Given that the first manifestation

Given that the first manifestation of the crisis was the collapse of the currencies of the Asian countries, monetary policy was a key element of their reform programs. Ironically, the programs have been criticized from both ends of the spectrum: some critics believe that the countries should have raised interest rates even higher in defense of their currencies, while others have argued that the rise in interest rates was the main source of subsequent problems. A number of academics have made the point that, in a recession, the orthodox policy would be to lower interest rates and allow the exchange rate to slide to boost economic activity. But currency depreciation during the crisis was dramatic—for example, the Korean won dropped from less than 1,000 to nearly 2,000 to the dollar in only one month. In such extreme situations, the first priority has to be the stabilization of the exchange rate before a vicious inflationary cycle sets in. If domestic prices are allowed to skyrocket, the monetary tightening required to reestablish price stability is extremely costly.The strategy pursued by the Asian countries was to raise short-term interest rates to arrest the deterioration of their exchange rates and then to gradually reduce interest rates as the exchange rates stabilized. In fact, the initial rise in interest rates was moderate and short lived: in Thailand, short-term rates rose to a peak of 25 percent, and in Korea, to 35 percent, and they stayed at th
ese peaks for only a few days before declining rapidly to their precrisis levels. Furthermore, given the impact of sharp currency depreciation on inflationary expectations, the increase in interest rates was significantly lower in real terms than in nominal terms. Real interest rates (based on the consensus forecast of inflation as a measure of inflationary expectations), which were in the range of 7–8 percent before the crisis, rose briefly to 20–25 percent before dropping sharply. In both countries, real rates were above 15 percent for only two months, and they are presently about zero. At the same time, both the won and the baht appreciated substantially after the initial crisis.
By contrast, Indonesia's initial efforts to stabilize the rupiah failed. But this is the exception that proves the rule. During the first week of Indonesia's program, the authorities engaged in unsterilized intervention and allowed short-term interest rates to double to 30 percent. As a result, the rupiah appreciated sharply. But within two days, contrary to the country's understandings with the IMF, Bank Indonesia cut interest rates back to their initial levels. The subsequent expansion of liquidity, together with strong signals from the highest levels of the government that commitments under the IMF program would not be respected, precipitated the rupiah's plunge. The resulting high inflation necessitated much higher interest rates to reestablish financial stability. The cost of adjustment would have been dramatically lower had the government persevered with its original program.
