Monte McPherson was accused of viol

Monte McPherson was accused of violating a Westville Correctional Center rule forbidding sexual acts between inmates. A prison disciplinary panel found him guilty of the charge, and revoked 90 days of earned good credit time. After unsuccessfully pursuing administrative relief, McPherson sought habeas relief in the district court pursuant to 28 U.S.C. sec. 2254. The district court granted that relief, and the Superintendent at Westville appeals that decision.

I.
2

Officer Fields of the Westville Correctional Center submitted a report to the Conduct Adjustment Board (CAB) of the prison, describing an incident Fields witnessed. Fields' one sentence report reads as follows: "I officer B. Fields observed offenders McPherson, Monte D.O.C. #943559 and offender Steele, Tommy D.O.C. #933004 kissing and rubbing on each others [buttocks] and holding each others [genitals] while the running of chow." McPherson was charged with engaging in sexual acts with another in violation of Adult Disciplinary Policy Procedures Code 216. On June 19, 1995, McPherson received a copy of the conduct report and a notice that a disciplinary hearing would be held on June 22, 1995. At that hearing, McPherson testified in his own defense, but did not call any witnesses. He testified that while on his way to a meal, he realized that he had forgotten his identification badge. He asked inmate Tommy Steele to escort him to his cell for protection purposes. As he and Steele began to walk away, Officers Fields and Moore appeared and ordered him to his cell. A few days later, he received the disciplinary citation authored by Fields. McPherson contended that he hugged Steele but did not engage in any sexual activity. Fields did not testify at the hearing, but the CAB considered his report. Based on that report, the CAB found McPherson guilty of the charge and revoked 90 days earned good time credit as the sanction.
3

McPherson appealed the decision to the warden, who affirmed the CAB. He then appealed to the Indiana Department of Corrections, this time submitting a written statement from Officer Moore. According to that statement, Moore and Fields arrived at the same time and Moore did not see any kissing or hugging. Instead, Moore recounted that Steele and McPherson were standing apart from each other. The Department of Corrections denied the appeal, which exhausted McPherson's state remedies because Indiana does not allow for court review of such decisions. Stone-Bey v. Barnes, 120 F.3d 718, 721 n.2 (7th Cir. 1997); Markham v. Clark, 978 F.2d 993, 994 (7th Cir. 1992).
4

McPherson then filed this habeas action. The district court acknowledged that the decision must be upheld as long as "some evidence" supported it. The court held, however, that the statement by Officer Moore directly undercut the reliability of Officer Fields' report. "Erring on the side of extreme caution," the court held that McPherson's due process rights had been violated. Accordingly, the court granted the habeas petition, and granted respondent leave to conduct a new hearing within 120 days, at which time McPherson would have the opportunity to call Officer Moore as a witness. The Superintendent of Westville Correctional Center appeals.

II.
5

Initially, we note that the Superintendent incorrectly asserts that the Antiterrorism and Effective Death Penalty Act (AEDPA) applies here and governs the standard of review. The AEDPA applies only to petitions filed after April 24, 1996. Lindh v. Murphy, 521 U.S. 320 (1997); Morse v. Hanks, 172 F.3d 983, 985 (7th Cir. 1999). The district court received McPherson's habeas petition and motion to proceed in forma pauperis (ifp) on March 27, 1996. On April 2, 1996, the district court directed McPherson to file a more definite statement in support of his ifp motion. McPherson complied with that request, and the court approved the motion and the habeas petition was filed on May 1, 1996. The habeas petition of an incarcerated pro se litigant is deemed filed when placed with the proper prison authorities. Jones v. Bertrand, 171 F.3d 499, 502 (7th Cir. 1999). Therefore, McPherson's petition was filed before April 24, 1996, and the AEDPA is inapplicable.

III.
6

We turn, then, to the proper standard of review for a due process challenge to a deprivation of good time credits, without considering the AEDPA. Indiana prison inmates have a protected liberty interest in earned good time credits. Ind. Code sec.sec. 35-6-3, 35-6-4 (1988); Meeks v. McBride, 81 F.3d 717, 719 (7th Cir. 1996). Where a loss of good time credits is possible, the Supreme Court has held that the inmate must receive: "(1) advance written notice of the disciplinary charges; (2) an opportunity, when consistent with institutional safety and correctional goals, to call witnesses and present documentary evidence in his defense; and (3) a written statement by the factfinder of the evidence relied on and the reasons for the disciplinary action." Superintendent. Mass. Correctional Institute v. Hill, 472 U.S. 445, 454 (1985). The Court further held that procedural due process requires that the decision of the prison disciplinary board must be supported by "some evidence." Id. at 454. McPherson does not argue that the hearing lacked the procedural protections, but asserts only that the decision is unsupported by "some evidence."
7

