One of the most important conceptua

One of the most important conceptual moves that Hodgson made in The Venture of Islam was to focus on what he called “the Middle Periods” (pointedly not the Middle Ages) of Islamic history. By this he meant period from the decline of the Abbasid caliphate as a centralized bureaucratic empire (c. 945 A.D.) until the rise of the gunpowder empires in the sixteenth century. This was important for several reasons. First, although conventional scholarship emphasized that after 945 A.D. Islamic societies entered into a long period of decline, from which they were to emerge only in the nineteenth century, Hodgson noted that the most celebrated cultural, scientific and artistic figures of Islamic civilization (including, among others, Ibn Sina, al-Ghazali, al-Biruni, and al-Firdawsi) lived after this date, and that this alone would call for a searching reevaluation. Hodgson’s emphasis on the Middle Periods enabled him to argue that Arabic was not the only Islamic language of culture. Rather, from 945 A.D., Persian and Turkish played major roles in the elaboration of a cosmopolitan Islamic culture. It is this which provides a key to grasping the hemisphere-wide role of Islam in China, India, South and Southeast Asia, as well as the Balkans and the Maghrib. The Middle Periods were times of the greatest advances of Islamic civilization. Thus Hodgson’s reexamination of the traditional periodization led to a remarkably fruitful reinvention of how Islamic civilization might be conceived, this time not as a truncated version of Europe, but in a world historical context and on its own terms.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

หนึ่งสำคัญสุดแนวคิดย้ายที่ Hodgson ทำอยูของอิสลามได้ให้ ความสำคัญกับสิ่งที่เขาเรียก "ระยะกลาง" (pointedly ไม่ยุคกลาง) ประวัติศาสตร์อิสลาม โดยนี้ เขาหมายถึง ระยะเวลาจากการลดลงของการซียะห์เป็นจักรวรรดิราชการส่วนกลาง (ราว 945 A.D.) จนถึงการเพิ่มขึ้นของจักรวรรดิดินปืนในศตวรรษ sixteenth นี้เป็นสิ่งสำคัญเนื่องด้วยหลายสาเหตุ ครั้งแรก แม้ว่าทุนปกติย้ำว่า หลังจากเข้าสู่คศ. 945 สังคมอิสลามนานลดลง ซึ่งพวกเขาจะเกิดเฉพาะในศตวรรษที่ผ่านมา Hodgson ตั้งข้อสังเกตว่า เฉลิมฉลองวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และศิลปะเลขของอารยธรรมอิสลาม (รวมทั้ง หมู่คนอื่น ๆ บินซีน่า อัล Ghazali อัล-Biruni และอัล Firdawsi) อาศัยอยู่หลังจากวันนี้ และที่นี่คนเดียวจะเรียกปฏิเสธที่ค้นหา เน้นระยะกลางของ Hodgson เปิดเขาเถียงว่า อาหรับไม่ภาษาวัฒนธรรมอิสลามเท่านั้น ค่อนข้าง จากคศ. 945 เปอร์เซียและภาษาตุรกีเล่นบทบาทสำคัญในทุก ๆ วัฒนธรรมอิสลามเป็นสากล จะถึงนี้ซึ่งมีคีย์การเรียงบทบาททั้งซีกโลกของอิสลามในประเทศจีน อินเดีย ใต้ และ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตลอดจนในบอลข่าน และ Maghrib ระยะกลางมีเวลาของความก้าวหน้ามากที่สุดของอารยธรรมอิสลาม ดัง reexamination ของ Hodgson ของ periodization ดั้งเดิมที่นำไป reinvention ทแบบประสบอารยธรรมอิสลามอย่างไรอาจจะรู้สึก ครั้งนี้เป็นแบบตัด ของ ยุโรป แต่ ในบริบททางประวัติศาสตร์โลก และ ในเงื่อนไขของตัวเองไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