To be sure, the weakness of the banking and corporate sectors in the Asian countries did constrain the scope for raising interest rates. However, while many critics have pointed to the adverse impact of higher interest rates on domestic borrowers, they have neglected to take into account the impact of currency depreciation on holders of external debt. A precipitous drop in a currency's value raises the burden of external debt on the banking and corporate sectors to an intolerable level and undermines financial stability. Thus, the trade-off between depreciation and interest rate increases shifts drastically in the presence of exchange rate overshooting. Currency depreciation would have a particularly adverse impact for Indonesia and Korea, which have a high ratio of external debt to domestic credit.
The liquidity squeeze in these countries was not just a consequence of high interest rates, because the banks have been reluctant to roll over their credits, given the large volume of their nonperforming loans and the weak position of the corporate sector. It is instructive to note that the credit squeeze has not been alleviated even as interest rates in Korea and Thailand have fallen to well below their precrisis levels. (A clear example of this phenomenon is Japan, where short-term interest rates have been zero for some time, while the economy has been facing a credit crunch.)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ที่ยามแรกของวิกฤตคือ การล่มสลายของสกุลเงินของประเทศเอเชีย นโยบายการเงินมีองค์ประกอบที่สำคัญของโปรแกรมการปฏิรูป แดกดัน โปรแกรมมีการวิพากษ์วิจารณ์จากปลายทั้งสองของคลื่น: นักวิจารณ์บางส่วนเชื่อว่า ประเทศควรมียกสูงในการป้องกันของสกุลเงิน อัตราดอกเบี้ยในขณะที่ผู้อื่นโต้เถียงที่ เพิ่มขึ้นในอัตราดอกเบี้ยเป็นหลักแหล่งที่มาของปัญหาที่ตามมา นักวิชาการจำนวนหนึ่งได้ทำจุดที่ ถดถอย นโยบายดั้งเดิมจะมีอัตราดอกเบี้ยต่ำ และให้อัตราแลกเปลี่ยนไปยังภาพนิ่งการเพิ่มกิจกรรมทางเศรษฐกิจ แต่ค่าเงินในช่วงวิกฤตอย่างเช่นตัวอย่าง วอนเกาหลีลดลงจาก 1000 น้อยกว่าเกือบ 2000 ดอลลาร์ ในหนึ่งเดือน ในสถานการณ์เช่นนี้มาก อันดับแรกเป็นมีเสถียรภาพของอัตราแลกเปลี่ยนก่อนชุดวงจรเงินเฟ้อการทายา ถ้าราคาในประเทศสามารถ skyrocket การเงินขันจำเป็นเพื่อสร้างเสถียรภาพราคาเป็นค่าใช้จ่ายมาก กลยุทธ์การติดตาม โดยประเทศในเอเชียที่จะ เพิ่มอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นจับเสื่อมสภาพของอัตราแลกเปลี่ยนของพวกเขาแล้ว ค่อย ๆ ลดอัตราดอกเบี้ยเป็นอัตราแลกเปลี่ยนเสถียร ในความเป็นจริง เริ่มต้นเพิ่มขึ้นในอัตราดอกเบี้ยถูกปานกลาง และระยะสั้นอาศัย: ในประเทศไทย ระยะสั้นราคาจะสูงสุดร้อย ละ 25 และ เกาหลี 35 เปอร์เซ็นต์ และทำให้พวกเขาอยู่ที่ thยอดเขาที่ความเร็วเพียงไม่กี่วันก่อนลดลงอย่างรวดเร็วของระดับ precrisis นอกจากนี้ ได้รับผลกระทบของค่าเงินคมชัดบนความคาดหวังเงินเฟ้อ การเพิ่มขึ้นของอัตราดอกเบี้ยได้ต่ำในแง่จริงกว่าในเงื่อนไขที่ระบุ แท้จริงอัตราดอกเบี้ย (ตามการคาดการณ์ของมติของอัตราเงินเฟ้อเป็นการวัดความคาดหวังเงินเฟ้อ), ซึ่งในช่วง 7 – 8 เปอร์เซ็นต์ก่อนวิกฤติ กุหลาบสั้น ๆ เป็นร้อยละ 20 – 25 ก่อนที่จะปล่อยอย่างรวดเร็ว ในประเทศ ราคาจริงได้สูงกว่าร้อยละ 15 เท่านั้นสองเดือน และพวกเขาปัจจุบันเกี่ยวกับศูนย์ ในเวลาเดียวกัน ทั้งชนะและบาทนิยมมากหลังวิกฤติเริ่มต้นโดยคมชัด อินโดนีเซียเริ่มพยายามมุ่ง rupiah ที่ล้มเหลว แต่นี่เป็นข้อยกเว้นที่พิสูจน์กฎ ในช่วงสัปดาห์แรกของอินโดนีเซีย หน่วยงานในการแทรกแซงของ unsterilized และได้อัตราดอกเบี้ยระยะสั้นสองร้อยละ 30 ดัง rupiah ที่นิยมอย่างรวดเร็ว แต่ภายในสองวัน ขัดกับเปลี่ยนความเข้าใจของประเทศกับ IMF ธนาคารอินโดนีเซียตัดดอกเบี้ยกลับระดับเริ่มต้นของพวกเขา ขยายตัวต่อไปของสภาพคล่อง พร้อมสัญญาณแรงจากระดับสูงสุดของรัฐบาลว่าจะไม่ได้รับ ข้อผูกมัดภายใต้โปรแกรม IMF ตะกอนน้ำของ rupiah อัตราเงินเฟ้อสูงได้ necessitated มากอัตราดอกเบี้ยสูงขึ้นเพื่อสร้างความมั่นคงทางการเงิน ต้นทุนของการปรับปรุงจะได้ลดลงอย่างมากได้รัฐบาล persevered ของโปรแกรมต้นฉบับเพื่อให้แน่ใจ จุดอ่อนของภาคธนาคาร และบริษัทในประเทศเอเชียได้จำกัดขอบเขตสำหรับการเพิ่มอัตราดอกเบี้ย อย่างไรก็ตาม ในขณะที่นักวิจารณ์หลายได้ชี้ไปกระทบสูงอัตราดอกเบี้ยกับผู้กู้ภายในประเทศ พวกเขาได้ละเลยที่จะคำนึงถึงผลกระทบของค่าเงินในถือหนี้ภายนอก วาง precipitous ค่าของสกุลเงินเพิ่มภาระหนี้ภายนอกในภาคธนาคาร และองค์กรระดับนำมารวม และทำลายความมั่นคงทางการเงิน ดัง trade-off ระหว่างค่าเสื่อมราคาและอัตราดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในต่อหน้าของ overshooting อัตราแลกเปลี่ยนกะ ค่าเงินจะมีกระทบโดยเฉพาะอย่างยิ่งในอินโดนีเซียและเกาหลี ซึ่งมีอัตราส่วนสูงของสินเชื่อในประเทศหนี้สินภายนอกบีบสภาพคล่องในประเทศเหล่านี้ไม่เพียงเป็นผลมาจากอัตราดอกเบี้ยสูง เนื่องจากธนาคารมีเกลือกเครดิตของพวกเขา จำนวนมากของเงินกู้ยืมของพวกเขา nonperforming และตำแหน่งที่อ่อนแอของภาคธุรกิจไม่ ให้คำแนะนำเพื่อทราบว่า บีบเครดิตมีไม่ถูก alleviated แม้ในขณะที่อัตราดอกเบี้ยในประเทศเกาหลีและประเทศไทยได้ต่ำไปด้วยระดับของ precrisis ได้ (ตัวอย่างที่ชัดเจนของปรากฏการณ์นี้คือ ญี่ปุ่น ที่อัตราดอกเบี้ยระยะสั้นได้ศูนย์เวลา ในขณะที่เศรษฐกิจได้รับการเผชิญกับวิกฤติการด้านสินเชื่อ)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ระบุว่าการรวมตัวกันครั้งแรกของวิกฤตคือการล่มสลายของสกุลเงินของประเทศในเอเชียที่นโยบายการเงินที่เป็นองค์ประกอบสำคัญของการปฏิรูปการโปรแกรมของพวกเขา กระแทกแดกดันโปรแกรมได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากทั้งสองด้านของสเปกตรัม: นักวิจารณ์บางคนเชื่อว่าประเทศควรจะมีการปรับขึ้นดอกเบี้ยที่สูงขึ้นในการป้องกันของสกุลเงินของพวกเขาในขณะที่คนอื่น ๆ ได้แย้งว่าการเพิ่มขึ้นของอัตราดอกเบี้ยที่เป็นแหล่งที่มาของปัญหาที่ตามมา . จำนวนของนักวิชาการได้ทำจุดที่ว่าในภาวะเศรษฐกิจถดถอยนโยบายดั้งเดิมจะลดอัตราดอกเบี้ยและช่วยให้อัตราแลกเปลี่ยนที่จะเลื่อนเพื่อเพิ่มกิจกรรมทางเศรษฐกิจ แต่ค่าเสื่อมราคาของสกุลเงินในช่วงวิกฤตเป็นอย่างมากสำหรับตัวอย่างเช่นวอนลดลงจากน้อยกว่า 1,000 ถึงเกือบ 2,000 ดอลลาร์ในเวลาเพียงหนึ่งเดือน