The "some evidence" standard is less exacting than the preponderance of the evidence standard, requiring only that the decision not be arbitrary or without support in the record. Id. at 457. In reviewing a decision for "some evidence," courts "are not required to conduct an examination of the entire record, independently assess witness credibility, or weigh the evidence, but only determine whether the prison disciplinary board's decision to revoke good time credits has some factual basis." Id. at 455-56. For its decision, the CAB relied on Fields' disciplinary report. That report alone provides "some evidence" for the CAB's decision. The brevity of the report, which McPherson finds important, is not fatal because the report describes the alleged infraction in sufficient detail. There is no question that the conduct described would violate the prison rule. Because the "some evidence" standard is met by Officer Fields' report, there is no basis for granting habeas relief unless McPherson can somehow invalidate that report.
view counter
8

McPherson attempts to avoid the effect of Fields' report by arguing that Moore's written statement undermines the report's reliability. Moore's statement was not before the CAB, and McPherson has not explained why that evidence was not presented at the hearing. McPherson's own testimony at the hearing established that he knew that Moore was a witness to the alleged infraction. Nevertheless, McPherson did not attempt to call Moore as a witness, or seek a written statement from Moore at that time. McPherson instead waited until the second administrative appeal before he presented the evidence. Essentially, McPherson seeks a declaration that the due process clause requires the consideration of evidence that could have been but was not presented at the hearing. McPherson can point to no authority, however, for that proposition. McPherson was provided with all of the procedural protections required by due process, including 24 hours notice of the hearing (he actually received 3 days notice), the right to be represented by a lay advocate (which he utilized), the right to call witnesses, the right to a written decision, and the right to have the decision supported by some evidence. McPherson cannot now demand a new hearing based upon evidence that was available to him at that prior hearing. See, e.g., Ross v. Heyne, 638 F.2d 979 (7th Cir. 1980), quoting Evans v. United States, 408 F.2d 369, 370 (7th Cir. 1969) ("When a criminal defendant, during his trial, has reason to believe that perjured testimony was employed by the prosecution, he must impeach the testimony at the trial, and 'cannot have it both ways. He cannot withhold the evidence, gambling on an acquittal without it, and then later, after the gamble fails, present such withheld evidence in a subsequent proceeding under 28 U.S.C. sec. 2255.'") (citations omitted).
9

McPherson next argues that Moore's statement was in fact considered on appeal to the Indiana Department of Corrections ("IDOC"), and that we should therefore consider it as well. The IDOC decision is ambiguous at best concerning whether Moore's statement was considered. Nothing in that decision explicitly references the statement by Moore, and McPherson has pointed to no statutory authority that would have given him the right to produce new evidence to the IDOC. Moreover, his claim here is based on the Due Process Clause, which is satisfied by the procedural protections afforded by the CAB hearing. Due process in this context does not include a right to submit further evidence on appeal. The IDOC may indeed have reviewed Moore's statement on appeal, but it was not required to do so by the Due Process Clause. The hearing provided by CAB, and the decision issued by it, accorded McPherson all of the process that was due under the Constitution, and the subsequent tender of Moore's statement is irrelevant to that determination.
10

Finally, McPherson asserts that we may consider Moore's statement as indicative of fraud. Moore indicates that he arrived at the scene the same time as Fields, and that Steele and McPherson were not touching each other. Accordingly, McPherson maintains that Fields could not have seen the conduct he described, and Fields' report was fraudulent.1 McPherson argues that the "some evidence" standard of review does not apply where a correctional officer knowingly submits a false disciplinary report. However, we have long held that as long as procedural protections are constitutionally adequate, we will not overturn a disciplinary decision solely because evidence indicates the claim was fraud

