Of Their Voyage and How They Passed

Of Their Voyage and How They Passed the Sea; and of Their Safe Arrival at Cape Cod
[1620] SEPTEMBER 6 . . . After they1 had enjoyed fair winds and weather for a season, they were encountered many times with crosswinds, and met with many fierce storms, with which the ship was shrewdly2 shaken, and her upper works made very leaky; and one of the main beams in the mid ships was bowed and cracked, which put them in some fear that the ship could not be able to perform the voyage. So some of the chief of the company, perceiving the mariners to fear the sufficiency of the ship, as appeared by their mutterings, they entered into serious consultation with the master and other officers of the ship, to consider in time of the danger; and rather to return then to cast themselves into a desperate and inevitable peril . And truly there was great distraction and difference of opinion amongst the mariners themselves; fain3 would they do what could be done for their wages’ sake (being now half the seas over), and on the other hand they were loath to hazard their lives too desperately. But in examining of all opinions, the master and others affirmed they knew the ship to be strong and firm under water; and for the buckling of the main beam, there was a great iron screw the passengers brought out of Holland, which would raise the beam into his place; the which being done, the carpenter and master affirmed that with a post under it, set firm in the lower deck, and other ways bound, he would make it sufficient. And as for the decks and upper works, they would caulk them as well as they could, and though with the working of the ship they would not long keep staunch,4 yet there would otherwise be no great danger, if they did not over-press her with sails. So they committed themselves to the will of God, and resolved to proceed.
In sundry of these storms the winds were so fierce, and the seas so high, as they could not bear a knot of sail, but were forced to hull,5 for diverse day together. And in one of them, as they thus lay at hull, in a mighty storm, a lusty6 young man (called John Howland) coming upon some occasion above the gratings, was, with a seele7 of the ship thrown into [the sea]; but it pleased God that he caught hold of the topsail halyards,8 which hung overboard, and ran out at length; yet he held his hold (though he was sundry fathoms under water) till he was held up by the same rope to the brim of the water, and then with a boat hook and other means got into the ship again, and his life saved; and though he was something ill with it, yet he lived many years after, and became a profitable member both in church and commonwealth. In all this voyage there died but one of the passengers, which was William Butten, a youth, servant to Samuel Fuller, when they drew near the coast.
But to omit other things (that I may be brief), after long beating at sea they fell with that land which is called Cape Cod; the which being made and certainly known to be it, they were not a little joyful. After some deliberation had amongst themselves and with the master of the ship, they tacked about09 and resolved to stand for the southward (the wind and weather being fair) to find some place about Hudson’s River for their habitation. But after they had sailed that course about half the day, they fell amongst dangerous shoals10 and roaring breakers, and they were so far entangled therewith as they conceived themselves in great danger; and the wind shrinking upon them withal,11 they resolved to bear up again for the Cape, and thought themselves happy to get out of those dangers before night overtook them, as by God’s providence they did. And the next day they got into the Cape harbor,12 where they rid in safety. . . .
Being thus arrived in a good harbor and brought safe to land, they fell upon their knees and blessed the God of heaven, who had brought them over the vast and furious ocean, and delivered them from all the perils and miseries thereof, again to set their feet on the firm and stable earth, their proper element. . . .
But here I cannot but stay and make a pause, and stand half amazed at this poor people’s present condition; and so I think will the reader too, when he well considers the same. Being thus passed the vast ocean, and a sea of troubles before in their preparation (as may be remembered by that which went before), they had now no friends to welcome them, nor inns to entertain or refresh their weather-beaten bodies, no houses or much less towns to repair to, to seek for succor.13 It is recorded in Scripture14 as a mercy to the apostle and his shipwrecked company, that the barbarians showed them no small kindness in refreshing them, but these savage barbarians, when they met with them (as after will appear) were readier to fill their sides full of arrows then otherwise. And for the season it was winter, and they that know the winters of that country know them to be sharp and violent, and subject to cruel and fierce storms, dangerous to travel to known places, much more to search an unknown coast. Besides, what could they see but a hideous and desolate wilderness, full of wild beasts and wild men? And what multitudes there might be of them they knew not. . . . What could now sustain them but the spirit of God and his grace? May not and ought not the children of these fathers rightly say: Our fathers were Englishmen which came over this great ocean, and were ready to perish in this wilderness; 15 but they cried unto the Lord, and He heard their voice, and looked on their adversity, etc. 16 Let them
therefore praise the Lord, because He is good, and His mercies endure forever. . . . from Book 217
[1620] In these hard and difficult beginnings, they found some discontents and murmurings arise amongst some, and mutinous speeches and carriages in others; but they were soon quelled and overcome by the wisdom, patience, and just and equal carriage of things by the Governor18 and better part, which cleaved faithfully together in the main. But that which was most sad and lamentable was that in two or three months’ time, half of their company died, especially in January and February, being the depth of winter, and wanting houses and other comforts; being infected with the scurvy19 and other diseases, which this long voyage and their inaccommodate20 condition had brought upon them; so as there died sometimes two or three of a day, in the foresaid time; that of one hundred and odd persons, scarce fifty remained.
