program failed to include provision

program failed to include provisions for deposit insurance, for managing the performing and nonperforming assets of these and other banks, or for securing and strengthening the rest of the banking system. The closures set off a bank run that began to undermine the rest of the banking system, including healthy banks. In the months that followed, the Indonesian central bank was forced to provide huge lines of credit to keep the banking system liquid. (Some of these loans were apparently made under pressure from the president to support crony banking friends of the Suharto clan). These credits added to the money supplied and helped fuel inflation during the height of the crisis. Critics who argue that this approach was appropriate simply because the banks were in bad shape, or who argue that Indonesia=s mistake was to close too few banks, simply miss the point that the problem was the hurried approach, in a context lacking deposit insurance and a comprehensive and workable financial restructuring plan.8 In the end, all three countries -- Thailand, Indonesia, and Korea -- ended up making blanket promises to back bank deposits, so that the IMF=s initial tough line was in vain in any event. A more effective approach to dealing with the panic was illustrated by Korea=s second IMF program, signed on December 24, 1997. The first IMF program, like its predecessors in Thailand and Indonesia, relied heavily on fiscal and monetary austerity and a closure of banks (in this case, merchant banks, which had less effect on undermining depositor confidence than closing commercial banks as in Indonesia). Within weeks, the financial panic had only intensified, and it was clear the initial approach was failing. The second program eased off on the monetary and fiscal targets, and had as its centerpiece a restructuring of Korean bank loans owed to international banks. For the first time in the Asia crisis, the creditors were finally asked to be involved and make some adjustment. $24 billion in short-term debt falling due in the first quarter of 1998 was rescheduled to 1-3 year bonds. This approach went to the heart of the pressure on the won, and almost immediately the exchange rate began to appreciate and the panic subsided. The restructuring was far from ideal, since the creditors were given even higher interest rates than the original debts carried, and the new bonds were generously guaranteed by the Korean government, but nevertheless it helped stop the panic. 