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มอนแมคเฟอร์สันถูกกล่าวหาว่าละเมิดศูนย์ Correctional Westville กฎห้ามปรามทำเพศทำหน้าที่ระหว่างผู้ต้องขัง แผงวินัยเรือนจำพบเขาผิดค่าธรรมเนียม และเพิกถอน 90 วันเวลาได้รับเครดิตดี หลังจากประสบความสำเร็จใฝ่หาดูแลบรรเทา แมคเฟอร์สันพยายามบรรเทา habeas ศาลแขวงตามวิ U.S.C. 28 2254 ศาลแขวงให้บรรเทาที่ และ Superintendent ที่อุทธรณ์ Westville ที่ตัดสินใจฉัน2Officer Fields of the Westville Correctional Center submitted a report to the Conduct Adjustment Board (CAB) of the prison, describing an incident Fields witnessed. Fields' one sentence report reads as follows: "I officer B. Fields observed offenders McPherson, Monte D.O.C. #943559 and offender Steele, Tommy D.O.C. #933004 kissing and rubbing on each others [buttocks] and holding each others [genitals] while the running of chow." McPherson was charged with engaging in sexual acts with another in violation of Adult Disciplinary Policy Procedures Code 216. On June 19, 1995, McPherson received a copy of the conduct report and a notice that a disciplinary hearing would be held on June 22, 1995. At that hearing, McPherson testified in his own defense, but did not call any witnesses. He testified that while on his way to a meal, he realized that he had forgotten his identification badge. He asked inmate Tommy Steele to escort him to his cell for protection purposes. As he and Steele began to walk away, Officers Fields and Moore appeared and ordered him to his cell. A few days later, he received the disciplinary citation authored by Fields. McPherson contended that he hugged Steele but did not engage in any sexual activity. Fields did not testify at the hearing, but the CAB considered his report. Based on that report, the CAB found McPherson guilty of the charge and revoked 90 days earned good time credit as the sanction.3McPherson appealed the decision to the warden, who affirmed the CAB. He then appealed to the Indiana Department of Corrections, this time submitting a written statement from Officer Moore. According to that statement, Moore and Fields arrived at the same time and Moore did not see any kissing or hugging. Instead, Moore recounted that Steele and McPherson were standing apart from each other. The Department of Corrections denied the appeal, which exhausted McPherson's state remedies because Indiana does not allow for court review of such decisions. Stone-Bey v. Barnes, 120 F.3d 718, 721 n.2 (7th Cir. 1997); Markham v. Clark, 978 F.2d 993, 994 (7th Cir. 1992).4McPherson then filed this habeas action. The district court acknowledged that the decision must be upheld as long as "some evidence" supported it. The court held, however, that the statement by Officer Moore directly undercut the reliability of Officer Fields' report. "Erring on the side of extreme caution," the court held that McPherson's due process rights had been violated. Accordingly, the court granted the habeas petition, and granted respondent leave to conduct a new hearing within 120 days, at which time McPherson would have the opportunity to call Officer Moore as a witness. The Superintendent of Westville Correctional Center appeals.II.5Initially, we note that the Superintendent incorrectly asserts that the Antiterrorism and Effective Death Penalty Act (AEDPA) applies here and governs the standard of review. The AEDPA applies only to petitions filed after April 24, 1996. Lindh v. Murphy, 521 U.S. 320 (1997); Morse v. Hanks, 172 F.3d 983, 985 (7th Cir. 1999). The district court received McPherson's habeas petition and motion to proceed in forma pauperis (ifp) on March 27, 1996. On April 2, 1996, the district court directed McPherson to file a more definite statement in support of his ifp motion. McPherson complied with that request, and the court approved the motion and the habeas petition was filed on May 1, 1996. The habeas petition of an incarcerated pro se litigant is deemed filed when placed with the proper prison authorities. Jones v. Bertrand, 171 F.3d 499, 502 (7th Cir. 1999). Therefore, McPherson's petition was filed before April 24, 1996, and the AEDPA is inapplicable.III.6We turn, then, to the proper standard of review for a due process challenge to a deprivation of good time credits, without considering the AEDPA. Indiana prison inmates have a protected liberty interest in earned good time credits. Ind. Code sec.sec. 35-6-3, 35-6-4 (1988); Meeks v. McBride, 81 F.3d 717, 719 (7th Cir. 1996). Where a loss of good time credits is possible, the Supreme Court has held that the inmate must receive: "(1) advance written notice of the disciplinary charges; (2) an opportunity, when consistent with institutional safety and correctional goals, to call witnesses and present documentary evidence in his defense; and (3) a written statement by the factfinder of the evidence