And of these in the time of most distress, there was but six or seven sound persons, who, to their great commendations be it spoken, spared no pains, night nor day, but with abundance of toil and hazard of their own health, fetched them wood, made them fires, dressed them meat, made their beds, washed their loathsome clothes, clothed and unclothed them; in a word, did all the homely21 and necessary offices for them which dainty and queasy stomachs cannot endure to hear named; and all this willingly and cheerfully, without any grudging in the least, showing herein their true love unto their friends and brethren. A rare example and worthy to be remembered. Two of these seven were Mr. William Brewster,22 their reverend Elder, and Myles Standish,23 their Captain and military commander, unto whom myself, and many others were much beholden in our low and sick condition. And yet the Lord so upheld these persons, as in this general calamity they were not at all infected either with sickness, or lameness. And what I have said of these, I may say of many others who died in this general visitation,24 and others yet living, that whilst they had health, yea, or any strength continuing, they were not wanting to any that had need of them. And I doubt not but their recompense is with the Lord.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การเดินทางของพวกเขาและวิธีที่พวกเขาผ่านทะเล และมาถึงความปลอดภัยที่ Cape Cod [1620] SEPTEMBER 6 . . . After they1 had enjoyed fair winds and weather for a season, they were encountered many times with crosswinds, and met with many fierce storms, with which the ship was shrewdly2 shaken, and her upper works made very leaky; and one of the main beams in the mid ships was bowed and cracked, which put them in some fear that the ship could not be able to perform the voyage. So some of the chief of the company, perceiving the mariners to fear the sufficiency of the ship, as appeared by their mutterings, they entered into serious consultation with the master and other officers of the ship, to consider in time of the danger; and rather to return then to cast themselves into a desperate and inevitable peril . And truly there was great distraction and difference of opinion amongst the mariners themselves; fain3 would they do what could be done for their wages’ sake (being now half the seas over), and on the other hand they were loath to hazard their lives too desperately. But in examining of all opinions, the master and others affirmed they knew the ship to be strong and firm under water; and for the buckling of the main beam, there was a great iron screw the passengers brought out of Holland, which would raise the beam into his place; the which being done, the carpenter and master affirmed that with a post under it, set firm in the lower deck, and other ways bound, he would make it sufficient. And as for the decks and upper works, they would caulk them as well as they could, and though with the working of the ship they would not long keep staunch,4 yet there would otherwise be no great danger, if they did not over-press her with sails. So they committed themselves to the will of God, and resolved to proceed. In sundry of these storms the winds were so fierce, and the seas so high, as they could not bear a knot of sail, but were forced to hull,5 for diverse day together. And in one of them, as they thus lay at hull, in a mighty storm, a lusty6 young man (called John Howland) coming upon some occasion above the gratings, was, with a seele7 of the ship thrown into [the sea]; but it pleased God that he caught hold of the topsail halyards,8 which hung overboard, and ran out at length; yet he held his hold (though he was sundry fathoms under water) till he was held up by the same rope to the brim of the water, and then with a boat hook and other means got into the ship again, and his life saved; and though he was something ill with it, yet he lived many years after, and became a profitable member both in church and commonwealth. In all this voyage there died but one of the passengers, which was William Butten, a youth, servant to Samuel Fuller, when they drew near the coast. But to omit other things (that I may be brief), after long beating at sea they fell with that land which is called Cape Cod; the which being made and certainly known to be it, they were not a little joyful. After some deliberation had amongst themselves and with the master of the ship, they tacked about09 and resolved to stand for the southward (the wind and weather being fair) to find some place about Hudson’s River for their habitation. But after they had sailed that course about half the day, they fell amongst dangerous shoals10 and roaring breakers, and they were so far entangled therewith as they conceived themselves in great danger; and the wind shrinking upon them withal,11 they resolved to bear up again for the Cape, and thought themselves happy to get out of those dangers before night overtook them, as by God’s providence they did. And the next day they got into the Cape harbor,12 where they rid in safety. . . . Being thus arrived in a good harbor and brought safe to land, they fell upon their knees and blessed the God of heaven, who had brought them over the vast and furious ocean, and delivered them from all the perils and miseries thereof, again to set their feet on the firm and stable earth, their proper element. . . .