ในสถานการณ์ที่รุนแรงเช่นความสำคัญอันดับแรกจะต้องมีการรักษาเสถียรภาพของอัตราแลกเปลี่ยนก่อนที่ชุดวงจรอุบาทว์เงินเฟ้อใน. หากราคาในประเทศได้รับอนุญาตให้ skyrocket, กระชับการเงินที่จำเป็นในการกอบกู้เสถียรภาพด้านราคาเป็นกลยุทธ์ costly.The มากไล่ตาม ประเทศในเอเชียคือการปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นที่จะจับกุมการเสื่อมสภาพของอัตราแลกเปลี่ยนเงินตราต่างประเทศของพวกเขาแล้วจะค่อยๆลดอัตราดอกเบี้ยเป็นอัตราแลกเปลี่ยนที่มีความเสถียร ในความเป็นจริงที่เพิ่มขึ้นครั้งแรกในอัตราดอกเบี้ยที่อยู่ในระดับปานกลางและระยะสั้นที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยอัตราระยะสั้นเพิ่มขึ้นถึงจุดสูงสุดของร้อยละ 25 และในประเทศเกาหลีถึงร้อยละ 35
และพวกเขาอยู่ที่ชั้นยอดESE เพียงไม่กี่วัน ก่อนที่จะลดลงอย่างรวดเร็วไปยังระดับ precrisis ของพวกเขา นอกจากนี้ได้รับผลกระทบจากค่าเสื่อมราคาของสกุลเงินที่คมชัดกับการคาดการณ์เงินเฟ้อที่เพิ่มขึ้นในอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญในแง่จริงกว่าในแง่ที่ระบุ อัตราดอกเบี้ยที่แท้จริง (ตามคาดการณ์ของอัตราเงินเฟ้อเป็นมาตรการของความคาดหวังเงินเฟ้อ) ซึ่งอยู่ในช่วงร้อยละ 7-8 ก่อนเกิดวิกฤตเศรษฐกิจที่ปรับตัวสูงขึ้นในเวลาสั้น ๆ ร้อยละ 20-25 ก่อนที่จะทิ้งอย่างรวดเร็ว ทั้งในประเทศที่อัตราที่แท้จริงอยู่เหนือร้อยละ 15 เพียงสองเดือนและพวกเขาเป็นปัจจุบันเกี่ยวกับศูนย์ ในเวลาเดียวกันทั้งวอนและเงินบาทที่แข็งค่าขึ้นอย่างมากหลังจากที่วิกฤตเริ่มต้น.
ในทางตรงกันข้ามความพยายามครั้งแรกของอินโดนีเซียที่จะรักษาเสถียรภาพรูเปียห์ล้มเหลว แต่นี้เป็นข้อยกเว้นที่พิสูจน์กฎ ในช่วงสัปดาห์แรกของโปรแกรมของอินโดนีเซียเจ้าหน้าที่มีส่วนร่วมในการแทรกแซง unsterilized และอนุญาตให้อัตราดอกเบี้ยระยะสั้นที่สองร้อยละ 30 เป็นผลให้รูเปียห์แข็งอย่างรวดเร็ว แต่ภายในสองวันตรงกันข้ามกับความเข้าใจของประเทศที่กองทุนการเงินระหว่างประเทศกับธนาคารอินโดนีเซียปรับลดอัตราดอกเบี้ยกลับไปอยู่ในระดับแรกของพวกเขา การขยายตัวที่ตามมาของสภาพคล่องพร้อมกับสัญญาณที่แข็งแกร่งจากระดับสูงสุดของรัฐบาลที่ภาระผูกพันภายใต้โครงการกองทุนการเงินระหว่างประเทศจะไม่ได้รับการเคารพตกตะกอนน้ำรูเปียห์ของ อัตราเงินเฟ้อที่สูงเพียงพอส่งผลให้อัตราดอกเบี้ยที่สูงมากที่จะสถาปนาความมั่นคงทางการเงิน ค่าใช้จ่ายในการปรับตัวจะได้รับการลดลงอย่างมากมีความพยายามของรัฐบาลกับโปรแกรมเดิม.
เพื่อให้แน่ใจว่าความอ่อนแอของธนาคารและภาคธุรกิจในประเทศแถบเอเชียที่ไม่ จำกัด ขอบเขตสำหรับการเพิ่มอัตราดอกเบี้ย อย่างไรก็ตามในขณะที่นักวิจารณ์หลายคนได้ชี้ไปที่ผลกระทบของอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้นในผู้กู้ในประเทศที่พวกเขาได้ละเลยที่จะคำนึงถึงผลกระทบของค่าเสื่อมราคาในสกุลเงินของผู้ถือหนี้ต่างประเทศ ลดลงสูงชันในมูลค่าของสกุลเงินเพิ่มภาระของหนี้ต่างประเทศในภาคธนาคารและองค์กรให้อยู่ในระดับที่มากเกินไปและทำลายความมั่นคงทางการเงิน ดังนั้นการออกระหว่างการเพิ่มขึ้นของค่าเสื่อมราคาและอัตราดอกเบี้ยที่เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดในการปรากฏตัวของอัตราแลกเปลี่ยน overshooting ค่าเสื่อมราคาของสกุลเงินจะมีผลกระทบที่ไม่พึงประสงค์โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับประเทศอินโดนีเซียและเกาหลีซึ่งมีอัตราส่วนสูงของหนี้ต่างประเทศเครดิตภายในประเทศ.