relied on and the reasons for the disciplinary action." Superintendent. Mass. Correctional Institute v. Hill, 472 U.S. 445, 454 (1985). The Court further held that procedural due process requires that the decision of the prison disciplinary board must be supported by "some evidence." Id. at 454. McPherson does not argue that the hearing lacked the procedural protections, but asserts only that the decision is unsupported by "some evidence."7มาตรฐาน "บางหลักฐาน" จะเข้มงวดน้อยกว่ากำกับ มาตรฐานหลักฐาน ต้องการเพียงว่า การตัดสินใจไม่กำหนด หรือ ไม่สนับสนุนในเรกคอร์ด รหัสที่ 457 ในการพิจารณาตัดสินใจหา"บาง" คอร์ท "ไม่จำเป็นต้องดำเนินการตรวจสอบของระเบียนทั้งหมด รายงานประเมินความน่าเชื่อถือของพยาน หรือชั่งน้ำหนักหลักฐาน แต่เพียง ตรวจสอบว่า คุกวินัยของคณะกรรมการตัดสินใจยกเลิกเครดิตดีเวลามีบางมูล" รหัสที่ 455-56 สำหรับการตัดสินใจ CAB ที่อาศัยในเขตของวินัยรายงาน รายงานว่าคนเดียวให้ "บางหลักฐาน" ในการตัดสินใจของ CAB กระชับของรายงาน ซึ่งแมคเฟอร์สันพบสำคัญ ไม่ร้ายแรงเนื่องจากรายงานอธิบาย infraction ถูกกล่าวหาในรายละเอียดเพียงพอ มีคำถามไม่ว่า ปฏิบัติที่อธิบายจะละเมิดกฎเรือนจำ แสดงว่าไม่มีพื้นฐานไม่ให้ habeas บรรเทาถ้าแมคเฟอร์สันอย่างใดสามารถทำให้รายงานนั้นเนื่องจากมาตรฐาน "หลักฐานบางอย่าง" เป็นไปตามรายงานของเจ้าหน้าที่เขตดูเคาน์เตอร์8McPherson attempts to avoid the effect of Fields' report by arguing that Moore's written statement undermines the report's reliability. Moore's statement was not before the CAB, and McPherson has not explained why that evidence was not presented at the hearing. McPherson's own testimony at the hearing established that he knew that Moore was a witness to the alleged infraction. Nevertheless, McPherson did not attempt to call Moore as a witness, or seek a written statement from Moore at that time. McPherson instead waited until the second administrative appeal before he presented the evidence. Essentially, McPherson seeks a declaration that the due process clause requires the consideration of evidence that could have been but was not presented at the hearing. McPherson can point to no authority, however, for that proposition. McPherson was provided with all of the procedural protections required by due process, including 24 hours notice of the hearing (he actually received 3 days notice), the right to be represented by a lay advocate (which he utilized), the right to call witnesses, the right to a written decision, and the right to have the decision supported by some evidence. McPherson cannot now demand a new hearing based upon evidence that was available to him at that prior hearing. See, e.g., Ross v. Heyne, 638 F.2d 979 (7th Cir. 1980), quoting Evans v. United States, 408 F.2d 369, 370 (7th Cir. 1969) ("When a criminal defendant, during his trial, has reason to believe that perjured testimony was employed by the prosecution, he must impeach the testimony at the trial, and 'cannot have it both ways. He cannot withhold the evidence, gambling on an acquittal without it, and then later, after the gamble fails, present such withheld evidence in a subsequent proceeding under 28 U.S.C. sec. 2255.'") (citations omitted).9McPherson next argues that Moore's statement was in fact considered on appeal to the Indiana Department of Corrections ("IDOC"), and that we should therefore consider it as well. The IDOC decision is ambiguous at best concerning whether Moore's statement was considered. Nothing in that decision explicitly references the statement by Moore, and McPherson has pointed to no statutory authority that would have given him the right to produce new evidence to the IDOC. Moreover, his claim here is based on the Due Process Clause, which is satisfied by the procedural protections afforded by the CAB hearing. Due process in this context does not include a right to submit further evidence on appeal. The IDOC may indeed have reviewed Moore's statement on appeal, but it was not required to do so by the Due Process Clause. The hearing provided by CAB, and the decision issued by it, accorded McPherson all of the process that was due under the Constitution, and the subsequent tender of Moore's statement is irrelevant to that determination.10Finally, McPherson asserts that we may consider Moore's statement as indicative of fraud. Moore indicates that he arrived at the scene the same time as Fields, and that Steele and McPherson were not touching each other. Accordingly, McPherson maintains that Fields could not have seen the conduct he described, and Fields' report was fraudulent.1 McPherson argues that the "some evidence" standard of review does not apply where a correctional officer knowingly submits a false disciplinary report. However, we have long held that as long as procedural protections are constitutionally adequate, we will not overturn a disciplinary decision solely because evidence indicates the claim was fraud