But here I cannot but stay and make a pause, and stand half amazed at this poor people’s present condition; and so I think will the reader too, when he well considers the same. Being thus passed the vast ocean, and a sea of troubles before in their preparation (as may be remembered by that which went before), they had now no friends to welcome them, nor inns to entertain or refresh their weather-beaten bodies, no houses or much less towns to repair to, to seek for succor.13 It is recorded in Scripture14 as a mercy to the apostle and his shipwrecked company, that the barbarians showed them no small kindness in refreshing them, but these savage barbarians, when they met with them (as after will appear) were readier to fill their sides full of arrows then otherwise. And for the season it was winter, and they that know the winters of that country know them to be sharp and violent, and subject to cruel and fierce storms, dangerous to travel to known places, much more to search an unknown coast. Besides, what could they see but a hideous and desolate wilderness, full of wild beasts and wild men? And what multitudes there might be of them they knew not. . . . What could now sustain them but the spirit of God and his grace? May not and ought not the children of these fathers rightly say: Our fathers were Englishmen which came over this great ocean, and were ready to perish in this wilderness; 15 but they cried unto the Lord, and He heard their voice, and looked on their adversity, etc. 16 Let them
therefore praise the Lord, because He is good, and His mercies endure forever. . . . from Book 217
[1620] In these hard and difficult beginnings, they found some discontents and murmurings arise amongst some, and mutinous speeches and carriages in others; but they were soon quelled and overcome by the wisdom, patience, and just and equal carriage of things by the Governor18 and better part, which cleaved faithfully together in the main. But that which was most sad and lamentable was that in two or three months’ time, half of their company died, especially in January and February, being the depth of winter, and wanting houses and other comforts; being infected with the scurvy19 and other diseases, which this long voyage and their inaccommodate20 condition had brought upon them; so as there died sometimes two or three of a day, in the foresaid time; that of one hundred and odd persons, scarce fifty remained.
And of these in the time of most distress, there was but six or seven sound persons, who, to their great commendations be it spoken, spared no pains, night nor day, but with abundance of toil and hazard of their own health, fetched them wood, made them fires, dressed them meat, made their beds, washed their loathsome clothes, clothed and unclothed them; in a word, did all the homely21 and necessary offices for them which dainty and queasy stomachs cannot endure to hear named; and all this willingly and cheerfully, without any grudging in the least, showing herein their true love unto their friends and brethren. A rare example and worthy to be remembered. Two of these seven were Mr. William Brewster,22 their reverend Elder, and