In summary, it appears that the lin

In summary, it appears that the link between psychology and nonverbal
communication has varied greatly over time. Currently, there is a resurgence of
interesr, and major journals are publishing nonverbal communication research by
psychologists. However. only time will tell if this new interest continues, and
whether both intrapersonal (emotional) and interpersonal (social) aspects of
nonverbal communication will be studied. There is also an urgent need for more
theoretical integration in the field. There is still no generally accepted theoretical
model for explaining or predicting nonverbal communication. Psychologists
sometimes look to Brunswick's (1956) lens model of interpersonal perception, but
this model is not limited to nonverbal communication. Patterson's (1983)
functional analysis was able to integrate a large number of nonverbal studies post
hoc, but this model is not currently being used as a predictive tool.
As a whole, psychologist have not written many of textbooks on nonverbal
communication. With some exceptions (Knapp & Hall, 1997; LaFrance & Mayo,
1978), the majority of textbooks are written exclusively by communication
scholars (see, Burgoon, Buller, & Woodall, 1996; Hickson & Stacks, 1993;
Leathers, 1996; Malandro, Barker, & Barker, 1989; Richmond, McCroskey, &
Payne, 1995). Ironically, it may be that the future of nonverbal communication
lies in the same arena as it started: as an interdisciplinary endeavor. Resources
may need to be consolidated more to keep the field active and moving ahead;
indeed this is a major reason for choosing to include this paper as part of this
symposium--to promote cross-fertilization between fields. The previous review
of publications indicates that articles about nonverbal communication appear
regularly in both psychological and communication journals. Yet, for the most
part, academics from both fields read and publish almost exclusively within their
own discipline, leading the creation of parallel but non-overlapping tracks of
research (Hall, personal communication, 1992). Psychologists may want to
publish in Human Communication Research. and communication scholars may
want to publish in the Journal of Personalip and Social Psychology. To a small
extent, this has already been happening (e.g., Cappella, 1997) but probably not
at the level that one might expect given the similarity of overlap that exist between
the two fields.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โดยสรุปก็ปรากฏว่าการเชื่อมโยงระหว่างจิตวิทยาและอวัจนภาษาการสื่อสารที่แตกต่างกันอย่างมากได้เมื่อเวลาผ่านไป
ปัจจุบันมีการฟื้นตัวของจ่ายดอกเบี้ยและวารสารที่สำคัญมีการเผยแพร่การวิจัยการสื่อสารอวัจนภาษาโดยนักจิตวิทยา อย่างไรก็ตาม เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ว่าน่าสนใจใหม่นี้อย่างต่อเนื่องและไม่ว่าจะเป็นทั้ง intrapersonal (อารมณ์) และความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล (สังคม) ลักษณะของการสื่อสารอวัจนภาษาจะมีการศึกษา นอกจากนี้ยังมีความจำเป็นเร่งด่วนมากขึ้นสำหรับการรวมทฤษฎีในสนาม ยังคงไม่มีทฤษฎีที่ยอมรับโดยทั่วไปรูปแบบสำหรับการอธิบายหรือทำนายการสื่อสารอวัจนภาษา นักจิตวิทยาบางครั้งมองไปที่บรุนซ์ (1956) รูปแบบเลนส์ของการรับรู้ระหว่างบุคคล แต่รุ่นนี้ไม่ได้จำกัด อยู่กับการสื่อสารอวัจนภาษา แพตเตอร์สัน (1983) การวิเคราะห์การทำงานก็สามารถที่จะบูรณาการจำนวนมากของการศึกษาอวัจนภาษาที่โพสต์เฉพาะกิจ แต่รุ่นนี้ไม่ได้ถูกใช้อยู่ในปัจจุบันเป็นเครื่องมือในการทำนาย. ในฐานะที่เป็นทั้งนักจิตวิทยายังไม่ได้เขียนหลายตำราเกี่ยวกับอวัจนภาษาในการสื่อสาร มีข้อยกเว้นบาง (แนปและฮอลล์ 1997; LaFrance และมายอ1978) ส่วนใหญ่ของตำราที่เขียนโดยเฉพาะการสื่อสารนักวิชาการ(ดู Burgoon, Buller และดอล์ 1996; Hickson และกอง 1993; หนัง 1996; Malandro บาร์เกอร์และบาร์คเกอร์ 1989; ริชมอนด์ McCroskey และเพน1995) กระแทกแดกดันมันอาจเป็นไปได้ว่าในอนาคตของการสื่อสารอวัจนภาษาอยู่ในที่เกิดเหตุเช่นเดียวกับมันเริ่มต้น: เป็นความพยายามสหวิทยาการ ทรัพยากรอาจต้องมีการรวมมากขึ้นเพื่อให้สนามที่ใช้งานและย้ายไปข้างหน้านั้นแน่นอนนี้เป็นเหตุผลหลักในการเลือกที่จะรวมถึงบทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของการประชุมสัมมนา- เพื่อส่งเสริมการปฏิสนธิข้ามระหว่างเขตข้อมูล ความคิดเห็นก่อนหน้าของสิ่งพิมพ์แสดงให้เห็นว่าบทความเกี่ยวกับการสื่อสารอวัจนภาษาปรากฏอย่างสม่ำเสมอทั้งในด้านจิตใจและวารสารการสื่อสาร แต่สำหรับที่สุดส่วนที่นักวิชาการจากสาขาทั้งอ่านและเผยแพร่เกือบเฉพาะของพวกเขาที่อยู่ในระเบียบวินัยของตัวเองที่นำการสร้างรางคู่ขนานแต่ไม่ทับซ้อนกันของการวิจัย (ฮอลล์การสื่อสารส่วนบุคคล, 1992) นักจิตวิทยาอาจต้องการที่จะเผยแพร่การวิจัยการสื่อสารของมนุษย์ และนักวิชาการการสื่อสารอาจต้องการที่จะเผยแพร่ในวารสาร Personalip และจิตวิทยาสังคม เพื่อให้มีขนาดเล็กในระดับนี้ได้รับการเกิดขึ้น (เช่นแคปเปล, 1997) แต่อาจจะไม่ได้อยู่ในระดับที่หนึ่งอาจคาดหวังได้รับความคล้ายคลึงกันของการทับซ้อนที่มีอยู่ระหว่างสองช่อง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สรุปแล้ว ปรากฏว่า การเชื่อมโยงระหว่างจิตวิทยาและการสื่อสารอวัจนภาษา
ได้หลากหลายอย่างมากตลอดเวลา ขณะนี้มี resurgence
interesr วารสารสาขามีการเผยแพร่งานวิจัยอวัจนภาษาโดย
นักจิตวิทยา อย่างไรก็ตาม เวลาเท่านั้นที่จะบอกได้ว่าดอกเบี้ยใหม่นี้ต่อไป ไม่ว่าจะเป็นทั้งการเรียนและ
( อารมณ์ ) และบุคคล ( ด้านสังคม )
การสื่อสารอวัจนภาษา จะได้รับการศึกษา นอกจากนี้ยังมีจำเป็นเร่งด่วนมาก
บูรณาการทฤษฎีสนาม ยังไม่มีทฤษฎีที่ยอมรับโดยทั่วไปเพื่ออธิบายหรือทำนาย
รูปแบบการสื่อสารอวัจนภาษา . นักจิตวิทยา
บางครั้งดูบรุนซ์ ( 1956 ) เลนส์แบบระหว่างบุคคลการรับรู้ แต่
รุ่นนี้ไม่ได้ จำกัด การสื่อสารอวัจนภาษา . แพตเตอร์สัน ( 1983 )
การวิเคราะห์การทำงานสามารถรวมเป็นจำนวนมากของอวัจนภาษาศึกษาโพสต์
เฉพาะกิจ แต่รูปแบบนี้ไม่ได้ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการทำนาย .
เป็นทั้งนักจิตวิทยา ไม่ได้เขียนหลายตำราอวัจนภาษา

