In the perspective of the history o

In the perspective of the history of art,[7] artistic works have existed for almost as long as humankind: from early pre-historic art to contemporary art; however, some theories restrict the concept of "artistic works" to modern Western societies.[9] One early sense of the definition of art is closely related to the older Latin meaning, which roughly translates to "skill" or "craft," as associated with words such as "artisan." English words derived from this meaning include artifact, artificial, artifice, medical arts, and military arts. However, there are many other colloquial uses of the word, all with some relation to its etymology.


20th-century Rwandan bottle. Artistic works may serve practical functions, in addition to their decorative value.
Few modern scholars have been more divided than Plato and Aristotle on the question concerning the importance of art, with Aristotle strongly supporting art in general and Plato generally being opposed to its relative importance. Several dialogues in Plato tackle questions about art: Socrates says that poetry is inspired by the muses, and is not rational. He speaks approvingly of this, and other forms of divine madness (drunkenness, eroticism, and dreaming) in the Phaedrus (265a–c), and yet in the Republic wants to outlaw Homer's great poetic art, and laughter as well. In Ion, Socrates gives no hint of the disapproval of Homer that he expresses in the Republic. The dialogue Ion suggests that Homer's Iliad functioned in the ancient Greek world as the Bible does today in the modern Christian world: as divinely inspired literary art that can provide moral guidance, if only it can be properly interpreted. With regards to the literary art and the musical arts, Aristotle considered epic poetry, tragedy, comedy, dithyrambic poetry and music to be mimetic or imitative art, each varying in imitation by medium, object, and manner.[10] For example, music imitates with the media of rhythm and harmony, whereas dance imitates with rhythm alone, and poetry with language. The forms also differ in their object of imitation. Comedy, for instance, is a dramatic imitation of men worse than average; whereas tragedy imitates men slightly better than average. Lastly, the forms differ in their manner of imitation – through narrative or character, through change or no change, and through drama or no drama.[11] Aristotle believed that imitation is natural to mankind and constitutes one of mankind's advantages over animals.[12]