Myles Standish,23 their Captain and military commander, unto whom myself, and many others were much beholden in our low and sick condition. And yet the Lord so upheld these persons, as in this general calamity they were not at all infected either with sickness, or lameness. And what I have said of these, I may say of many others who died in this general visitation,24 and others yet living, that whilst they had health, yea, or any strength continuing, they were not wanting to any that had need of them. And I doubt not but their recompense is with the Lord.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ของการเดินทางของพวกเขาและวิธีที่พวกเขาผ่านทะเล; และการมาถึงของพวกเขาปลอดภัยที่เคปคอด
[1620] 6 กันยายน . . หลังจากที่มีความสุข they1 ลมยุติธรรมและสภาพอากาศในฤดูกาลที่พวกเขาได้พบหลายครั้งที่มี Crosswinds และพบกับพายุที่รุนแรงหลายที่เรือถูก shrewdly2 เขย่าและผลงานของเธอบนทำรั่วมาก และเป็นหนึ่งในคานหลักในเรือกลางได้โค้งคำนับและแตกซึ่งทำให้พวกเขาอยู่ในความกลัวบางอย่างที่เรืออาจจะไม่สามารถที่จะดำเนินการเดินทาง ดังนั้นบางส่วนของหัวหน้าของ บริษัท ที่รับรู้เรือที่จะกลัวความเพียงพอของเรือที่ปรากฏโดย mutterings พวกเขาพวกเขาได้ลงนามในการให้คำปรึกษาอย่างจริงจังกับหลักและเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ของเรือที่จะต้องพิจารณาในช่วงเวลาแห่งอันตราย; และค่อนข้างที่จะกลับมาแล้วจะโยนตัวเองเป็นอันตรายและหลีกเลี่ยงไม่หมดหวัง อย่างแท้จริงและเป็นสิ่งที่ทำให้ไขว้เขวมีที่ดีและความแตกต่างทางความคิดในหมู่เรือของตัวเอง; fain3 พวกเขาจะทำสิ่งที่สามารถทำได้เพื่อประโยชน์ของพวกเขาค่าจ้าง '(ตอนนี้เป็นครึ่งหนึ่งของทะเลมากกว่า) และในทางกลับกันพวกเขาเต็มใจที่จะอันตรายเกินไปชีวิตของพวกเขาหมด แต่ในการตรวจสอบความคิดเห็นของทุกนายและคนอื่น ๆ ยืนยันพวกเขารู้ว่าเรือจะแข็งแรงและ บริษัท ที่อยู่ภายใต้น้ำ; และการโก่งของคานหลักที่มีสกรูเหล็กที่ดีผู้โดยสารนำออกมาจากฮอลแลนด์ซึ่งจะยกคานเข้าไปในสถานที่ของเขา; ที่ถูกทำไม้และยืนยันว่าต้นแบบที่มีการโพสต์ภายใต้มันเป็น บริษัท ที่ตั้งอยู่ในชั้นล่างและวิธีการอื่น ๆ ที่ถูกผูกไว้เขาจะทำให้มันเพียงพอ และเป็นชั้นและผลงานบนพวกเขาจะอุดรูรั่วพวกเขาเช่นกันเท่าที่จะทำได้และแม้ว่าจะมีการทำงานของเรือที่พวกเขาจะไม่นานให้อย่างแข็งขัน 4 ยังมีมิฉะนั้นจะไม่มีอันตรายมากถ้าพวกเขาไม่ได้เกิน กดเธอกับใบเรือ ดังนั้นพวกเขาจึงมุ่งมั่นที่ตัวเองประสงค์ของพระเจ้าและมีมติให้ดำเนินการต่อไป.
ในต่างของพายุเหล่านี้ลมเป็นที่รุนแรงมากและทะเลสูงมากเช่นที่พวกเขาไม่สามารถแบกปมเรือ แต่ถูกบังคับให้เรือที่ 5 วันที่มีความหลากหลายเข้าด้วยกัน และในหนึ่งของพวกเขาขณะที่พวกเขาจึงนอนอยู่ที่เรือในพายุอันยิ่งใหญ่เป็นชายหนุ่ม lusty6 (เรียกว่าจอห์นฮาว) มาเมื่อโอกาสดังกล่าวข้างต้น gratings บางก็มี seele7 ของเรือโยนลงไปใน [ทะเล]; แต่ก็ยินดีที่พระเจ้าที่เขาจับถือของ Halyards ใบเรือที่ 8 ซึ่งแขวนลงน้ำและวิ่งออกมาที่มีความยาว; แต่เขาจัดขึ้นถือของเขา (แม้ว่าเขาจะเป็นไสวใครต่อใครอยู่ใต้น้ำ) จนกว่าเขาจะถูกจัดขึ้นโดยเชือกเดียวกันกับปีกของน้ำแล้วด้วยเบ็ดเรือและวิธีการอื่นได้ลงเรืออีกครั้งและชีวิตของเขารอด และแม้ว่าเขาจะเป็นบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ดีกับมัน แต่เขาอาศัยอยู่เป็นเวลาหลายปีหลังจากนั้นและกลายเป็นสมาชิกที่ทำกำไรได้ทั้งในคริสตจักรและเครือจักรภพ ในทุกการเดินทางครั้งนี้มีผู้เสียชีวิต แต่ผู้โดยสารคนหนึ่งซึ่งเป็นวิลเลียม Butten เยาวชนเป็นคนรับใช้ของซามูเอลฟูลเลอร์เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ชายฝั่ง.