มีข้อยกเว้นบาง ( Knapp & Hall , 1997 ; ละฟรานซ์&มายอ
1978 ) , ส่วนใหญ่ของหนังสือที่เขียนโดยเฉพาะนักวิชาการสื่อสาร
( เห็นเบอร์กูน , ,เส้นทาง&วูดอล , 1996 ; ฮิกเซิน&สแต็ค , 1993 ;
หนัง , 1996 ; malandro บาร์เกอร์& Barker , 1989 ; ริชมอนด์ mccroskey &
, เพน , 1995 ) แต่มันอาจจะเป็นอนาคตของ
อวัจนภาษาอยู่ในเวทีเดียวกัน เหมือนเริ่มต้น : เป็นการแข่งขันแบบสหวิทยาการ . ทรัพยากร
อาจต้องรวมมากขึ้นเพื่อเก็บข้อมูลการใช้งาน และย้ายไปข้างหน้า ;
แน่นอนนี้คือเหตุผลหลักที่เลือกที่จะรวมกระดาษเป็นส่วนหนึ่งของนานาทัศนะนี้
-- เพื่อส่งเสริมข้ามการปฏิสนธิระหว่างเขตข้อมูล ก่อนหน้านี้รีวิว
สิ่งพิมพ์ระบุว่าบทความเกี่ยวกับการสื่อสารอวัจนภาษาปรากฏ
อยู่เสมอ ทั้งทางจิตวิทยาและนิเทศศาสตร์วารสาร แต่สำหรับส่วนใหญ่
, นักวิชาการจากทั้ง 2 ด้าน อ่านและเผยแพร่เกือบเฉพาะภายใน
วินัยตนเอง เป็นผู้นำการสร้างเส้นขนานแต่ไม่ซ้อนติดตาม
การวิจัย ( Hall , การสื่อสารส่วนตัว , 1992 ) นักจิตวิทยาอาจต้องการ
เผยแพร่ในการวิจัยการสื่อสารของมนุษย์ และนักวิชาการการสื่อสารอาจ
ต้องการเผยแพร่ในวารสาร personalip จิตวิทยาและสังคม ในขอบเขตที่เล็ก
นี้ได้เกิดขึ้น ( เช่น cappella , 1997 ) แต่คงไม่ใช่
ในระดับหนึ่งอาจคาดหวังให้ความเหมือนของซ้อนที่มีอยู่ระหว่างสองเขตข้อมูล

.