By using ‘citizenship’ here to deno

By using ‘citizenship’ here to denote the status of full membership in a society, I effect only a slight improvement. After all, this definition, like others, begs two key questions: what are the relevant determinants of membership? and what are the indicia of fullness? In his magisterial approach to these two questions, T.H. Marshall emphasized the political, social, and economic dimensions of membership and elaborated his own understanding of the conditions necessary to fully achieve them (Marshall, [1950] 1992). But Marshall’s idea of citizenship, published in 1950 at a time of heady enthusiasm about the welfare state among many intellectuals and others, has achieved no more canonical status than has any other. Indeed, given the high stakes in how a society conceives of citizenship, any particular formulation – especially in a discussion as brief as this one must be –is readily contestable.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โดยการใช้ "สัญชาติ" ที่นี่เพื่อแสดงสถานะของสมาชิกในสังคม ฉันมีผลการปรับปรุงเล็กน้อยเท่านั้น หลังจากที่ทุก คำจำกัดความนี้ เช่น อื่นรู้สึกคำถามสำคัญสอง: ดีเทอร์มิแนนต์ที่เกี่ยวข้องของสมาชิกคืออะไร และ indicia ของความสำเร็จคืออะไร ในวิธีของเขา magisterial กับคำถามเหล่านี้สอง มาร์แชลล์ T.H. เน้นมิติทางการเมือง สังคม และทางเศรษฐกิจของสมาชิก และ elaborated ของเขาเองเข้าใจเงื่อนไขที่จำเป็นเพื่อให้พวกเขาเต็ม (มาร์แชลล์, [1950] 1992) แต่ความคิดของมาร์แชลสัญชาติ การเผยแพร่ในปี 1950 ในช่วงเวลาของความกระตือรือร้น heady เกี่ยวกับรัฐสวัสดิการในหมู่นักวิชาการจำนวนมากและคนอื่น ๆ ได้รับสถานะที่ไม่มีมาตรฐานกว่าได้กัน แน่นอน ได้รับเงินเดิมพันสูงในวิธีสังคม conceives ของสัญชาติ กำหนดใด ๆ เฉพาะ – โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการสนทนาสั้น ๆ เท่านี้ต้องเป็น – ได้พร้อม contestable

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โดยใช้ 'พลเมือง' ที่นี่เพื่อแสดงสถานะของการเป็นสมาชิกเต็มรูปแบบในสังคมที่ฉันมีผลเพียงการปรับปรุงเล็กน้อย หลังจากที่ทุกคำนิยามนี้เช่นเดียวกับคนอื่น ๆ ขอสองคำถามที่สำคัญ: สิ่งที่เป็นปัจจัยที่เกี่ยวข้องของการเป็นสมาชิกหรือไม่ และสิ่งที่เป็น indicia ของความแน่นหรือไม่ ในแนวทางของการปกครองของเขาทั้งสองคำถาม, TH มาร์แชลล์เน้นการเมืองสังคมและมิติทางเศรษฐกิจของสมาชิกและเนื้อหาความเข้าใจของตัวเองของเงื่อนไขที่จำเป็นในการรองรับการบรรลุพวกเขา (มาร์แชลล์ [1950] 1992) แต่ความคิดมาร์แชลล์ของการเป็นพลเมืองที่ตีพิมพ์ในปี 1950 ในช่วงเวลาของความกระตือรือร้นมึนเมาเกี่ยวกับรัฐสวัสดิการในหมู่ปัญญาชนจำนวนมากและคนอื่น ๆ ที่ได้ประสบความสำเร็จไม่ยอมรับสถานะมีมากกว่าที่อื่น ๆ อันที่จริงได้รับเงินเดิมพันสูงในวิธีการที่สังคมตั้งครรภ์ของการเป็นพลเมืองสูตรใดโดยเฉพาะ - โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการอภิปรายเป็นช่วงสั้น ๆ เป็นหนึ่งในนี้จะต้องเป็น -is พร้อมโต้แย้ง