แต่การที่จะเอาสิ่งอื่น ๆ (ที่ฉันอาจจะเป็นช่วงสั้น ๆ ) หลังจากนานเต้นในทะเล พวกเขาลดลงกับดินแดนที่ซึ่งเรียกว่าเคปคอด; ซึ่งการทำและเป็นที่รู้จักอย่างแน่นอนไม่ว่าจะเป็นพวกเขาไม่ได้มีความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ หลังจากใคร่ครวญบางคนในหมู่ตัวเองและมีต้นแบบของเรือที่พวกเขาติดอยู่ about09 และมีมติที่จะยืนสำหรับทางทิศใต้ (ลมและสภาพอากาศที่เป็นธรรม) จะหาสถานที่เกี่ยวกับแม่น้ำฮัดสันบางอย่างสำหรับการอยู่อาศัยของพวกเขา แต่หลังจากที่พวกเขาได้แล่นว่าหลักสูตรประมาณครึ่งหนึ่งวันที่พวกเขาลดลงในหมู่ shoals10 อันตรายและเบรกเกอร์คำรามและพวกเขาเพื่อให้ห่างไกลเข้าไปพัวพันกับสิ่งนั้นที่พวกเขารู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในอันตรายที่ดี; และลมหดตัวเมื่อพวกเขา withal 11 มีมติที่จะแบกขึ้นมาอีกครั้งสำหรับเคปและคิดว่าตัวเองมีความสุขที่ได้รับจากอันตรายเหล่านั้นก่อนที่จะแซงคืนพวกเขาเป็นโดยความรอบคอบของพระเจ้าที่พวกเขาทำ และวันต่อมาพวกเขาได้เข้าท่าเรือแหลม 12 ที่พวกเขากำจัดในด้านความปลอดภัย . . .
การมาถึงจึงเป็นท่าเรือที่ดีและนำความปลอดภัยไปยังดินแดนที่พวกเขาลดลงเมื่อหัวเข่าของพวกเขาและมีความสุขพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ที่ได้นำพวกเขามากกว่ามหาสมุทรกว้างใหญ่และรุนแรงและส่งพวกเขาจากอันตรายทั้งหมดและความทุกข์ทรมานดังกล่าวอีกครั้งเพื่อ วางเท้าของพวกเขาในโลกที่มีเสถียรภาพมั่นคงและองค์ประกอบที่เหมาะสมของพวกเขา . . .
แต่ที่นี่ฉันไม่สามารถ แต่อยู่และให้หยุดและยืนครึ่งประหลาดใจที่สภาพปัจจุบันของคนยากจนนี้ และดังนั้นฉันคิดว่าผู้อ่านจะเกินไปเมื่อเขาคิดว่าดีเหมือนกัน ถูกส่งผ่านไปจึงมหาสมุทรกว้างใหญ่และทะเลของปัญหามาก่อนในการเตรียมความพร้อมของพวกเขา (อาจจะจำได้ว่าสิ่งที่ไปก่อน) พวกเขามีตอนนี้ไม่มีเพื่อนจะต้อนรับพวกเขาหรือโรงแรมขนาดเล็กเพื่อความบันเทิงหรือฟื้นฟูร่างกายสึกกร่อนของพวกเขาไม่ บ้านหรือเมืองน้อยมากในการซ่อมแซมเพื่อที่จะแสวงหาสำหรับ succor.13 มันถูกบันทึกไว้ใน Scripture14 เป็นความเมตตาแก่อัครสาวกและ บริษัท เรือของเขาว่าป่าเถื่อนพบว่าพวกเขาไม่มีความเมตตาขนาดเล็กในสดชื่นพวกเขา แต่ป่าเถื่อนดุร้ายเหล่านี้เมื่อพวกเขา พบกับพวกเขา (หลังจะปรากฏ) เป็นยอมสู้เพื่อเติมเต็มด้านข้างของพวกเขาเต็มไปด้วยลูกศรแล้วเป็นอย่างอื่น และสำหรับฤดูกาลมันเป็นฤดูหนาวและพวกเขารู้ว่าฤดูหนาวของประเทศนั้นรู้ว่าพวกเขาจะเป็นที่คมชัดและความรุนแรงและอาจมีพายุที่รุนแรงโหดร้ายและอันตรายที่จะเดินทางไปยังสถานที่ที่รู้จักกันมากขึ้นเพื่อค้นหาชายฝั่งที่ไม่รู้จัก นอกจากนี้สิ่งที่พวกเขาจะได้เห็น