Polysomnography (PSG) has provided

Polysomnography (PSG) has provided objective evidence of the changes in sleep architecture that occur with aging. In general, sleep becomes more fragmented and lighter with an increase in the number of arousals and awakenings. There is a reduction in the amount of slow wave sleep (stage 3 and 4), beginning in middle-age, with some reports that these deeper stages of sleep are completely absent after the age of 90 (Bliwise 1993; Ohayon et al. 2004). There is a compensatory increase in the lighter stages of sleep (stage 1 and 2), and there is a decrease in rapid-eye-movement (REM) sleep, which is proportional to the decrease in total sleep time. Sleep efficiency and total sleep time are reduced with age and there are an increased number of sleep stage shifts. A recent study which included more than 1000 older French adults reported that the mean amount of nightly sleep was approximately seven hours with men sleeping slightly more than women (Ohayon & Vecchierini 2005). Van Cauter et al.(Van Cauter, Leproult, & Plat 2000) found that in men age 16–83, total sleep time decreased on average by 27 minutes per decade from mid-life until the eighth decade. Compared with younger adults, the elderly spend more time in bed but have deterioration in both the quality and quantity of sleep.
All of these changes can lead to excessive daytime sleepiness, which in turn can lead to intentional and unintentional napping. Objective tests of daytime sleepiness performed in the elderly have shown that they are sleepier than younger adults (Carskadon, van den Hoed, & Dement 1980), suggesting that the elderly are not able to obtain an adequate amount of sleep at night (Dement, Seidel, & Carskadon 1982).
Research has suggested that the elderly have a decreased ability to sleep (Ancoli-Israel 1997; Bliwise 1993), which is often reported as insomnia. This decreased ability or insomnia may be due to a variety of factors, each discussed below.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Polysomnography (PSG) ได้ให้หลักฐานวัตถุประสงค์ของการเปลี่ยนแปลงสถาปัตยกรรมนอนที่เกิดขึ้นกับอายุ ทั่วไป นอนหลับจะมีการกระจายตัวมากขึ้น และน้ำหนักเบา ด้วยการเพิ่มจำนวนของ arousals และ awakenings มีการลดจำนวนคลื่นช้านอน (ระยะ 3 และ 4), การเริ่มต้นในกลางอายุ มีบางรายงานที่นี้ระยะลึกของการนอนหลับอย่างสมบูรณ์ขาดหลังจากยุค 90 (Bliwise 1993 Ohayon et al. 2004) มีการเพิ่มขึ้นชดเชยในขั้นเบาหลับ (ขั้น 1 และ 2), และมีการลดลงในการเคลื่อนไหวตาอย่างรวดเร็ว (REM) นอนหลับ ซึ่งเป็นสัดส่วนกับการลดลงของเวลาหลับทั้งหมด ประสิทธิภาพในการนอนหลับและนอนรวมเวลาจะลดลง ด้วยอายุ และมีจำนวนกะนอนหลับระยะที่เพิ่มขึ้น การศึกษาล่าสุดที่รวม 1000 กว่าเก่าฝรั่งเศสผู้ใหญ่รายงานว่า ยอดเงินเฉลี่ยคืนหลับได้ประมาณ 7 ชั่วโมง มีผู้ชายที่นอนเล็กน้อยมากกว่าผู้หญิง (Ohayon & Vecchierini 2005) รถตู้ Cauter et al. (Van Cauter, Leproult, & Plat 2000) พบว่า ในคนอายุ 16 – 83 นอนรวมเวลาลดลงเฉลี่ย 27 นาทีต่อทศวรรษจากชีวิตกลางจนถึงทศวรรษแปด เมื่อเทียบกับวัยผู้ใหญ่ ผู้สูงอายุใช้เวลาเพิ่มเติมในเตียง แต่มีเสื่อมสภาพทั้งด้านคุณภาพและปริมาณของการนอนหลับAll of these changes can lead to excessive daytime sleepiness, which in turn can lead to intentional and unintentional napping. Objective tests of daytime sleepiness performed in the elderly have shown that they are sleepier than younger adults (Carskadon, van den Hoed, & Dement 1980), suggesting that the elderly are not able to obtain an adequate amount of sleep at night (Dement, Seidel, & Carskadon 1982).Research has suggested that the elderly have a decreased ability to sleep (Ancoli-Israel 1997; Bliwise 1993), which is often reported as insomnia. This decreased ability or insomnia may be due to a variety of factors, each discussed below.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

polysomnography (PSG) ได้จัดให้มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมของการเปลี่ยนแปลงในสถาปัตยกรรมการนอนหลับที่เกิดขึ้นกับริ้วรอย โดยทั่วไปแล้วการนอนหลับจะกลายเป็นกระจายตัวมากขึ้นและเบากับการเพิ่มขึ้นในจำนวนของ arousals และตื่น มีการลดจำนวนของการนอนหลับคลื่นช้า (ขั้นตอนที่ 3 และ 4) เป็นจุดเริ่มต้นในยุคกลางที่มีรายงานว่าเหล่านี้ขั้นตอนลึกของการนอนหลับจะสมบูรณ์ขาดหลังจากอายุ 90 (Bliwise 1993. Ohayon et al, 2004 ) มีเพิ่มขึ้นชดเชยในขั้นตอนของการนอนหลับที่มีน้ำหนักเบา (ขั้นตอนที่ 1 และ 2) เป็นและมีการลดลงอย่างรวดเร็วในตาเคลื่อนไหว (REM) นอนหลับซึ่งเป็นสัดส่วนที่ลดลงในเวลานอนทั้งหมด ประสิทธิภาพการนอนหลับและเวลานอนรวมจะลดลงตามอายุและมีจำนวนที่เพิ่มขึ้นของการเปลี่ยนแปลงขั้นตอนการนอนหลับ ผลการศึกษาล่าสุดซึ่งรวมถึงมากกว่า 1000 ผู้ใหญ่ที่มีอายุมากกว่าฝรั่งเศสรายงานว่าจำนวนเงินเฉลี่ยของการนอนหลับทุกคืนประมาณเจ็ดชั่วโมงกับผู้ชายนอนหลับน้อยกว่าผู้หญิง (Ohayon และ Vecchierini 2005) Van Cauter et al. (Van Cauter, Leproult และ Plat 2000) พบว่าในผู้ชายอายุ 16-83, เวลานอนรวมลดลงโดยเฉลี่ย 27 นาทีต่อจากทศวรรษกลางชีวิตจนกระทั่งทศวรรษที่แปด เมื่อเทียบกับผู้ใหญ่ที่อายุน้อยกว่าผู้สูงอายุที่ใช้เวลามากขึ้นในเตียง แต่มีการเสื่อมสภาพในทั้งคุณภาพและปริมาณของการนอนหลับ.
ทั้งหมดของการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้สามารถนำไปสู่การง่วงนอนตอนกลางวันมากเกินไปซึ่งจะสามารถนำไปสู่การหลับโดยไม่ได้ตั้งใจและเจตนา การทดสอบวัตถุประสงค์ของการง่วงนอนตอนกลางวันดำเนินการในผู้สูงอายุได้แสดงให้เห็นว่าพวกเขามี sleepier กว่าผู้ใหญ่ที่อายุน้อยกว่า (Carskadon แล้วรถตู้ Hoed และบ้า 1980) ชี้ให้เห็นว่าผู้สูงอายุที่ไม่สามารถที่จะได้รับในปริมาณที่เพียงพอของการนอนหลับตอนกลางคืน (บ้า, Seidel และ Carskadon 1982).
การวิจัยได้ชี้ให้เห็นว่าผู้สูงอายุที่มีความสามารถลดลงไปนอน (Ancoli อิสราเอล 1997; Bliwise 1993) ซึ่งจะมีการรายงานมักจะเป็นโรคนอนไม่หลับ นี้ลดลงความสามารถในการนอนไม่หลับหรืออาจจะเป็นเพราะความหลากหลายของปัจจัยแต่ละกล่าวถึงด้านล่าง