8 See, for example, Goldstein (1997). This suggests a fourth lesson from the Asian crisis: the need for a more formal mechanism for international private debt workouts for emerging economies that ultimately relies more on private funds than IMF bailouts. There are two parallel frameworks from which such a mechanism could draw: domestic bankruptcy proceedings in the industrialized countries, and international workout mechanisms for developing country sovereign debt. Each creates a negotiating framework for debtors and creditors that helps to overcome some of the collective action problems that characterize financial crises. Bankruptcy proceedings have several key components, including (1) a standstill on debt servicing, legitimized by an independent arbitrator (the court); (2) a mechanism for drawing new interim private sector financing; and (3) a system for debt reduction, debt rescheduling, and/or debt-equity conversions. Sovereign debt workout

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

โปรแกรมล้มเหลวในการรวมส่วนสำรองสำหรับการประกัน การจัดการสินทรัพย์ประสิทธิภาพ และ nonperforming ของเหล่านี้และธนาคารอื่น หรือการรักษาความปลอดภัย และเสริมสร้างส่วนเหลือของระบบธนาคารเงินฝาก ปิดการตั้งค่าธนาคารรันที่เริ่มทำลายส่วนเหลือของระบบธนาคาร รวมทั้งธนาคารสุขภาพ ในเดือนที่ตาม ธนาคารกลางอินโดนีเซียถูกบังคับให้รายการสินเชื่อขนาดใหญ่เพื่อให้ระบบธนาคารของเหลว (เงินกู้เหล่านี้บางอย่างเห็นได้ชัดขึ้นภายใต้ความดันจากประธานาธิบดีสนับสนุน crony เพื่อนธนาคารของตระกูลซู) เครดิตเหล่านี้เพิ่มเงินให้ และช่วยให้เชื้อเพลิงอัตราเงินเฟ้อระหว่างความสูงของวิกฤติ นักวิจารณ์ผู้โต้แย้งว่า วิธีการนี้ไม่เหมาะสมก็ได้เนื่องจากธนาคารอยู่ในรูปร่างไม่ดี หรือที่โต้เถียงที่อินโดนีเซีย = s ผิดพลาดคือการ ปิดธนาคารน้อยเกินไป แค่คิดถึงจุดที่ว่า ปัญหาเป็นวิธีที่ hurried ในบริบทที่ขาดเงินฝากประกันและความครอบคลุม และสามารถทำงานได้เงินโครงสร้าง plan.8 ในสุด ทั้งหมด 3 ประเทศ - ไทย อินโดนีเซีย และเกาหลี - สิ้นสุดสัญญาครอบคลุมการสำรองเงินฝากธนาคาร การทำให้ IMF = s รายการยากได้เปล่า ๆ อย่างไรก็ตาม วิธีที่มีประสิทธิภาพเพื่อจัดการกับตกใจมีภาพประกอบ ด้วยเกาหลี = s สอง IMF โปรแกรม ลงนามในวันที่ 24 ธันวาคม 1997 โปรแกรม IMF แรก เช่นรุ่นก่อนของในประเทศไทยและอินโดนีเซีย อาศัยหนักในความเข้มงวดทาง การเงินและการปิดของธนาคาร (ในกรณีนี้ ธนาคารพาณิชย์ ซึ่งมีผลน้อยบั่นทอนความมั่นใจผู้ฝากเงินมากกว่าปิดธนาคารพาณิชย์ในอินโดนีเซีย) ภายในสัปดาห์ ตื่นตระหนกทางการเงินมีเพียง intensified และก็ล้างวิธีเริ่มต้นล้มเหลว โปรแกรมที่สองบรรเทาปิดในเป้าหมายทางการเงิน และบัญชี