แต่น่าเกลียดที่รกร้างว่างเปล่าและรกร้างเต็มไปด้วยสัตว์ป่าและชายป่า? และสิ่งที่ประชาชนอาจจะมีของพวกเขาพวกเขาไม่รู้จัก . . . สิ่งที่ตอนนี้สามารถรักษาพวกเขา แต่พระวิญญาณของพระเจ้าและความสง่างามของเขาหรือไม่ อาจไม่ได้และไม่ควรให้เด็กของบรรพบุรุษของเหล่านี้ถูกต้องกล่าวว่าเป็นบรรพบุรุษของอังกฤษซึ่งมาเหนือมหาสมุทรที่ยิ่งใหญ่นี้และพร้อมที่จะตายในถิ่นทุรกันดารนี้ 15 แต่พวกเขาร้องทูลพระเจ้าและเขาได้ยินเสียงของพวกเขาและมองในความทุกข์ยากของพวกเขา ฯลฯ 16
ปล่อยให้พวกเขาจึงสรรเสริญพระเจ้าเพราะเขาเป็นคนดีและความเมตตาของพระองค์ทนตลอดไป . . . จากหนังสือ 217
[1620] ในเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ยากและยากที่พวกเขาพบว่า Discontents และบ่นเกิดขึ้นในหมู่บางส่วนและการกล่าวสุนทรพจน์กบฏและรถม้าในคนอื่น ๆ ; แต่พวกเขาก็ปราบเร็ว ๆ นี้และเอาชนะโดยภูมิปัญญาความอดทนและความยุติธรรมและสายการบินที่เท่ากันของสิ่งโดย Governor18 และเป็นส่วนหนึ่งที่ดีขึ้นซึ่งเกาะติดความนับถือกันในหลัก แต่สิ่งที่ถูกที่สุดเศร้าและน่าเศร้าก็คือว่าในสองหรือสามเดือนเวลา 'ครึ่งหนึ่งของ บริษัท ของพวกเขาเสียชีวิตโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์เป็นความลึกของฤดูหนาวและต้องการบ้านและความสะดวกสบายอื่น ๆ การติดเชื้อที่มี scurvy19 และโรคอื่น ๆ ที่นี้การเดินทางที่ยาวนานและสภาพ inaccommodate20 ของพวกเขาได้นำมาสู่พวกเขา; เพื่อที่จะมีผู้เสียชีวิตบางครั้งที่สองหรือสามของวันในเวลา foresaid; ที่หนึ่งร้อยคนแปลกหายากห้าสิบยังคงอยู่.
และเหล่านี้ในเวลาของความทุกข์มากที่สุดมี แต่หกหรือเจ็ดคนเสียงที่จะ commendations ดีของพวกเขาไม่ว่าจะเป็นพูดได้งดเว้นปวดไม่คืนหรือวัน แต่ มีความอุดมสมบูรณ์ของการทำงานหนักและอันตรายของสุขภาพของตัวเองเรียกพวกเขาไม้ทำให้พวกเขายิงเนื้อแต่งตัวให้พวกเขาทำเตียงของพวกเขาซักเสื้อผ้าน่ารังเกียจของพวกเขาสวมใส่และโทงๆพวกเขา; ในคำได้ทุก homely21 และสำนักงานที่จำเป็นสำหรับพวกเขาที่ท้องโอชะและอึดอัดใจไม่สามารถทนที่จะได้ยินชื่อ; และทั้งหมดนี้ด้วยความเต็มใจและมีความสุขโดยไม่ต้องหวงแหนในอย่างน้อยแสดงไว้ในที่นี้รักที่แท้จริงของพวกเขาแก่เพื่อนและพี่น้องของเขา ตัวอย่างที่หายากและสมควรจะได้รับการจดจำ สองคนนี้เจ็ดนายวิลเลี่ยมเบียร์ 22 พี่นายของพวกเขาและไมลส์ Standish 23 กัปตันและผู้บัญชาการทหารของพวกเขาแก่คนที่ตัวเองและคนอื่น ๆ ได้มากซาบซึ้งในสภาพที่ต่ำและป่วยของเรา และยังยึดถือพระเจ้าเพื่อให้คนเหล่านี้ในขณะที่ภัยพิบัติทั่วไปพวกเขาไม่ได้ติดเชื้อที่ทุกคนทั้งที่มีการเจ็บป่วยหรือความอ่อนแอ และสิ่งที่ผมได้กล่าวมาเหล่านี้ผมอาจจะพูดของคนอื่น ๆ อีกหลายคนที่เสียชีวิตในการเยี่ยมชมทั่วไป 24 และคนอื่น ๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่ว่าในขณะที่พวกเขามีสุขภาพที่แท้จริงหรือความเข้ม ๆ อย่างต่อเนื่องพวกเขาไม่ได้ต้องการที่จะใด ๆ ที่มีความต้องการของ พวกเขา และผมก็ไม่ได้สงสัย แต่ตอบแทนของพวกเขาอยู่กับพระเจ้า