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แมคเฟอร์สันมอนเตถูกกล่าวหาว่าละเมิดกฎเจ้าพนักงานศูนย์ Westville ห้ามการกระทำทางเพศระหว่างผู้ต้องขัง แผงวินัยเรือนจำพบว่าเขามีความผิดในค่าใช้จ่ายและเพิกถอน 90 วันนับจากได้รับเวลาเครดิตที่ดี หลังจากที่ประสบความสำเร็จในการใฝ่หาการบรรเทาการบริหาร McPherson ขอบรรเทาคำร้องในเขตศาลตาม 28 USC วินาที 2254. ศาลแขวงได้รับการบรรเทานั้นและผู้กำกับที่ Westville อุทธรณ์การตัดสินใจ. I. 2 เจ้าหน้าที่ฟิลด์ของ Westville เจ้าพนักงานศูนย์ส่งรายงานให้คณะกรรมการดำเนินการปรับ (CAB) จากคุกอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุ่งพยาน ทุ่งรายงานประโยคหนึ่งอ่านดังนี้ "เจ้าหน้าที่บีทุ่งฉันสังเกตเห็นผู้กระทำผิดแมคเฟอร์สันมอนเต DOC # 943559 และผู้กระทำความผิดสตีลทอมมี่ DOC # 933004 จูบและถูในแต่ละคนอื่น ๆ [ก้น] และถือกันและกัน [องคชาต] ในขณะที่ทำงาน ของโจวเหวิน. " แมคเฟอร์สันถูกตั้งข้อหามีส่วนร่วมในการกระทำทางเพศกับคนอื่นในการละเมิดนโยบายผู้ใหญ่ขั้นตอนระเบียบวินัย 216 ที่ 19 มิถุนายนปี 1995 แมคเฟอร์สันได้รับสำเนาของรายงานการดำเนินการและแจ้งให้ทราบว่าการพิจารณาทางวินัยจะจัดขึ้นในวันที่ 22 มิถุนายน 1995 ที่ได้ยินว่า McPherson เบิกความในการป้องกันของเขาเอง แต่ไม่ได้เรียกพยานใด ๆ เขาให้การว่าในขณะที่ในทางของเขาไปทานอาหารเขาตระหนักว่าเขาลืมตราประจำตัว เขาถามนักโทษทอมมี่สตีลจะพาเขาไปยังมือถือของเขาเพื่อวัตถุประสงค์ในการป้องกัน ในขณะที่เขาและสตีลเริ่มที่จะเดินออกไปเจ้าหน้าที่ทุ่งมัวร์และปรากฏตัวขึ้นและสั่งให้เขาถือของเขา ไม่กี่วันต่อมาเขาได้รับการอ้างอิงวินัยประพันธ์โดยฟิลด์ แมคเฟอร์สันเกี่ยงว่าเขากอดสตีล แต่ไม่ได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเพศใด ๆ ทุ่งไม่ได้เป็นพยานที่ได้ยิน แต่ CAB พิจารณารายงานของเขา ตามรายงานนั้น CAB McPherson พบความผิดของค่าใช้จ่ายและเพิกถอน 90 วันได้รับเครดิตเป็นเวลาที่ดีที่อนุมัติ. 3 McPherson ยื่นอุทธรณ์การตัดสินใจที่จะคุมที่ยืนยัน CAB จากนั้นเขาก็หันไปอินเดียนากรมราชทัณฑ์ครั้งนี้การส่งคำสั่งที่เป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าหน้าที่มัวร์ ตามคำสั่งที่ทุ่งมัวร์และมาถึงในเวลาเดียวกันและมัวร์ไม่เห็นใด ๆ จูบหรือกอด แทนที่จะมัวร์เล่าให้ฟังว่าสตีลและแมคเฟอร์สันกำลังยืนอยู่ห่างจากกัน กรมราชทัณฑ์ปฏิเสธการอุทธรณ์ซึ่งหมดเยียวยารัฐอินดีแอนา McPherson เพราะไม่อนุญาตให้ตรวจสอบศาลของการตัดสินใจดังกล่าว หินเบย์โวลต์บาร์นส์, 120 F.3d 718, 721 n.2 (7 Cir 1997.). มาร์กแฮม v. คลาร์ก 978 F.2d 993, 994 (7 Cir. 1992). 4 McPherson แล้วยื่นคำร้องการกระทำนี้ ศาลแขวงได้รับการยอมรับว่าการตัดสินใจที่จะต้องยึดถือเป็นเวลานานเป็น "หลักฐาน" มันได้รับการสนับสนุน ศาลถือได้อย่างไรว่าคำสั่งโดยเจ้าหน้าที่มัวร์โดยตรงตัดราคาความน่าเชื่อถือของเจ้าหน้าที่รายงานฟิลด์ส "หลงผิดในด้านของความระมัดระวังมากว่า" ศาลถือได้ว่าเป็นสิทธิที่ครบกำหนดของกระบวนการแมคเฟอร์สันได้รับการละเมิด ดังนั้นศาลได้รับคำร้องคำร้องและลาตอบรับที่จะดำเนินการพิจารณาใหม่ภายในวันที่ 120 เวลาที่แมคเฟอร์สันจะมีโอกาสที่จะเรียกเจ้าหน้าที่มัวร์เป็นพยาน ผู้อำนวยการอุทธรณ์ Westville เจ้าพนักงานศูนย์. ครั้งที่สอง. 5 ในขั้นต้นเราทราบว่าผู้กำกับไม่ถูกต้องอ้างว่า Antiterrorism และพระราชบัญญัติการมีผลบังคับใช้โทษประหารชีวิต (AEDPA) ใช้ที่นี่และควบคุมมาตรฐานของการตรวจสอบ AEDPA ใช้เฉพาะกับการยื่นอุทธรณ์หลังจากวันที่ 24 เมษายน 1996 Lindh โวลเมอร์ฟี่, 521 สหรัฐอเมริกา 320 (1997). . มอร์สวีแฮงค์ส, 