The second, and more recent, sense of the word art as an abbreviation for creative art or fine art emerged in the early 17th century.[13] Fine art refers to a skill used to express the artist's creativity, or to engage the audience's aesthetic sensibilities, or to draw the audience towards consideration of more refined or finer work of art.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในมุมมองของประวัติศาสตร์ศิลปะ งานศิลปะ [7] มีอยู่เกือบจะเป็นนานเป็นมนุษยชาติ: ตั้งแต่ช่วงสมัยก่อนประวัติศาสตร์ศิลปะศิลปะ อย่างไรก็ตาม บางทฤษฎีจำกัดแนวคิดของ "งานศิลปะ" กับสังคมสมัยใหม่ตะวันตก [9] ความรู้สึกก่อนหนึ่งนิยามของศิลปะมีสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเก่าติความหมาย ซึ่งประมาณแปล "ทักษะ" หรือ "ยาน เกี่ยวข้องกับคำเช่น"ศิลปิน" คำภาษาอังกฤษมานี้หมายความ รวมถึงสิ่ง ประดิษฐ์ ประดิษฐ์ มารยา ศิลปะทางการแพทย์ และศิลปะการทหาร อย่างไรก็ตาม มีหลายภาษาใช้อื่น ๆ ของคำ กับบางความสัมพันธ์จะเป็นศัพทมูลวิทยาศตวรรษที่ 20 Rwandan ขวด งานศิลปะอาจทำหน้าที่ในทางปฏิบัติ นอกจากค่าของตกแต่งนักวิชาการสมัยใหม่บางมีการเพิ่มเติมแบ่งเพลโตและอริสโตเติลคำถามเกี่ยวกับความสำคัญของศิลปะ อริสโตเติลขอสนับสนุนศิลปะทั่วไปและโดยทั่วไปจะตรงข้ามกับความสำคัญของเพลโต ถามเกี่ยวกับศิลปะเล่นงานหลายประเด็นในเพลโต: เขาบอกว่า บทกวีบันดาล muses และไม่เชือด เขาพูด approvingly นี้ และแบบฟอร์มอื่น ๆ ของพระเจ้าความบ้า (ฟเครื่อง eroticism และฝัน) ใน Phaedrus (265a – c), และยัง ในสาธารณรัฐอยากนอกกฎหมายของโฮเมอร์ศิลปะบทกวีที่ดี และเสียงหัวเราะเช่น ในไอออน โสกราตีสให้คำใบ้ไม่ถลึงของโฮเมอร์ที่เขาแสดงในสาธารณรัฐ ไอออนแนะนำว่า อีเลียดของโฮเมอร์แยกในโลกกรีกโบราณกับพระคัมภีร์วันนี้ในโลกคริสเตียนสมัยใหม่กล่องโต้ตอบ: เป็นแรงบันดาลใจหลาย ๆ ศิลปะวรรณกรรมที่สามารถให้คำแนะนำทางศีลธรรม ถ้าเพียงแต่มันสามารถถูกตีความ เกี่ยวกับศิลปะวรรณกรรมและศิลปะดนตรี อริสโตเติลถือว่ามหากาพย์ โศกนาฏกรรม ตลก บทกวี dithyrambic และเพลงเป็น ศิลปะ mimetic หรือเทียม แต่ละแตกต่างกันในเนื้อปานกลาง วัตถุ และลักษณะ [10] ตัวอย่าง เพลง imitates กับสื่อของจังหวะและความสามัคคี ขณะเต้น imitates จังหวะเพียงอย่างเดียว และบทกวีภาษา รูปแบบแตกต่างกันของวัตถุเทียมยัง ตลก เช่น เป็นเทียมละครคนแย่กว่าเฉลี่ย ในขณะที่โศกนาฏกรรม imitates ผู้ชายเล็กน้อยดีกว่าค่าเฉลี่ย สุดท้าย แบบฟอร์มแตกต่างกันในลักษณะของของเทียม – ผ่านการเล่าเรื่องหรืออักขระ เปลี่ยนแปลงหรือไม่เปลี่ยนแปลง และละครหรือละครไม่ [11] อริสโตเติลเชื่อว่า เทียมธรรมชาติมนุษย์ และถือประโยชน์ของมนุษย์มากกว่าสัตว์อย่างใดอย่างหนึ่ง [12]เกิดความรู้สึกสอง และล่า สุด ศิลปะคำเป็นตัวย่อสำหรับศิลปะที่สร้างสรรค์หรือศิลปะในศตวรรษที่ 17 ช่วง [13] ศิลปะหมายถึงทักษะที่ใช้ ในการแสดงความคิดสร้างสรรค์ของศิลปิน หรือ sensibilities สุนทรียะของผู้ชมมีส่วนร่วม หรือชมต่อพิจารณากลั่น หรือปลีกย่อยเพิ่มเติมงานศิลปะวาด