บีบสภาพคล่องในประเทศเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่ผลมาจากอัตราดอกเบี้ยที่สูงเนื่องจากธนาคารได้รับการลังเลที่จะเกลือกกลิ้ง เครดิตของพวกเขาได้รับปริมาณมากของเงินให้สินเชื่อ nonperforming ของพวกเขาและตำแหน่งที่อ่อนแอของภาคธุรกิจ มันเป็นคำแนะนำที่จะทราบว่าบีบเครดิตยังไม่ได้รับการบรรเทาแม้ในขณะที่อัตราดอกเบี้ยในประเทศเกาหลีและประเทศไทยได้ลดลงไปต่ำกว่าระดับ precrisis ของพวกเขา (ตัวอย่างที่ชัดเจนของปรากฏการณ์นี้คือญี่ปุ่นที่อัตราดอกเบี้ยระยะสั้นที่ได้รับเป็นศูนย์บางครั้งในขณะที่เศรษฐกิจได้รับการหันหน้าไปกระทืบเครดิต.)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ระบุว่าเครื่องแรกของวิกฤตคือ การล่มสลายของสกุลเงินของประเทศในแถบเอเชีย นโยบายการเงิน คือ องค์ประกอบสำคัญของโครงการปฏิรูปของพวกเขา แต่โปรแกรมที่ได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากทั้งสองปลายของสเปกตรัม : นักวิจารณ์บางคนเชื่อว่าประเทศควรมีขึ้นอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้นในการป้องกันของสกุลเงินของพวกเขาในขณะที่คนอื่น ๆมีการถกเถียงกันอยู่ว่าเพิ่มขึ้นในอัตราดอกเบี้ยที่เป็นแหล่งที่มาหลักของปัญหาที่ตามมา จำนวนนักวิชาการทำจุดนั้น ในภาวะเศรษฐกิจถดถอย นโยบายดั้งเดิมจะลดอัตราดอกเบี้ย และอัตราแลกเปลี่ยน เพื่อให้สไลด์เพื่อเพิ่มกิจกรรมทางเศรษฐกิจ แต่การแลกเปลี่ยนเงินในช่วงวิกฤตเป็นอย่างมากตัวอย่างเช่น เกาหลีจะลดลงจากน้อยกว่า 1000 ไปเกือบ 2000 ดอลลาร์ในหนึ่งเดือน ในสถานการณ์ที่รุนแรง เช่น อันดับแรกต้องมีเสถียรภาพของอัตราแลกเปลี่ยนก่อนหินเงินเฟ้อรอบตั้งค่าใน หากราคาในประเทศจะได้รับอนุญาตที่จะ skyrocket , ปัจจัยเสี่ยงที่สำคัญต้องสร้างเสถียรภาพด้านราคา คือ ราคาแพงมากกลยุทธ์การติดตามโดยประเทศในเอเชียจะเพิ่มอัตราดอกเบี้ยระยะสั้นจะจับอาการของอัตราแลกเปลี่ยนของตนเองแล้ว จึงค่อย ๆลดอัตราดอกเบี้ยและอัตราแลกเปลี่ยนคงที่ ในความเป็นจริง การเพิ่มขึ้นในอัตราดอกเบี้ยเริ่มต้น ปานกลาง และสั้นอาศัยอยู่ในประเทศไทย ระยะสั้นอัตราเพิ่มขึ้นสูงสุดร้อยละ 25 และในเกาหลี เป็น 35 เปอร์เซ็นต์ และพวกเขาอยู่ใน th
ฟ้าผ่ายอดเพียงไม่กี่วันก่อนที่ลดลงอย่างรวดเร็วในระดับ precrisis ของพวกเขา นอกจากนี้ ที่ได้รับผลกระทบจากการแลกเปลี่ยนเงินคมบนความคาดหวังเงินเฟ้อ การปรับเพิ่มอัตราดอกเบี้ยลดลงในแง่จริงกว่าในแง่ปกติ อัตราดอกเบี้ยที่แท้จริง ( ตามการคาดการณ์ฉันทามติของอัตราเงินเฟ้อเป็นวัดของความคาดหวังเงินเฟ้อ )ซึ่งอยู่ในช่วง 7 - 8 เปอร์เซ็นต์ ก่อนวิกฤติ โรสสั้น 20 – 25 เปอร์เซ็นต์ก่อนที่จะลดลงอย่างรวดเร็ว ในทั้งสองประเทศ อัตราจริงได้มากกว่า 15 เปอร์เซ็นต์ เพียงสองเดือน และพวกเขาเป็นปัจจุบันเกี่ยวกับศูนย์ ในเวลาเดียวกัน ทั้งวอนและบาทแข็งอย่างมากหลังวิกฤติครั้งแรก