172 F.3d 983, 985 (7 Cir. 1999) ศาลแขวงได้รับคำร้องคำร้อง McPherson และการเคลื่อนไหวที่จะดำเนินการในสมมติฐาน pauperis (IFP) วันที่ 27 มีนาคม 1996 เมื่อวันที่ 2 เมษายน 1996, ศาลแขวงกำกับแมคเฟอร์สันที่จะยื่นคำชี้แจงที่ชัดเจนมากขึ้นในการสนับสนุนการเคลื่อนไหวของเขา IFP แมคเฟอร์สันตามคำขอนั้นและศาลได้รับการอนุมัติการเคลื่อนไหวและการยื่นคำร้องคำร้องถูกยื่นไปเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม 1996 คำร้องคำร้องของคู่กรณีโปรเสจองจำถือว่ายื่นเมื่ออยู่กับเจ้าหน้าที่เรือนจำที่เหมาะสม โจนส์ v. เบอร์ทรานด์, 171 F.3d 499, 502 (7 Cir. 1999) ดังนั้นการยื่นคำร้อง McPherson ถูกยื่นก่อน 24 เมษายน 1996 และ AEDPA เป็นไม่เหมาะสม. III. 6 เราเปิดแล้วกับมาตรฐานที่เหมาะสมของการตรวจสอบสำหรับความท้าทายกระบวนการเนื่องจากการกีดกันของสินเชื่อเวลาที่ดีโดยไม่ต้องพิจารณา AEDPA อินดีแอนาผู้ต้องขังเรือนจำมีเสรีภาพในการป้องกันความสนใจในการได้รับสินเชื่อช่วงเวลาที่ดี Ind. รหัส sec.sec 35-6-3, 35-6-4 (1988); คส์ v. ไบรด์, 81 F.3d 717, 719 (7 Cir. 1996) ในกรณีที่การสูญเสียของสินเชื่อเวลาที่ดีเป็นไปได้ที่ศาลฎีกาถือได้ว่านักโทษจะต้องได้รับ "(1) ล่วงหน้าแจ้งให้ทราบล่วงหน้าเป็นลายลักษณ์อักษรจากค่าใช้จ่ายทางวินัย (2) มีโอกาสเมื่อสอดคล้องกับความปลอดภัยสถาบันและเป้าหมายราชทัณฑ์ที่จะเรียก พยานและพยานหลักฐานที่มีอยู่ในการป้องกันของเขาและ (3) คำสั่งที่เขียนโดย FactFinder หลักฐานที่อาศัยและสาเหตุของการดำเนินการทางวินัย ". ผู้กำกับ มวล. เจ้าพนักงาน v. ฮิลล์สหรัฐ 472 445, 454 (1985) ศาลต่อไปถือได้ว่ากระบวนการขั้นตอนที่ต้องใช้ว่าการตัดสินใจของคณะกรรมการวินัยคุกจะต้องได้รับการสนับสนุนจาก "หลักฐานบางอย่าง." Id ที่ 454. McPherson ไม่ยืนยันว่าได้ยินขาดการคุ้มครองการดำเนินการ แต่เพียงอ้างว่าการตัดสินใจที่ได้รับการสนับสนุนจาก "หลักฐานบางอย่าง." 7 ว่า "หลักฐาน" มาตรฐานที่เข้มงวดน้อยกว่ามาตรฐานครอบงำของหลักฐานที่ต้องใช้เพียงว่า การตัดสินใจโดยพลการไม่ได้หรือไม่มีการสนับสนุนในการบันทึก Id ที่ทั้งหมด 457 ในการตรวจสอบการตัดสินใจสำหรับ "หลักฐาน" ศาล "ไม่จำเป็นต้องดำเนินการตรวจสอบการบันทึกทั้งอิสระประเมินความน่าเชื่อถือของพยานหรือมีน้ำหนักหลักฐาน แต่เพียงตรวจสอบว่าการตัดสินใจของคณะกรรมการคุกวินัยในการเพิกถอนช่วงเวลาที่ดี สินเชื่อมีมูล. " Id ที่ 455-56 สำหรับการตัดสินใจของคณะกรรมการที่ปรึกษาอาศัยในรายงานวินัยทุ่ง ' รายงานที่อยู่คนเดียวมี "หลักฐาน" การตัดสินใจของคณะกรรมการที่ปรึกษา ความกะทัดรัดของรายงานที่แมคเฟอร์สันซึ่งพบที่สำคัญคือไม่ร้ายแรงเพราะรายงานอธิบายถึงการกระทำผิดกฎหมายที่ถูกกล่าวหารายละเอียดที่เพียงพอ มีคำถามว่าการดำเนินการที่อธิบายไว้คือจะละเมิดกฎคุก เพราะ "หลักฐาน" มาตรฐานจะพบโดยเจ้าหน้าที่ทุ่งรายงานมีพื้นฐานไม่มีการอนุญาตให้บรรเทาคำร้องเว้นแต่ McPherson ใดสามารถทำให้การรายงานที่. มุมมองที่เคาน์เตอร์8 แมคเฟอร์สันพยายามที่จะหลีกเลี่ยงผลกระทบของทุ่งรายงานโดยให้เหตุผลว่าคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรของมัวร์ ทำลายความน่าเชื่อถือของรายงาน คำสั่งของมัวร์ไม่ก่อนที่คณะกรรมการที่ปรึกษาและแมคเฟอร์สันยังไม่ได้อธิบายว่าทำไมหลักฐานที่ไม่ได้นำเสนอในการได้ยิน คำให้การของตัวเองของแมคเฟอร์สันที่ได้ยินยอมรับว่าเขารู้ว่ามัวร์เป็นพยานให้กับการกระทำผิดกฎหมายที่ถูกกล่าวหา อย่างไรก็ตามแมคเฟอร์สันไม่ได้พยายามที่จะเรียกมัวร์ขณะที่พยานหรือขอคำสั่งเป็นลายลักษณ์อักษรจากมัวร์ในเวลานั้น แมคเฟอร์สันแทนที่จะรอจนกว่าการอุทธรณ์ของผู้ดูแลระบบที่สองก่อนที่เขาจะนำเสนอหลักฐาน