"No." They stared at one another, d

"No."

They stared at one another, dumbfounded. At last Loisel put on his clothes again.

"I'll go over all the ground we walked," he said, "and see if I can't find it."

And he went out. She remained in her evening clothes, lacking strength to get into bed, huddled on a chair, without volition or power of thought.

Her husband returned about seven. He had found nothing.

He went to the police station, to the newspapers, to offer a reward, to the cab companies, everywhere that a ray of hope impelled him.

She waited all day long, in the same state of bewilderment at this fearful catastrophe.

Loisel came home at night, his face lined and pale; he had discovered nothing.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"หมายเลข" พวกเขาจ้องไปที่อื่น dumbfounded ในที่สุด Loisel ใส่เสื้อผ้าของเขาอีกครั้ง "จะไปเหนือพื้นดินที่เราเดิน เขากล่าวว่า, " และดูถ้าไม่พบ" และเขาออกไป เธออยู่ในชุดราตรีของเธอ ขาดความแข็งแรงเตียง บนเก้าอี้ volition หรือพลังความคิดไม่ต้องไป สามีกลับมาประมาณเจ็ด เขาได้พบอะไร เขาไปสถานีตำรวจ การหนังสือพิมพ์ ให้รางวัล ให้แท็กซี่บริษัท ทุกที่มีแสงความหวัง impelled เขา เธอรอตลอดวัน ในรัฐ bewilderment ที่นี้แผ่นดินไหวน่ากลัวเหมือนกัน Loisel มาบ้านในเวลากลางคืน หน้าเรียงรายของเขา และ จาง เขาได้ค้นพบอะไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"ไม่ใช่" พวกเขาจ้องมองมาที่อีกคนหนึ่งตะลึง ที่ล่าสุด Loisel ใส่เสื้อผ้าของเขาอีกครั้ง. "ฉันจะไปกว่าพื้นดินที่เราเดิน" เขากล่าวว่า "และดูว่าฉันไม่สามารถหามัน." เขาก็ออกไป เธอยังคงอยู่ในเสื้อผ้าตอนเย็นเธอขาดความแข็งแรงที่จะได้เข้านอนซุกตัวอยู่บนเก้าอี้โดยไม่ตั้งใจหรือพลังของความคิด. สามีของเธอกลับมาประมาณเจ็ด เขาได้พบว่าไม่มีอะไร. เขาเดินไปที่สถานีตำรวจเพื่อหนังสือพิมพ์ที่จะนำเสนอรางวัลให้กับ บริษัท รถแท็กซี่ทุกที่ที่รังสีของความหวังปวดเขา. เธอรอคอยตลอดทั้งวันในรัฐเดียวกันของความสับสนที่น่ากลัวนี้ . ภัยพิบัติLoisel มาที่บ้านในเวลากลางคืนใบหน้าของเขาเรียงรายและอ่อน; เขาได้ค้นพบอะไร

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" ไม่ "

เขาจ้องกันและกัน พูดไม่ออก ในที่สุด loisel ใส่เสื้อผ้าของเขาอีก

" ฉันไปทั่วพื้นดิน เราเดิน , " เขากล่าวว่า , " ถ้าฉันหาไม่เจอ "

แล้วเขาก็ออกไป เธอยังคงอยู่ในเสื้อผ้าของเธอเย็น ขาดพลังที่จะเข้าไปนอนเบียดเสียดกันบนเก้าอี้โดยไม่เจตนาหรือพลังแห่งความคิด

สามีของเธอกลับมาประมาณเจ็ด เขาไม่พบอะไรเลย .

เขาไปที่สถานีตำรวจ กับหนังสือพิมพ์ เพื่อถวายรางวัล กับ บริษัทแท็กซี่ , ทุกที่ที่แสงแห่งความหวัง impelled เขา

เธอรอมาทั้งวัน ในรัฐเดียวกันของความสับสนที่ภัยพิบัติที่น่ากลัวนี้

loisel กลับบ้านตอนกลางคืน ใบหน้าของเขาเรียงรายและซีด เขา ได้ค้นพบอะไร