โดยทางอินโดนีเซียเริ่มต้นความพยายามที่จะรักษาเสถียรภาพของรูเปียห์ล้มเหลวแต่นี่เป็นข้อยกเว้นที่พิสูจน์กฎ . ในช่วงสัปดาห์แรกของอินโดนีเซียโปรแกรม , เจ้าหน้าที่ร่วมในการแทรกแซงโดยไม่ได้ฆ่าเชื้อและให้อัตราดอกเบี้ยระยะสั้นเป็นสองเท่าถึง 30 เปอร์เซ็นต์ เป็นผลให้ , เงินรูเปียนิยมอย่างรวดเร็ว แต่ภายในสองวัน ขัดกับความเข้าใจของประเทศด้วย IMF , ธนาคารอินโดนีเซีย ปรับลดอัตราดอกเบี้ยกลับมาในระดับเริ่มต้นของพวกเขาการขยายตัวที่ตามมาของสภาพคล่อง ประกอบกับสัญญาณที่แข็งแกร่งจากระดับสูงสุดของรัฐบาลที่ภาระผูกพันภายใต้โครงการกองทุนการเงินระหว่างประเทศจะไม่เคารพตกตะกอนของรูเปียห์พุ่งไปข้างหน้า ส่งผลให้อัตราเงินเฟ้อสูง อัตราดอกเบี้ยสูงมากเต็มที่เพื่อสร้างเสถียรภาพทางการเงินต้นทุนการปรับตัวจะได้รับการลดลงอย่างมากมีรัฐบาล persevered กับโปรแกรมเดิม
เพื่อให้แน่ใจว่า จุดอ่อนของธนาคารและภาคธุรกิจในประเทศอาเซียนได้กำหนดขอบเขตสำหรับการเพิ่มอัตราดอกเบี้ย อย่างไรก็ตาม ขณะที่นักวิจารณ์หลายคนได้ชี้ถึงผลกระทบของอัตราดอกเบี้ยที่สูงขึ้นในผู้กู้ในประเทศพวกเขาได้ละเลยที่จะคำนึงถึงผลกระทบของอัตราแลกเปลี่ยนต่อผู้ถือตราสารหนี้ภายนอก ลดลงสูงชันในค่าของสกุลเงินเพิ่มภาระหนี้ต่างประเทศต่อธนาคารและภาคธุรกิจให้อยู่ในระดับที่มากเกินไป และเป็นการทำลายเสถียรภาพทางการเงิน ดังนั้นการแลกเปลี่ยนระหว่างค่าเสื่อมราคาและอัตราดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นกะอย่างมากในการแสดงตนของอัตราแลกเปลี่ยนแหก . อัตราแลกเปลี่ยนจะมีผลกระทบโดยเฉพาะในอินโดนีเซีย และ เกาหลีใต้ ซึ่งมีอัตราส่วนสูงของหนี้เครดิตภายในประเทศ
สภาพคล่องในการบีบในประเทศเหล่านี้ไม่เพียงผลของอัตราดอกเบี้ยสูงเนื่องจากธนาคารได้รับการลังเลที่จะม้วนมากกว่าเครดิตของพวกเขาได้รับปริมาณมากของเงินให้กู้ยืม nonperforming และอ่อนแอของภาคองค์กร มันเป็นประโยชน์มากที่จะทราบว่าสินเชื่อบีบได้แม้ในขณะที่อัตราดอกเบี้ยทั้งในเกาหลีและไทย ลดลงกว่าระดับ precrisis ของพวกเขา ( ตัวอย่างที่ชัดเจนของปรากฏการณ์นี้คือญี่ปุ่นที่อัตราดอกเบี้ยระยะสั้นมีศูนย์สำหรับบางเวลา ในขณะที่เศรษฐกิจได้รับเผชิญวิกฤติสินเชื่อ )
.