หลัก McPherson พยายามประกาศว่าข้อกระบวนการต้องพิจารณาหลักฐานที่จะได้รับ แต่ไม่ได้นำเสนอในการพิจารณาคดีที่ McPherson สามารถชี้ไปที่ไม่มีอำนาจ แต่สำหรับเรื่องที่ McPherson ถูกจัดให้มีทั้งหมดของการคุ้มครองการดำเนินการตามกระบวนการรวมทั้ง 24 ชั่วโมงแจ้งให้ทราบล่วงหน้าของการได้ยิน (จริง ๆ แล้วเขาได้รับแจ้งให้ทราบล่วงหน้า 3 วัน) สิทธิที่จะได้รับการแสดงโดยผู้สนับสนุนวาง (ซึ่งเขาใช้) สิทธิที่จะเรียกพยาน สิทธิในการตัดสินใจที่เป็นลายลักษณ์อักษรและสิทธิที่จะได้ตัดสินใจสนับสนุนจากหลักฐานบางอย่าง แมคเฟอร์สันตอนนี้ไม่สามารถเรียกร้องให้ฟังใหม่ขึ้นอยู่กับหลักฐานที่มีอยู่กับเขาที่ว่าได้ยินก่อน ดูเช่นรอสส์ v. Heyne 638 F.2d 979 (7 Cir. 1980) ข้อความอีแวนส์ v. United States, 408 F.2d 369, 370 (7 Cir. 1969) ("เมื่อจำเลยคดีอาญาในช่วงของเขา การพิจารณาคดีมีเหตุผลที่จะเชื่อว่าคำให้การเบิกความเท็จถูกจ้างมาจากการฟ้องร้องเขาจะต้องฟ้องร้องพยานหลักฐานในการพิจารณาคดีและ 'ไม่สามารถมีได้ทั้งสองวิธี. เขาไม่สามารถระงับหลักฐานการเล่นการพนันในการตัดสินโดยไม่ได้และจากนั้นต่อมาหลังจากที่ เล่นการพนันล้มเหลวนำเสนอพยานหลักฐานระงับดังกล่าวในการดำเนินการตามมาภายใต้ 28 ยูเอสวินาที. 2255. ") (อ้างอิงละเว้น). 9 McPherson ต่อไประบุว่าคำสั่งของมัวร์ในความเป็นจริงการพิจารณาอุทธรณ์ไปยังอินเดียนากรมราชทัณฑ์ (" IDOC " ) และที่เราจึงควรพิจารณาเป็นอย่างดี การตัดสินใจ IDOC ไม่ชัดเจนเกี่ยวกับการที่ดีที่สุดไม่ว่าจะเป็นคำสั่งของมัวร์ได้รับการพิจารณา ไม่มีอะไรในการตัดสินใจที่ชัดเจนอ้างอิงคำสั่งโดยมัวร์และแมคเฟอร์สันได้ชี้ไปที่ไม่มีอำนาจตามกฎหมายที่จะได้ให้เขามีสิทธิ์ที่จะสร้างหลักฐานใหม่ที่จะ IDOC ที่ นอกจากนี้ยังมีการเรียกร้องของเขาที่นี่จะขึ้นอยู่กับกระบวนการย่อยซึ่งเป็นที่พอใจโดยขั้นตอนการคุ้มครอง afforded โดยการได้ยิน CAB กระบวนการในบริบทนี้ไม่รวมถึงสิทธิในการส่งหลักฐานเพิ่มเติมเกี่ยวกับการอุทธรณ์ IDOC แน่นอนอาจได้ตรวจสอบคำสั่งของมัวร์เกี่ยวกับการอุทธรณ์ แต่มันก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นโดยกระบวนการย่อย ได้ยินให้โดยคณะกรรมการที่ปรึกษาและการตัดสินใจที่ออกโดยมันสอดคล้อง McPherson ทั้งหมดของกระบวนการที่เป็นผลมาจากภายใต้รัฐธรรมนูญและซื้อที่ตามมาของคำสั่งของมัวร์ไม่เกี่ยวข้องกับความมุ่งมั่นที่. 10 ในที่สุดแมคเฟอร์สันอ้างว่าเราอาจจะพิจารณาคำสั่งของมัวร์ เป็นตัวบ่งชี้ของการทุจริต มัวร์แสดงให้เห็นว่าเขามาถึงที่เกิดเหตุในเวลาเดียวกันเป็นทุ่งนาและสตีลและแมคเฟอร์สันที่ไม่ได้สัมผัสกัน ดังนั้นแมคเฟอร์สันยืนยันว่าเขตข้อมูลอาจจะไม่ได้เห็นการดำเนินการที่เขาอธิบายและเป็น fraudulent.1 McPherson ระบุว่ารายงานฟิลด์ 'ว่า "หลักฐาน" มาตรฐานของการตรวจสอบไม่ได้ใช้ที่เจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์รู้เท่าทันส่งรายงานเท็จวินัย อย่างไรก็ตามเราได้จัดขึ้นมานานแล้วว่าตราบใดที่ขั้นตอนการป้องกันที่เพียงพอลับเราจะไม่คว่ำการตัดสินใจทางวินัย แต่เพียงผู้เดียวเพราะหลักฐานที่บ่งชี้ว่าการเรียกร้องคือการทุจริต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มอนเต แมคเพอร์สัน ถูกกล่าวหาว่าฝ่าฝืนกฎห้ามเจ้าพนักงานศูนย์เวสท์วิลล์มีเพศสัมพันธ์ระหว่างนักโทษ แผงวินัยคุกเขาพบความผิดของค่าใช้จ่ายและการเพิกถอน 90 วันของเวลาที่ได้รับเครดิตที่ดี หลังจากไม่สำเร็จการใฝ่หาบรรเทาการบริหาร , McPherson ขอ Habeas โล่งในศาลชั้นต้นตาม 28 U.S.C . วินาที วัตถุ .ศาลแขวงที่ได้รับว่า ชื้น และผู้กำกับการในเวสท์วิลล์อุทธรณ์การตัดสินใจ