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ของการเดินทางของพวกเขาและวิธีที่พวกเขาผ่านทะเล และเดินทางปลอดภัยในเคปคอด
[ ใช้ ] กันยายน 6 . . . . . . . หลังจาก they1 สนุกกับงานลมและสภาพอากาศสำหรับฤดูกาล พวกเขาเคยพบหลายครั้งกับ Crosswinds และเจอกับพายุที่รุนแรงมาก ซึ่งเรือถูก shrewdly2 เขย่า และทำงานบนของเธอ ทำให้รั่วมาก ; และหนึ่งของคานหลักในเรือได้จมลงกลางแล้วแตก ,ที่ใส่ในบางกลัวว่าเรือจะไม่สามารถแสดงการเดินทาง ดังนั้นบางส่วนของหัวหน้าของ บริษัท มีเรือ กลัวเรื่องของเรือตามที่ปรากฏโดย mutterings พวกเขาเข้าไปปรึกษาอย่างจริงจังกับอาจารย์และเจ้าหน้าที่อื่น ๆของเรือ ให้พิจารณาในเวลาที่อันตราย ;และค่อนข้างที่จะกลับแล้วโยนตัวเองเข้าไปในความปรารถนา และหลีกเลี่ยงอันตราย อย่างแท้จริงและมีความสนใจที่ดีและความคิดเห็นที่แตกต่างจากหมู่เรือตัวเอง fain3 พวกเขาจะทำในสิ่งที่สามารถทำได้สำหรับค่าจ้างของพวกเขาเอง ( ตอนนี้ครึ่งทะเลมากกว่า ) และในมืออื่น ๆที่พวกเขาเต็มใจที่จะเสี่ยงชีวิตของพวกเขาด้วยอย่างมากเลย แต่ในการตรวจสอบของทุกความคิดเห็นเจ้านายและคนอื่น ๆ ยืนยันว่าเรือจะเข้มแข็งและมั่นคงภายใต้น้ำ และสำหรับการโก่งของคานหลัก มีธาตุเหล็กมากทำให้ผู้โดยสารนำของฮอลแลนด์ ซึ่งจะยกคานเข้าไปในสถานที่ของเขา ซึ่งถูกทำ , ช่างไม้และอาจารย์ยืนยันว่า ที่มีการโพสต์ภายใต้ ตั้งบริษัทในชั้นล่าง และวิธีอื่น ๆ ผูกไว้ เขาจะทำให้มันเพียงพอและสำหรับชั้นและผลงานบน พวกเขาจะใช้พวกเขาเช่นเดียวกับพวกเขา และแม้ว่ากับการทำงานของเรือที่พวกเขาจะไม่ยาวให้แข็งแรง 4 ยังมีมิฉะนั้นจะไม่มีอันตรายมากถ้าพวกเขาไม่ได้ไปกดดันเธอด้วยใบเรือ ดังนั้นพวกเขาจึงมุ่งมั่นตัวเองเพื่อจะของพระเจ้า และมีมติให้ดำเนินการได้
ในบัญชีเหล่านี้พายุลมที่โหดร้ายและทะเลสูงมากพวกเขาไม่อาจทนปมของการล่องเรือ แต่ถูกบังคับให้เรือหลากหลาย 5 วันด้วยกัน และหนึ่งในพวกเขา พวกเขาจึงวางในเรือในพายุอันยิ่งใหญ่ , lusty6 ชายหนุ่ม ( จอห์นฮาวแลนด์ ) มาเหนือบางโอกาสเหนือ gratings , คือ , กับ seele7 ของเรือโยนเข้าไป [ ทะเล ] ; แต่เป็นที่ชอบพระทัยพระเจ้า ที่เขาจับของฝ่ายพันธมิตร halyards 8 ที่แขวนไปตาย ,และวิ่งออกไปในที่สุด แต่เขายึดถือของเขา ( แต่เขาคนตุ๋นในน้ำ ) จนเขาถูกจัดขึ้นโดยเชือกเดียวกันกับขอบน้ำ แล้วมีตะขอเรือและวิธีการอื่น ๆ เข้าไปในยานอีก ชีวิตและช่วยชีวิตของเขา และแม้ว่าเขามีอะไรไม่ดีกับมัน แต่เขาอยู่หลายปี และกลายเป็นสมาชิกกำไรทั้งในโบสถ์และเครือจักรภพในทั้งหมดนี้มีตาย แต่การเดินทางของผู้โดยสาร ซึ่ง วิลเลียม butten , เยาวชน , คนรับใช้ของซามูเอลฟูลเลอร์ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ชายฝั่ง