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในมุมมองของประวัติศาสตร์ศิลปะ [7] งานศิลปะมีอยู่เกือบตราบเท่าที่มนุษย์: จากต้นศิลปะก่อนประวัติศาสตร์กับศิลปะร่วมสมัย; แต่บางทฤษฎี จำกัด แนวคิดของ "งานศิลปะ" เพื่อสังคมตะวันตกที่ทันสมัย. [9] หนึ่งความรู้สึกในช่วงต้นของความหมายของศิลปะที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับความหมายภาษาละตินที่มีอายุมากกว่าที่ประมาณแปลว่า "ทักษะ" หรือ "ฝีมือ" เป็น ที่เกี่ยวข้องกับคำเช่น "ช่าง". คำภาษาอังกฤษที่ได้มาจากความหมายนี้รวมถึงสิ่งประดิษฐ์เทียม, ชั้นเชิงศิลปะทางการแพทย์และศิลปะการทหาร แต่มีหลายคนใช้ภาษาอื่น ๆ ของคำว่าทั้งหมดที่มีความสัมพันธ์กับรากศัพท์ของมัน. ศตวรรษที่ 20 ขวดรวันดา งานศิลปะอาจใช้ฟังก์ชั่นการปฏิบัตินอกเหนือไปจากค่าตกแต่งของพวกเขา. นักวิชาการสมัยใหม่ไม่กี่ได้ถูกแบ่งออกมากกว่าเพลโตอริสโตเติลและกับคำถามเกี่ยวกับความสำคัญของศิลปะกับอริสโตเติลอย่างยิ่งการสนับสนุนศิลปะทั่วไปและเพลโตโดยทั่วไปถูกเมื่อเทียบกับความสำคัญของมัน . การหารือในหลายเพลโตรับมือกับคำถามเกี่ยวกับศิลปะ: โสกราตีสกล่าวว่าบทกวีเป็นแรงบันดาลใจแรงบันดาลใจและไม่ได้มีเหตุผล เขาพูดเห็นด้วยเรื่องนี้และรูปแบบอื่น ๆ ของความบ้าของพระเจ้า (เมามายเพศและความฝัน) ใน Phaedrus (265A-c) และยังในสาธารณรัฐต้องการที่จะห้ามศิลปะบทกวีโฮเมอร์ที่ดีและเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี ในไอออนโสกราตีสให้คำแนะนำที่ไม่มีความไม่พอใจของโฮเมอร์ที่เขาแสดงออกในสาธารณรัฐ บทสนทนาไอออนแสดงให้เห็นว่าอีเลียดของโฮเมอร์ทำหน้าที่ในโลกกรีกโบราณเป็นพระคัมภีร์ไม่วันนี้ในโลกที่นับถือศาสนาคริสต์ที่ทันสมัย: พระเจ้าเป็นแรงบันดาลใจศิลปะวรรณกรรมที่สามารถให้คำแนะนำทางศีลธรรมถ้าเพียง แต่มันสามารถตีความได้อย่างถูกต้อง ด้วยการไปถึงศิลปะวรรณกรรมและศิลปะดนตรีอริสโตเติลถือว่าเป็นบทกวีมหากาพย์โศกนาฏกรรม, ตลก, บทกวี dithyrambic และเพลงจะเป็นศิลปะการลอกเลียนแบบหรือลอกเลียนแบบแต่ละคนที่แตกต่างกันในการเลียนแบบจากสื่อวัตถุและลักษณะ. [10] ตัวอย่างเช่นเพลง เลียนแบบกับสื่อของจังหวะและความสามัคคีในขณะที่การเต้นเลียนแบบคนเดียวกับจังหวะและบทกวีด้วยภาษา รูปแบบที่ยังแตกต่างกันในวัตถุของการเลียนแบบของพวกเขา ตลกเช่นการเลียนแบบเป็นอย่างมากของผู้ชายที่เลวร้ายยิ่งกว่าค่าเฉลี่ย ในขณะที่โศกนาฏกรรมเลียนแบบผู้ชายเล็กน้อยดีกว่าค่าเฉลี่ย สุดท้ายรูปแบบที่แตกต่างกันในลักษณะของการเลียนแบบ -. ผ่านการเล่าเรื่องหรือตัวอักษรผ่านการเปลี่ยนแปลงหรือไม่มีการเปลี่ยนแปลงและผ่านละครหรือละครไม่มี [11] อริสโตเติลเชื่อว่าการเลียนแบบเป็นธรรมชาติที่มนุษย์และถือเป็นหนึ่งในข้อได้เปรียบของมนุษย์มากกว่าสัตว์ [. 