.
2

เจ้าหน้าที่เขตในเวสท์วิลล์เจ้าพนักงานศูนย์ส่งรายงานความประพฤติการปรับบอร์ด ( CAB ) ของคุกอธิบายเหตุการณ์เขตพานพบ ของเขตข้อมูลหนึ่งประโยครายงานอ่านดังนี้ : " ฉันพบผู้กระทำผิดด้านเจ้าหน้าที่บี. แมคเฟอร์สัน เรื่องศาลและ# 943559 ผู้กระทำผิด สตีล ทอมมี่ ศาล # 933004 จูบและลูบไล้บนแต่ละคนอื่น ๆ [ ก้น ] และ [ ช้างน้อย ] ถือแต่ละอื่น ๆในขณะที่วิ่ง เชา " แมคเพอร์สัน ข้อหามีส่วนร่วมในการกระทำทางเพศกับอีกคนหนึ่ง ในการละเมิดนโยบายผู้ใหญ่ขั้นตอนทางวินัยรหัส 216 ที่ 19 มิถุนายน 1995แมคเฟอสัน ได้รับสำเนาของรายงานและแจ้งให้ทราบว่า การพิจารณาทางวินัยจะจัดขึ้นในวันที่ 22 มิถุนายน 2538 ที่ได้ยิน แมคเฟอร์สันเป็นพยานในการป้องกันของเขาเอง แต่ไม่ได้เรียกพยานหลักฐานใด ๆ เขาให้การว่า ในขณะที่ในทางของเขาเพื่อให้เขาตระหนักว่าเขาได้ลืมเขา รหัสบัตร เขาถามนักโทษ Tommy Steele ที่จะพาเขาไปที่ห้องขังเพื่อวัตถุประสงค์ในการป้องกันขณะที่เขาและ Steele เริ่มเดินหนี เจ้าหน้าที่เขต และมัวร์ปรากฏตัว และสั่งให้เขาไปเข้าห้องขัง ไม่กี่วันต่อมา เขาได้รับการประพันธ์ โดยทางด้าน McPherson เกี่ยงว่าเขากอด สตีล แต่ไม่ได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมทางเพศใด ๆ เขตข้อมูลที่ไม่ได้เป็นพยานในการไต่สวน แต่ให้ถือว่ารายงานของเขา ตามรายงานที่แท็กซี่พบ McPherson มีความผิดข้อหาและเพิกถอน 90 วันได้รับเวลาที่ดีเครดิตเป็นลงโทษ .
3

McPherson ยื่นอุทธรณ์การตัดสินใจผู้คุมที่เพิ่มขึ้น จากนั้นเขาก็หันไปอินเดียน่า กรมราชทัณฑ์ คราวนี้ส่งข้อเขียนจากเจ้าหน้าที่ มัวร์ ตามคําสั่งที่มัวร์และเขตมาถึงในเวลาเดียวกันและมัวร์ไม่ได้เห็นจูบหรือกอด . แทน มัวร์เล่าว่า สตีล กับแมคเพอร์สัน ยืนห่างกัน กรมราชทัณฑ์ได้ปฏิเสธการอุทธรณ์ ซึ่งเหนื่อยแก้รัฐ แมคเฟอร์สัน เพราะไม่อนุญาตให้ศาลรัฐอินเดียนาทบทวนการตัดสินใจดังกล่าว หินเบย์โวลต์บาร์นส์ , 120 f.3d 718 , 721 n.2 ( 7 cir. 1997 )มาร์คัมโวลต์คลาร์ก , 978 f.2d 662 994 ( 7 cir. , 1992 )
4

McPherson แล้วยื่นนี้ Habeas การกระทํา ศาลชั้นต้นเห็นว่า การตัดสินใจจะต้องยึดถือตราบเท่าที่ " หลักฐาน " สนับสนุนมัน ศาลจัดขึ้น อย่างไรก็ตาม แถลงการณ์จากเจ้าหน้าที่โดยตรง บั่นทอนความน่าเชื่อถือของมัวร์รายงานเจ้าหน้าที่ของเขตข้อมูล " พลาดในด้านของความระมัดระวังมาก" ศาลจัดขึ้นที่สิทธิ McPherson เนื่องจากกระบวนการได้ถูกละเมิด ดังนั้นศาลได้รับคำร้อง Habeas และได้รับการจำแนกออกจากเนินพิจารณาใหม่ภายใน 120 วัน ซึ่งแมคเฟอร์สันเวลาที่จะมีโอกาสที่จะเรียกเจ้าหน้าที่ มัวร์ เป็นพยาน ผู้อำนวยการของเวสท์วิลล์เจ้าพนักงานศูนย์อุทธรณ์ .

2
5

ตอนแรก