หนึ่งของการเคลื่อนไหวทางความคิดที่สำคัญที่สุดที่ทำให้ฮอดจ์สันในกิจการของศาสนาอิสลามคือการมุ่งเน้นไปที่สิ่งที่เขาเรียกว่า "กลางระยะเวลา" (ไม่ชัดเจนยุคกลาง) ของประวัติศาสตร์อิสลาม โดยวิธีการนี​​้เขาหมายถึงระยะเวลาตั้งแต่การลดลงของซิตหัวหน้าศาสนาอิสลามเป็นอาณาจักรของราชการส่วนกลาง (ค. 945 AD) จนการเพิ่มขึ้นของจักรวรรดิดินปืนในศตวรรษที่สิบหก นี้เป็นสิ่งสำคัญด้วยเหตุผลหลายประการ ครั้งแรกแม้ว่าทุนการศึกษาแบบเดิมย้ำว่าหลังจาก 945 สังคมอิสลามโฆษณาลงนามในระยะเวลาที่ยาวนานของการลดลงจากการที่พวกเขาจะโผล่ออกมาเฉพาะในศตวรรษที่สิบเก้าฮอดจ์สันตั้งข้อสังเกตว่ามีชื่อเสียงโด่งดังทางวัฒนธรรมมากที่สุดตัวเลขทางวิทยาศาสตร์และศิลปะของอารยธรรมอิสลาม (รวมถึง หมู่คนอิบันไนอัล Ghazali, อัล Biruni และอัลฟิรเดาซี) อาศัยอยู่หลังจากวันนี้และที่นี้เพียงอย่างเดียวจะเรียกประเมินการค้นหา เน้นของฮอดจ์สันในช่วงเวลากลางทำให้เขาสามารถที่จะยืนยันว่าไม่ได้เป็นภาษาอาหรับภาษาอิสลามเพียงของวัฒนธรรม แต่จาก 945 AD, เปอร์เซียตุรกีและมีบทบาทสำคัญในรายละเอียดของวัฒนธรรมอิสลามสากล มันเป็นอย่างนี้ซึ่งมีกุญแจสำคัญในการคว้าบทบาทซีกโลกกว้างของศาสนาอิสลามในประเทศจีน, อินเดีย, ภาคใต้และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เช่นเดียวกับคาบสมุทรบอลข่านและ Maghrib งวดกลางเป็นช่วงเวลาของความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอารยธรรมอิสลาม ดังนั้น reexamination ฮอดจ์สันของ periodization แบบดั้งเดิมนำไปสู่​​การคิดค้นสิ่งใหม่ ๆ ที่มีผลอย่างน่าทึ่งของวิธีการที่อารยธรรมอิสลามอาจจะมีการตั้งครรภ์ครั้งนี้ไม่ได้เป็นรุ่นที่ถูกตัดทอนของยุโรป แต่ในโลกบริบททางประวัติศาสตร์และเงื่อนไขของตัวเอง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

หนึ่งที่สำคัญที่สุดในการเคลื่อนไหวที่ฮอดจ์สันทำในกิจการของศาสนาอิสลาม คือ มุ่งเน้นไปที่เขาเรียกว่า " ระยะกลาง " ( อย่างชัดเจนไม่ยุคกลาง ) ของประวัติศาสตร์อิสลาม นี้เขาหมายถึงระยะเวลาจากการลดลงของซียะฮ์เป็นส่วนกลางราชการอาณาจักร ( C . 945 A.D . ) จนถึงการเพิ่มขึ้นของดินปืนอาณาจักรในศตวรรษที่ 16นี้เป็นสิ่งสำคัญสำหรับหลายสาเหตุ ครั้งแรก แม้ว่าทุนปกติเน้นว่าหลังจาก 945 และสังคมอิสลามเข้าไปในช่วงเวลาที่ยาวนานของการลดลง ซึ่งจะเกิดเฉพาะในศตวรรษที่สิบเก้า , ฮอดจ์สันกล่าวว่าส่วนใหญ่ฉลองวัฒนธรรม วิทยาศาสตร์ และศิลปะของอารยธรรมอิสลามตัวเลข ( รวมถึงหมู่คนอื่น ๆ , ibn Sina ล เฆาะสาลีล บีรูนี , ,และอัล firdawsi ) อาศัยอยู่หลังจากวันที่นี้และนี้คนเดียวจะเรียกสำหรับการค้นหา reevaluation . ฮอดจ์สัน ยังเน้นช่วงกลางเปิดใช้งานเขาให้เหตุผลว่า ภาษาอังกฤษไม่ใช่อิสลามเท่านั้น ภาษา วัฒนธรรม แต่จาก 945 AD , เปอร์เซียและตุรกีมีบทบาทสำคัญในรายละเอียดของความเป็นสากลของอิสลาม วัฒนธรรมมันคือที่ให้คีย์ที่จะโลภซีกโลกกว้างบทบาทของศาสนาอิสลามในประเทศจีน อินเดีย เอเชียใต้ และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้รวมทั้งประเทศแถบบอลข่านและ maghrib . ช่วงกลาง เวลาของความก้าวหน้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของอารยธรรมอิสลาม ดังนั้น ฮอดจ์สัน กำลังตรวจสอบใหม่ของการแบบดั้งเดิมทำให้ reinvention น่าทึ่งดกว่าอารยธรรมอิสลามอาจจะตั้งครรภ์คราวนี้ไม่ได้เป็นปลายตัด รุ่นของยุโรป แต่ในบริบททางประวัติศาสตร์ของโลก และ ในเงื่อนไขของตัวเอง