และมีเป็นการปรับโครงสร้างเงินกู้ยืมธนาคารเกาหลีเป็นหนี้ธนาคารนานาชาติร่วม ครั้งแรกในวิกฤตเอเชีย งานราชการได้ในที่สุดต้องมีส่วนร่วม และทำการปรับปรุงบางอย่าง 24 พันล้านเหรียญเป็นหนี้ระยะสั้นครบกำหนดชำระในไตรมาสแรกของปี 1998 ตกถูกจัดกำหนดการใหม่พันธบัตร 1-3 ปี วิธีการนี้เพื่อการพักผ่อนความดันไปชนะ และเกือบทันทีอัตราแลกเปลี่ยนเริ่มชื่นชม และตื่นที่ subsided ปรับโครงสร้างได้มากเหมาะ เนื่องจากเจ้าหนี้จะได้รับอัตราดอกเบี้ยสูงกว่าหนี้เดิมที่ดำเนินการ และพันธบัตรใหม่ได้อย่างลงตัวรับประกัน โดยรัฐบาลเกาหลี แต่อย่างไรก็ตามมันช่วยหยุดตกใจ 8 นั้น เช่น Goldstein (1997) นี้แนะนำบทเรียนจากวิกฤตเอเชียสี่: กลไกอย่างเป็นทางการมากขึ้นสำหรับการออกกำลังกายส่วนหนี้ต่างประเทศสำหรับประเทศเกิดใหม่ที่สุด ใช้กองทุนส่วนบุคคลเพิ่มเติมกว่า IMF bailouts ต้องการ มี 2 กรอบคู่ขนานใดเช่นกลไกสามารถวาด: ตอนล้มละลายภายในประเทศในกลุ่มประเทศอุตสาหกรรม และกลไกการออกกำลังกายนานาชาติสำหรับประเทศกำลังพัฒนาหนี้ ละสร้างกรอบการเจรจาสำหรับลูกหนี้และเจ้าหนี้ที่ช่วยในการเอาชนะของปัญหาการดำเนินการรวมที่วิกฤตทางการเงิน ตอนล้มละลายมีหลายองค์ประกอบสำคัญ รวมถึง (1) ติดหนี้มดลูก legitimized โดย arbitrator เป็นอิสระ (ศาล); (2) กลไกการวาดใหม่ระหว่างเอกชนเงิน และ (3) ระบบการลดหนี้ หนี้ปรับ และ/หรือตราสารหนี้แปลง หนี้การออกกำลังกาย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โปรแกรมล้มเหลวที่จะรวมถึงบทบัญญัติสำหรับการประกันเงินฝากสำหรับการจัดการที่มีประสิทธิภาพและ nonperforming สินทรัพย์ของธนาคารเหล่านี้และอื่น ๆ หรือการรักษาความปลอดภัยและสร้างความเข้มแข็งส่วนที่เหลือของระบบธนาคาร ปิดชุดวิ่งออกจากธนาคารที่เริ่มต้นที่จะบ่อนทำลายส่วนที่เหลือของระบบธนาคารรวมทั้งธนาคารที่มีสุขภาพดี ในช่วงหลายเดือนที่เกิดขึ้นตามที่ธนาคารกลางอินโดนีเซียถูกบังคับเพื่อให้เส้นใหญ่ของเครดิตเพื่อให้ระบบธนาคารมีสภาพคล่อง (บางส่วนของเงินกู้ยืมเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นมาเห็นได้ชัดว่าภายใต้ความกดดันจากประธานในการสนับสนุนธนาคารเสี่ยวเพื่อนของตระกูลซูฮาร์โต) เครดิตเหล่านี้เพิ่มเงินที่จัดมาให้และช่วยต่อเงินเฟ้อในช่วงความสูงของวิกฤต นักวิจารณ์ที่อ้างว่าวิธีการนี​​้มีความเหมาะสมเพียงเพราะธนาคารอยู่ในรูปร่างที่ไม่ดีหรือผู้ที่อ้างว่าอินโดนีเซีย = s ผิดพลาดคือการปิดธนาคารน้อยเกินไปก็พลาดจุดที่ปัญหาจะเป็นวิธีการที่รีบขาดในบริบทการประกันเงินฝาก และปรับโครงสร้างทางการเงินที่ครบวงจรและสามารถทำงานได้ plan.8 ในท้ายที่สุดทั้งสามประเทศ - ไทยอินโดนีเซียและเกาหลี - สิ้นสุดการทำสัญญาผ้าห่มการสำรองเงินฝากธนาคารเพื่อให้เส้นที่ยากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ = s เริ่มต้นในไร้สาระใน กรณีใด ๆ วิธีการที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นในการจัดการกับตกใจถูกแสดงโดยเกาหลี = โปรแกรมกองทุนการเงินระหว่างประเทศที่สองลงนามเมื่อวันที่ 24 ธันวาคมปี 1997 โปรแกรมกองทุนการเงินระหว่างประเทศครั้งแรกเหมือนก่อนหน้าในประเทศไทยและอินโดนีเซียอาศัยความเข้มงวดทางการคลังและการเงินและปิดของ ธนาคาร (ในกรณีนี้ธนาคารผู้ประกอบการค้าซึ่งมีผลกระทบน้อยลงในการบั่นทอนความเชื่อมั่นของผู้ฝากเงินกว่าปิดธนาคารพาณิชย์ในประเทศอินโดนีเซีย) ภายในสัปดาห์ที่ตื่นตระหนกทางการเงินได้ทวีความรุนแรงมากเท่านั้นและมันเป็นที่ชัดเจนวิธีการเริ่มต้นล้มเหลว โปรแกรมที่สองค่อยปิดที่เป้าหมายทางการเงินและการคลังและมีเป็นหัวใจของการปรับโครงสร้างของเงินให้สินเชื่อของธนาคารเกาหลีหธนาคารต่างประเทศ เป็นครั้งแรกในภาวะวิกฤตเอเชียเจ้าหนี้ถูกถามในที่สุดก็จะมีส่วนร่วมและให้การปรับบางส่วน $ 24000000000 ในตราสารหนี้ระยะสั้นที่ลดลงเนื่องจากในช่วงไตรมาสแรกของปี 1998 ได้รับการเลื่อนไป 1-3 ปีพันธบัตร วิธีการนี​​้ไปหัวใจของความดันในวอนและเกือบจะในทันทีอัตราแลกเปลี่ยนที่จะเริ่มต้นที่จะชื่นชมและความหวาดกลัวลดลง การปรับโครงสร้างก็ยังห่างไกลจากอุดมคติเนื่องจากเจ้าหนี้ได้รับสูงขึ้นกว่าอัตราดอกเบี้ยหนี้เดิมดำเนินการและการออกพันธบัตรใหม่ที่ถูกการันตีไม่เห็นแก่ตัวโดยรัฐบาลเกาหลี แต่อย่างไรก็ตามมันช่วยหยุดความตื่นตระหนก 8 ดูตัวอย่างเช่นโกลด์สไตน์ (1997) นี้แสดงให้เห็นเป็นบทเรียนที่สี่จากวิกฤตเอเชีย: ความจำเป็นในการเป็นกลไกที่เป็นทางการมากขึ้นสำหรับการออกกำลังกายหนี้ภาคเอกชนระหว่างประเทศสำหรับประเทศเศรษฐกิจเกิดใหม่ในท้ายที่สุดว่าต้องอาศัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับกองทุนส่วนบุคคลอนุมัติงบประมาณกว่ากองทุนการเงินระหว่างประเทศ มีสองกรอบคู่ขนานจากการที่กลไกดังกล่าวสามารถวาดคือการดำเนินคดีล้มละลายในประเทศในประเทศอุตสาหกรรมและกลไกการออกกำลังกายระหว่างประเทศเพื่อการพัฒนาประเทศหนี้สาธารณะ แต่ละคนจะสร้างกรอบการเจรจาต่อรองสำหรับลูกหนี้และเจ้าหนี้ที่ช่วยในการเอาชนะบางส่วนของปัญหาการดำเนินการร่วมกันที่ลักษณะวิกฤตการณ์ทางการเงิน การดำเนินคดีล้มละลายมีส่วนประกอบที่สำคัญหลายคนรวมทั้ง (1) หยุดนิ่งในการให้บริการหนี้ legitimized โดยอนุญาโตตุลาการอิสระ (ศาล); (2) กลไกสำหรับการวาดภาพการจัดหาเงินทุนภาคเอกชนใหม่ระหว่างกาล; และ (3) ระบบการลดหนี้ปรับเปลี่ยนเงื่อนไขหนี้และ / หรือการแปลงหนี้เป็นทุน การออกกำลังกายหนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โปรแกรมล้มเหลวในการรวมเสบียงสำหรับการประกันเงินฝาก สำหรับการจัดการแสดงและสินทรัพย์ณเหล่านี้ และธนาคารอื่น ๆ หรือสำหรับการรักษาความปลอดภัยและเพิ่มส่วนที่เหลือของระบบธนาคาร ปิดตั้งปิดธนาคารได้เริ่มที่จะทำลายส่วนที่เหลือของระบบธนาคารพาณิชย์ อาทิ ธนาคารสุขภาพ ในเดือนต่อมาธนาคารกลางอินโดนีเซียถูกบังคับให้มากสายของเครดิตเพื่อให้สภาพคล่องของระบบธนาคาร ( บางส่วนของเงินให้สินเชื่อเหล่านี้เห็นได้ชัดภายใต้ความกดดันจากประธานธนาคารเพื่อสนับสนุนพวกพ้องเพื่อนของตระกูลซูฮาร์โต ) เครดิตเหล่านี้เพิ่มเงินให้และช่วยให้อัตราเงินเฟ้อเชื้อเพลิงในระหว่างความสูงของวิกฤตนักวิจารณ์ที่ยืนยันว่าแนวทางนี้เหมาะสมเพียงเพราะธนาคารที่อยู่ในรูปร่างที่ไม่ดี หรือใครจะเถียงว่าอินโดนีเซีย = S ผิดปิดธนาคารน้อยเกินไป เพียงแค่คุณจุดที่เป็นปัญหาคือวิธีการที่รีบร้อนในบริบทขาดประกันเงินฝากและครอบคลุมการปรับโครงสร้างทางการเงิน และสามารถใช้งานได้ 8 ในที่สุด ทั้งสามประเทศ -- ไทย อินโดนีเซียและเกาหลี -- ทำให้ผ้าห่มสัญญาที่จะกลับเงินฝากธนาคาร เพื่อให้กองทุนการเงินระหว่างประเทศ = s เริ่มต้นยากสายในการเรียนในเหตุการณ์ใด ๆ เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อจัดการกับตื่นตระหนกเป็นภาพประกอบโดยเกาหลี = โปรแกรม IMF สอง ลงนามเมื่อวันที่ 24 ธันวาคม พ.ศ. 2540 โปรแกรม IMF ก่อน เช่นเดียวกับรุ่นก่อนของมันในไทยและอินโดนีเซียต้องอาศัยนโยบายการเงินกับการคลังความเข้มงวดและปิดของธนาคาร ( ในกรณีนี้ ร้านค้า ธนาคาร ซึ่งจะมีผลกระทบน้อยกว่า 1% ผู้ฝากเงินมั่นใจกว่าปิดธนาคารพาณิชย์ในอินโดนีเซีย ) ภายในสัปดาห์ , ความตื่นตระหนกทางการเงินได้มากขึ้นเท่านั้น และมันเป็นที่ชัดเจนวิธีการเริ่มต้นล้มเหลว โปรแกรมที่สองลดลงปิดในเป้าหมายการเงินและการคลัง ,และได้เป็นแกนกลางของการปรับโครงสร้างของเกาหลี เงินกู้ยืมจากธนาคารเป็นหนี้ธนาคารระหว่างประเทศ . เป็นครั้งแรกในช่วงวิกฤตเอเชีย เจ้าหนี้ ได้ขอให้มีส่วนร่วม และให้มีการปรับ $ 25 พันล้านดอลลาร์ในตราสารหนี้ระยะสั้นลดลง เนื่องจากในไตรมาสแรกของปี 2541 ถูกเลื่อนไป 1 ปีพันธบัตร วิธีการนี้ไปหัวใจของความดันในวอนและเกือบจะทันทีอัตราแลกเปลี่ยนเริ่มที่จะชื่นชมและความหวาดกลัวบรรเทาลง การเป็นห่างไกลจากอุดมคติ เนื่องจากเจ้าหนี้ได้รับอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้นกว่าเดิม แม้หนี้อุ้มและพันธบัตรใหม่เพื่อรับประกันโดยรัฐบาลเกาหลี แต่อย่างไรก็ตามมันก็ช่วยหยุดความตื่นตระหนก 8 ดู ตัวอย่างเช่น โกลด์สตีน ( 1997 )นี้แสดงให้เห็นว่า บทเรียนที่ 4 จากวิกฤติเศรษฐกิจ : ต้องใช้กลไกที่เป็นทางการมากขึ้นสำหรับ workouts หนี้ส่วนบุคคลระหว่างประเทศสำหรับประเทศเศรษฐกิจเกิดใหม่ ซึ่งในที่สุดแล้วอาศัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับกองทุนส่วนบุคคลกว่าที่ไอเอ็มเอฟ bailouts . มีกรอบคู่ขนาน ซึ่งเป็นกลไกที่สามารถวาดใน bankruptcy ในประเทศอุตสาหกรรมและกลไกการออกกําลังกายนานาชาติเพื่อการพัฒนาประเทศหนี้อธิปไตย แต่ละสร้างกรอบเจรจาให้ลูกหนี้และเจ้าหนี้ที่ช่วยให้เอาชนะบางส่วนของการกระทำที่เป็นลักษณะปัญหาวิกฤตการณ์ทางการเงิน กระบวนการล้มละลายมีองค์ประกอบสำคัญหลายประการ ได้แก่ ( 1 ) การหยุดชะงักในการให้บริการหนี้ การเรียกเก็บเงิน legitimized โดยอนุญาโตตุลาการอิสระ ( ศาล )( 2 ) กลไกสำหรับการวาดภาพเงินทุนภาคเอกชนชั่วคราวใหม่ และ ( 3 ) ระบบ เพื่อลดหนี้การปรับเปลี่ยนเงื่อนไขและ / หรือการแปลงทุนตราสารหนี้ การออกกําลังกายหนี้อธิปไตย