเปื้อนในอาหารสหรัฐอเมริกาใช้อ้างอิงยาในขณะที่ K/ยุโรป แน่นอนสหภาพได้นำ tolerable บริโภคประจำวัน (TDI) ในการประเมินปริมาณของสารที่สามารถกินได้ทุกช่วงชีวิตโดยปราศจากความเสี่ยงสุขภาพที่เห็น แนวทางความปลอดภัยเหล่านี้แสดงถึงการบริโภคมีหลักไม่มีความเสี่ยง เท่าที่สามารถตัดสินจากหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ว่าง (เปล 2004) ปลากระป๋องได้กลายเป็นนิยมมากในประเทศกานาได้สะดวกเป็นอาหารจานด่วน และ หลายยี่ห้อจึงกลายเป็นมีที่กานาตลาดผลิตทั้งในประเทศ หรือนำเข้า เนื่องจากปริมาณการใช้ที่ดีของผลิตภัณฑ์นี้ ปัญหาความปลอดภัยที่เกี่ยวข้องกับโอกาสการปนเปื้อนโลหะหนักมีความกังวลต่อสุขภาพมนุษย์ แม้ มีความกังวลเกี่ยวกับอันตรายจากการปนเปื้อนโลหะหนัก ควบคู่ไปกับสิ่งต่าง ๆ ในระดับโลหะหนักในปลากระป๋อง หรือประมวลผล โลกสิ่ง scanty ในกานา การศึกษานี้มุ่งที่จะประเมินระดับปรอท นำ และแคดเมียมในตัวอย่างปลากระป๋องซื้อ Kumasi ข้อมูลเนื้อหาโลหะในปลากระป๋องจะต้องประเมินความเสี่ยงของประชากรการโลหะที่เป็นพิษเหล่านี้ผ่านการใช้ ดังนั้น การประเมินภาครายสัปดาห์ประเมินของโลหะเหล่านี้โดยผู้ใหญ่ใช้สายพันธุ์ต่าง ๆ เพื่อความเสี่ยงต่อสุขภาพของมนุษย์ได้เพิ่มเติมดำเนินการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเป็นพิษของโลหะหนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งสารปรอทแคดเมียมและตะกั่วได้รับการรับรองในวงกว้างเช่นเดียวกับระดับของโลหะหนักในปลา ไอปรอทจะถูกส่งได้อย่างง่ายดายในบรรยากาศวางลงบนดินและน้ำและจากนั้นในส่วนที่ปล่อยออกมาอีกครั้งกับบรรยากาศ ติดตามปริมาณของสารปรอทจะละลายในแหล่งน้ำที่เชื้อแบคทีเรียที่สามารถก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่เปลี่ยนปรอทเมทิลรูปแบบที่เป็นพิษมากขึ้น ปลาดูดซับ methylmercury จากน้ำในขณะที่มันผ่านไปเหงือกของพวกเขาและขณะที่พวกเขากินสิ่งมีชีวิต ปลานักล่าขนาดใหญ่มีการสัมผัสกับระดับสูงของ methylmercury จากเหยื่อของพวกเขา methylmercury ผูกแน่นกับโปรตีนในเนื้อเยื่อของปลารวมทั้งกล้ามเนื้อและการปรุงอาหารไม่ได้ประเมินลดปริมาณสารปรอทเมธิลของปลา ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาได้มีการเติบโตที่น่าสนใจในการกำหนดระดับของโลหะหนักในสภาพแวดล้อมทางทะเลและนี้ยังได้รับความสนใจในการวัดระดับการปนเปื้อนของในเสบียงอาหารของประชาชนโดยเฉพาะอย่างยิ่งปลา (Kalay อาลีและ Canil, 1999) หลายหน่วยงานและองค์กรต่าง ๆ เช่นอาหารและยาของสหรัฐ (FDA สหรัฐ) องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) และองค์การอนามัยโลก (WHO) ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการหดตัวของธาตุโดยมนุษย์ ร่วม FAO / WHO คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญแนะนำชั่วคราวเลวสัปดาห์บริโภค (PTWIs) และการบริโภคในชีวิตประจำวันได้รับการยอมรับเป็นแนวทางในการใช้วัตถุเจือปนอาหารและสารปนเปื้อนบางอย่างในอาหารที่สหรัฐอเมริกาใช้ยาการอ้างอิงในขณะที่ K /
ยุโรปยูเนี่ยนได้นำการบริโภคประจำวันพอประมาณ(TDI) เพื่อ ประมาณการปริมาณของสารที่สามารถกินทุกวันตลอดชีวิตโดยไม่ต้องเสี่ยงต่อสุขภาพที่เห็นได้ แนวทางความปลอดภัยเหล่านี้เป็นตัวแทนที่มีการบริโภคเป็นหลักไม่มีความเสี่ยงที่เท่าที่จะสามารถตัดสินจากหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่มีอยู่ (COT, 2004)