12] สองและเมื่อเร็ว ๆ นี้ความรู้สึกของศิลปะคำว่าย่อสำหรับงานศิลปะที่สร้างสรรค์หรืองานศิลปะออกมาในช่วงต้นศตวรรษที่ 17. [13] วิจิตรศิลปะหมายถึงทักษะที่ใช้ในการแสดงความคิดสร้างสรรค์ของศิลปินหรือการมีส่วนร่วม ความงามความรู้สึกของผู้ชมหรือวาดผู้ชมที่มีต่อการพิจารณาของการทำงานการกลั่นมากขึ้นหรือปลีกย่อยของศิลปะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในมุมมองของประวัติศาสตร์ศิลปะ , [ 7 ] งานศิลปะมีอยู่เกือบตราบเท่าที่มนุษยชาติ : ตั้งแต่ต้นก่อนประวัติศาสตร์ศิลปะ ศิลปะร่วมสมัย อย่างไรก็ตาม บางทฤษฎี จำกัด แนวคิดของ " ศิลปกรรม " ให้สังคมตะวันตกสมัยใหม่ [ 9 ] ช่วงต้นหนึ่งความรู้สึกของคำนิยามของศิลปะจะเกี่ยวข้องกับเด็กละตินความหมายซึ่งประมาณแปลว่า " ทักษะ " หรือ " ยาน" ในฐานะที่เกี่ยวข้องกับคำเช่น " ช่างฝีมือ " คำภาษาอังกฤษมาจากความหมายนี้รวมถึงสิ่งประดิษฐ์ , เทียม , เล่ห์เหลี่ยม , ศิลปะทางการแพทย์ และการทหาร อย่างไรก็ตาม , มีหลาย ๆคำ การใช้คำ ทั้งหมดมีความสัมพันธ์ของนิรุกติศาสตร์


รศตวรรษที่ 20 ขวด ผลงานศิลปะจะได้ปรนนิบัติหน้าที่ในทางปฏิบัติ นอกจากค่า
ตกแต่งของพวกเขานักวิชาการสมัยใหม่ไม่กี่ได้รับมากขึ้นกว่าพลาโตและอริสโตเติลแบ่งในคำถามเกี่ยวกับความสำคัญของศิลปะกับอริสโตเติลเพลโตและขอสนับสนุนศิลปะทั่วไปโดยทั่วไปเป็นนอกคอกของญาติที่สําคัญ หลายคำถามเกี่ยวกับบทสนทนาในเพลโตเล่นงานศิลปะ : โสเครติสกล่าวว่าบทกวีเป็นแรงบันดาลใจจากแรงบันดาลใจ และไม่มีเหตุผล เขาพูด approvingly นี้และรูปแบบอื่น ๆของพระเจ้าบ้า ( เมา , กามา ฝัน ) ในเฟดรัส ( 265a ( C ) , และยัง ในสาธารณรัฐต้องการนอกกฎหมายของโฮเมอร์ กวีศิลป์ยอดเยี่ยม และเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี ในไอออน โสเครติสไม่ hint ของความไม่พอใจของโฮเมอร์ ที่เขาแสดงในสาธารณรัฐบทสนทนาไอออนบ่งบอกว่าโฮเมอร์เลียดอยู่ในโลกของกรีกโบราณเป็นพระคัมภีร์ไบเบิลวันนี้ในโลกคริสเตียนยุคใหม่ เป็นผู้รู้แจ้งแรงบันดาลใจวรรณกรรมศิลปะที่สามารถให้คำแนะนำทางศีลธรรมถ้าเพียง แต่มันสามารถถูกตีความได้ เกี่ยวกับศิลปะวรรณกรรมและศิลปะดนตรี อริสโตเติลถือว่าบทกวีมหากาพย์โศกนาฏกรรม , ตลกบทกวีและเพลงเป็น dithyrambic ซึ่งล้อเลียนหรือเลียนแบบศิลปะ แต่ละที่แตกต่างกันในการเลียนแบบจากสื่อ , วัตถุ , และลักษณะ [ 10 ] ตัวอย่างเช่น เพลงเลียนแบบกับสื่อของจังหวะ และสามัคคี ส่วนเต้นเลียนแบบจังหวะอย่างเดียว และบทกวีด้วยภาษา รูปแบบแตกต่างกันในวัตถุของการเลียนแบบ ตลก , ตัวอย่าง เป็นการเลียนแบบอย่างมากของคนแย่กว่าเฉลี่ยขณะที่โศกนาฏกรรมเลียนแบบผู้ชายเล็กน้อยดีกว่าค่าเฉลี่ย ท้ายนี้ รูปแบบที่แตกต่างในลักษณะของพวกเขาและผ่านเรื่องเล่าหรือเลียนแบบตัวละคร ผ่าน เปลี่ยน หรือ ไม่เปลี่ยน และผ่านละครหรือละครไม่มี . [ 11 ] อริสโตเติลเชื่อว่าการเลียนแบบธรรมชาติ เพื่อมนุษย์ และถือเป็นหนึ่งของมนุษยชาติข้อได้เปรียบกว่าสัตว์ . [ 12 ]

2 และล่าสุดความหมายของคำว่าศิลปะเป็นตัวย่อสำหรับการสร้างสรรค์ศิลปะ หรือ ศิลปะเกิดในต้นศตวรรษที่ 17 [ 13 ] ศิลปกรรม หมายถึง ความสามารถที่ใช้แสดงออกถึงความคิดสร้างสรรค์ของศิลปิน หรือการมีส่วนร่วมของผู้ชมสุนทรียะอารมณ์ หรือวาดผู้ชมไปสู่การพิจารณาของการกลั่นมากขึ้นหรือปลีกย่อยของงานศิลปะ