แต่เว้นเรื่องอื่น ( ที่ผมอาจจะอธิบายยาว ) หลังจากตีในทะเลพวกเขาล้ม กับที่ดิน ซึ่งเรียกว่า เคปคอด ; ซึ่งถูกสร้างขึ้น และแน่นอน เรียกว่าเป็น ก็ไม่ใช่น้อยๆ สนุกสนานหลังจากที่ได้ใคร่ครวญกันเองและกับต้นแบบของเรือที่พวกเขาเพิ่ม about09 มายืนใต้ ( ลมและสภาพอากาศที่เป็นธรรม ) เพื่อหาสถานที่เกี่ยวกับฮัดสันแม่น้ำเพื่อที่อยู่อาศัยของพวกเขา แต่หลังจากที่พวกเขาแล่นเรือนั้นประมาณครึ่งวัน พวกเขาตกอยู่ท่ามกลางอันตราย และ shoals10 คำรามแบ่งและพวกเขาจนพัวพันด้วย ตามที่พวกเขารู้สึกตัวเองตกอยู่ในอันตราย และลมลงเมื่อพวกเขาสำคัญ พวกเขาตัดสินใจที่จะแบกขึ้นอีกครั้งสำหรับแหลม และคิดว่าตัวเองมีความสุขที่ได้รับจากอันตรายเหล่านั้นก่อนคืนมายังพวกเขาโดยพระเจ้าพระเจ้าที่พวกเขาทำ และในวันถัดไปที่พวกเขาได้เข้าไปในเสื้อคลุม ฮาร์เบอร์ , 12 ที่พวกเขากำจัดในความปลอดภัย . . . . . . . .
ถูกจึงมาถึงท่าเรือที่ดีและปลอดภัย เพื่อนำที่ดิน เขาล้มลงบนเข่าของเขาและอวยพรพระเจ้าแห่งฟ้าสวรรค์ ที่นำพวกเขาไปมากมายและรุนแรงในมหาสมุทร และทรงช่วยเขาให้พ้นจากอันตรายทั้งหมดและความเศร้านั้นอีกครั้งเพื่อวางเท้าของพวกเขาใน บริษัท และอันดับโลก องค์ประกอบที่เหมาะสมของพวกเขา . . . . . . . .
แต่ที่นี่ผมไม่สามารถ แต่และอยู่ให้หยุดและยืนครึ่งทึ่งนี้คนจนสภาพการณ์ในปัจจุบัน และดังนั้นผมจึงคิดว่าจะอ่านเหมือนกัน เมื่อเขาก็พิจารณาเหมือนกัน ถูกทำให้ผ่านมหาสมุทรอันกว้างใหญ่และทะเลของปัญหาก่อนในการเตรียมการของพวกเขา ( เช่นอาจจะจดจำสิ่งที่ได้ไปก่อน ) พวกเขามีตอนนี้ไม่มีเพื่อนที่จะต้อนรับเขา หรือโรงแรมขนาดเล็ก เพื่อความบันเทิงของสภาพอากาศที่ตีหรือฟื้นฟูร่างกายที่บ้านไม่มีหรือน้อยมากที่จะซ่อมแซมเมือง เพื่อแสวงหา succor.13 บันทึกไว้ใน scripture14 เป็นเมตตากับอัครสาวก และเรือ บริษัท ที่ให้พวกเขาป่าเถื่อนเล็กไม่มีความเมตตาในการฟื้นฟู แต่ป่าเถื่อนโหดร้ายนี้ เมื่อพวกเขาได้พบกับพวกเขา ( อย่างหลังจะปรากฏ ) readier เติมด้านข้างของพวกเขา เต็มรูปแบบของลูกศร มิฉะนั้นแล้ว และสำหรับฤดูกาลคือฤดูหนาวและผู้ที่รู้หนาวของประเทศที่รู้จักพวกเขามีความคมชัดและรุนแรง และ เรื่องโหดร้ายและรุนแรงพายุอันตรายที่จะเดินทางไปรู้จักสถานที่มากขึ้นเพื่อค้นหา ฝั่งที่ไม่รู้จัก นอกจากนี้ สิ่งที่พวกเขาอาจดูน่ากลัวแต่ป่าและรกร้าง เต็มไปด้วยสัตว์ป่าและป่าชาย ? และสิ่งที่คนเหล่านั้นอาจจะมีของพวกเขาพวกเขารู้ไม่ได้ . . . . . . . .