ปลากระป๋องได้กลายเป็นที่นิยมมากในประเทศกานาเพราะมันมีราคาไม่แพงและสะดวกสบายเป็นอาหารอย่างรวดเร็ว หลายยี่ห้อจึงได้กลายเป็นที่มีอยู่ในตลาดกานาที่ผลิตทั้งในประเทศหรือนำเข้า เนื่องจากการบริโภคที่ดีของผลิตภัณฑ์นี้ปัญหาความปลอดภัยที่เกี่ยวข้องกับความเป็นไปได้ของการปนเปื้อนโลหะหนักมีความกังวลต่อสุขภาพของมนุษย์ แม้จะมีความกังวลทั่วโลกเกี่ยวกับอันตรายของการปนเปื้อนโลหะหนักควบคู่กับสื่อสิ่งพิมพ์หลายฉบับในระดับโลหะหนักในการประมวลผลหรือปลากระป๋องสิ่งพิมพ์ขาดแคลนในประเทศกานา การศึกษาครั้งนี้พยายามที่จะประเมินระดับของสารปรอทตะกั่วและแคดเมียมในตัวอย่างปลากระป๋องที่ซื้อในคู ข้อมูลเกี่ยวกับปริมาณโลหะในปลากระป๋องเป็นสิ่งสำคัญในการประเมินการสัมผัสของประชากรเหล่านี้โลหะที่เป็นพิษผ่านการบริโภค ดังนั้นการประเมินผลของการบริโภคประจำสัปดาห์โดยประมาณของโลหะเหล่านี้โดยผู้ใหญ่บริโภคชนิดต่าง ๆ เพื่อวัตถุประสงค์ในการความเสี่ยงต่อสุขภาพของมนุษย์ที่เป็นไปได้ดำเนินการต่อไปได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พิษของโลหะหนักโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปรอท แคดเมียม และตะกั่ว มีรูปเอกสารเช่นเดียวกับระดับของโลหะหนักในปลา ไอปรอทสามารถเคลื่อนย้ายในบรรยากาศ ฝากไว้ในแผ่นดิน และในน้ำ และในส่วนที่ปล่อยออกมาอีกครั้งในบรรยากาศ ร่องรอยของปรอทจะละลายในร่างกายของน้ำที่แบคทีเรียสามารถก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่เปลี่ยนไปแบบปรอทเมทิลเมอร์คิวรีเป็นพิษมากขึ้น ปลาดูดเมตทิลเมอร์คิวรีจากน้ำมันผ่านเหงือกของพวกเขา และเมื่อพวกเขากินสัตว์น้ำ นักล่าปลาขนาดใหญ่มีการสัมผัสกับระดับที่สูงขึ้นของเมทิลเมอร์คิวรีจากเหยื่อของเขา เมตทิลเมอร์คิวรีผูกแน่นกับโปรตีนในเนื้อเยื่อปลารวมทั้งกล้ามเนื้อ และอาหารไม่ได้ลดปริมาณเมทิลปรอทในปลา กว่าทศวรรษที่ผ่านมาไม่กี่ครั้ง , มีความสนใจมากขึ้นในการกำหนดระดับของโลหะหนักในสิ่งแวดล้อมทางทะเล และนี้ยังดึงความสนใจของการวัดระดับการเจือปนในอาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งประชาชนหน้าปลา ( กาเล Aly & canil , 1999 )หลายหน่วยงานและองค์กรต่างๆ เช่น สหรัฐอเมริกาอาหารและยา ( FDA ) , องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ( FAO ) และองค์การอนามัยโลก ( WHO ) ให้แนวทางในการบริโภคของธาตุโดยมนุษย์ร่วม FAO / WHO คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญแนะนำชั่วคราวพอดูได้รายสัปดาห์และ ( ptwis ) และการบริโภคทุกวัน ยอมรับเป็นแนวทางสำหรับวัตถุเจือปนอาหารและสารปนเปื้อนในอาหารบางอย่างในสหรัฐอเมริกาใช้ปริมาณรังสีอ้างอิงในขณะที่
K / ยุโรปสหภาพได้ประกาศใช้ได้บริโภคในแต่ละวัน ( TDI ) ในการประมาณการปริมาณของสารที่สามารถกลืนกินทุกวัน ตลอดอายุการใช้งาน โดยไม่มีความเสี่ยงสุขภาพส่วนบุคคล แนวทางความปลอดภัยเหล่านี้เป็นตัวแทนของการบริโภคที่ไม่มีหลัก ไม่มีความเสี่ยง เท่าที่มันสามารถ
ตัดสินจากหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่มีอยู่ ( เปล , 2004 )ปลากระป๋องได้กลายเป็นที่นิยมมากในกานา เพราะราคาไม่แพงและสะดวกเป็นอาหารจานด่วน หลายยี่ห้อมีจึงกลายเป็นใช้ได้ในตลาดกานาที่ผลิตทั้งในประเทศหรือนำเข้า เนื่องจากการบริโภคที่ดีของผลิตภัณฑ์นี้ , ปัญหาความปลอดภัยที่เกี่ยวข้องกับความเป็นไปได้ของการปนเปื้อนโลหะหนักมีความกังวลต่อสุขภาพของมนุษย์แม้จะกังวลทั่วโลกเกี่ยวกับอันตรายของการปนเปื้อนโลหะหนักควบคู่กับสิ่งพิมพ์หลายระดับโลหะหนักในการประมวลผลหรือกระป๋องปลา สิ่งพิมพ์จะขาดแคลนในกานา การศึกษานี้มุ่งที่จะประเมินระดับของปรอท ตะกั่ว และแคดเมียมในปลาตัวอย่างซื้อใน Kumasi กระป๋องข้อมูลเกี่ยวกับปริมาณโลหะในปลากระป๋องเป็นสิ่งสำคัญที่จะประเมินความเสี่ยงของประชากรกับโลหะที่เป็นพิษเหล่านี้ผ่านการบริโภค ดังนั้นการประเมินคาดการณ์รายสัปดาห์และโลหะเหล่านี้โดย
ผู้ใหญ่บริโภคชนิดที่แตกต่างกันสำหรับวัตถุประสงค์ของที่สุดความเสี่ยงต่อสุขภาพมนุษย์ต่อไปดำเนิน