Similarities and DifferencesThis co

Similarities and Differences
This comparative study of Japanese and indigenous companies in Thailand and Malaysia exposed similarities and differences. General trends relate to skills and the methods of forming them were identical. A dependence on OJT made the companies studied alike in providing working with experience over the long term. Similarities were also discernible in the early development of an integrated system. But major gaps exist between countries. Breadth of experience was narrower in Thailand and Malaysia than in Japan, and depth of experience shallower—only a few Thai and Malaysia blue-collar workers can deal with problems or change.
Differences arise naturally from the dissimilar histories of industrialization in Japan and in Thailand and Malaysia. The formation of intellectual skills especially demands a firm history of industrialized society. Intellectual skills require basic scholastic ability: the ability in particular to learn by oneself as a prerequisite for self-teaching in the workshop. Japan’s period of high growth suggests a minimum of nine years of schooling. Young people in Malaysia have just about surpassed it. Corporate history, too, is necessary. Skills are formed through customary practices, such as rotation within workshops. These practices, however, must first be established, over as long a period as 10 to 15 years. Provided companies have taken the time to cultivate these practices, the necessary conditions for skill formation will fall into place. Beyond that, these practices need only be promoted.
Documentation
Written in the Manula
Attention has to this point focused on skills. Documentation, too, must be considered. Japanese assert that in the West and elsewhere job methods are standardized and documented to the last detail. And that, as a result, no matter the country following an operating plan. By contrast, job at Japanese companies are neither standardize that reason, nor, for that reason, documented—Japanese can understand Japanese without documenting or saying anything. Overseas, this does not work. Another argument suggests that work methods are

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความเหมือนและความแตกต่างศึกษาเปรียบเทียบของบริษัทญี่ปุ่น และคนพื้นเมืองในประเทศไทยและมาเลเซียสัมผัสความเหมือนและความแตกต่าง แนวโน้มทั่วไปที่เกี่ยวข้องกับทักษะ และวิธีการขึ้นรูปให้ได้เหมือนกัน พึ่ง OJT บริษัทศึกษาเหมือนในการทำงานกับประสบการณ์ในระยะยาวได้ ความเหมือนก็ยัง discernible ในการพัฒนาต้นแบบรวมระบบ แต่มีช่องว่างที่สำคัญระหว่างประเทศ กว้างของประสบการณ์แคบลงในประเทศไทยและมาเลเซียกว่าในประเทศญี่ปุ่น และความลึกของประสบการณ์เด็กเล็ก ๆ สามารถ — เท่ากี่ไทยและมาเลเซียงาน blue-collar สามารถจัดการกับปัญหา หรือเปลี่ยนแปลง ความแตกต่างเกิดขึ้นตามธรรมชาติจากประวัติไม่เหมือนของทวีความรุนแรงมาก ในญี่ปุ่น และ ในประเทศไทยและมาเลเซีย การก่อตัวของทักษะทางปัญญาโดยเฉพาะอย่างยิ่งต้องยืนยันประวัติของสังคมอุตสาหกรรม ทักษะทางปัญญาต้องใช้ความสามารถพื้นฐานที่ scholastic: ความสามารถโดยเฉพาะการเรียนรู้ ด้วยตนเองเป็นข้อกำหนดเบื้องต้นการสอนด้วยตนเองในการประชุมเชิงปฏิบัติการ ระยะเจริญเติบโตสูงของญี่ปุ่นแนะนำอย่างน้อย 9 ปีประถม คนหนุ่มสาวในประเทศมาเลเซียมีเพียงแล้วนั้น ประวัติองค์กร เกินไป จำเป็น ทักษะเกิดขึ้นผ่านจารีตประเพณีปฏิบัติ เช่นหมุนภายในประชุมเชิงปฏิบัติการ แนวทางปฏิบัติเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม ต้องก่อนมีสร้าง กว่านานระยะเวลาเป็น 10-15 ปี โดยบริษัทได้ปลูกปฏิบัติเหล่านี้ เงื่อนไขจำเป็นสำหรับทักษะก่อจะตกอยู่ในสถานที่ นอกเหนือจากนั้น ปฏิบัติเหล่านี้จำเป็นเฉพาะส่งเสริมให้เกิดการเอกสารประกอบเขียน Manulaใส่ได้กับจุดนี้เน้นทักษะการ เอกสาร เกินไป ต้องพิจารณา ญี่ปุ่นยืนยันรูปที่ ในตะวันตกและอื่นๆ วิธีการงานมีมาตรฐาน และจัดทำเอกสารรายละเอียดสุดท้าย และว่า เป็นผล ไม่ว่าประเทศต่อปฏิบัติการวางแผน โดยคมชัด งานที่บริษัทญี่ปุ่นมีไม่มาตรฐานที่เหตุผล หรือ เหตุผล จัดทำเอกสาร เช่นญี่ปุ่นสามารถเข้าใจภาษาญี่ปุ่นไม่ มีเอกสาร หรือพูดอะไรได้ ต่างประเทศ ทำงาน อาร์กิวเมนต์อื่นแนะนำวิธีการทำงาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเหมือนและความแตกต่าง
นี้ศึกษาเปรียบเทียบ บริษัท ญี่ปุ่นและชนเผ่าพื้นเมืองในประเทศไทยและมาเลเซียสัมผัสความเหมือนและความแตกต่าง แนวโน้มทั่วไปที่เกี่ยวข้องกับทักษะและวิธีการของการสร้างพวกเขาเหมือนกัน การพึ่งพา OJT ทำให้ บริษัท มีการศึกษาเหมือนกันในการให้บริการที่มีประสบการณ์การทำงานในระยะยาว ความคล้ายคลึงกันก็ยังมองเห็นได้ในการพัฒนาต้นของระบบบูรณาการ แต่ช่องว่างที่สำคัญมีอยู่ระหว่างประเทศ ความกว้างของประสบการณ์เป็นที่แคบในประเทศไทยและประเทศมาเลเซียกว่าในญี่ปุ่นและความลึกของประสบการณ์ตื้น-เพียงไม่กี่ไทยและมาเลเซียคนงานคอปกสีฟ้าสามารถจัดการกับปัญหาหรือการเปลี่ยนแปลง.
ความแตกต่างที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติจากประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกันของอุตสาหกรรมในประเทศญี่ปุ่นและในประเทศไทย และมาเลเซีย การก่อตัวของทักษะทางปัญญาโดยเฉพาะอย่างยิ่งความต้องการประวัติ บริษัท ของสังคมอุตสาหกรรม ทักษะทางปัญญาต้องมีความสามารถในการศึกษาขั้นพื้นฐาน: ความสามารถโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่จะเรียนรู้ด้วยตัวเองที่มีความจำเป็นสำหรับการเรียนการสอนด้วยตัวเองในการประชุมเชิงปฏิบัติการ ระยะเวลาของญี่ปุ่นแสดงให้เห็นการเติบโตสูงอย่างน้อยเก้าปีของการศึกษา คนหนุ่มสาวในประเทศมาเลเซียได้ค้นพบเพียงเกี่ยวกับมัน ประวัติศาสตร์ของ บริษัท มากเกินไปเป็นสิ่งที่จำเป็น ทักษะที่เกิดขึ้นผ่านการปฏิบัติตามธรรมเนียมเช่นการหมุนภายในการประชุมเชิงปฏิบัติการ วิธีการเหล่านี้ แต่ก่อนอื่นจะต้องจัดตั้งขึ้นมาเป็นระยะเวลานานถึง 10 ถึง 15 ปี บริษัท ที่ให้บริการได้เอาเวลาที่จะปลูกฝังการปฏิบัติเหล่านี้เงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการพัฒนาทักษะที่จะตกอยู่ในสถานที่ นอกเหนือจากนั้นการปฏิบัติเหล่านี้ต้องการเพียงได้รับการเลื่อน.
เอกสาร
เขียนใน Manula
เรียนได้ถึงจุดนี้มุ่งเน้นไปที่ทักษะ เอกสารเกินไปจะต้องได้รับการพิจารณา ญี่ปุ่นยืนยันว่าในเวสต์และอื่น ๆ วิธีการสมัครงานมีมาตรฐานและเอกสารในรายละเอียดที่ผ่านมา และที่เป็นผลไม่ว่าประเทศดังต่อไปนี้แผนปฏิบัติการ ตรงกันข้ามงานใน บริษัท ญี่ปุ่นจะไม่ได้มาตรฐานด้วยเหตุผลที่ว่าไม่ว่าจะด้วยเหตุผลว่าเอกสารญี่ปุ่นสามารถเข้าใจภาษาญี่ปุ่นโดยไม่ต้องทำเอกสารหรือพูดอะไร ในต่างประเทศนี้ไม่ได้ทำงาน อีกประการหนึ่งก็แสดงให้เห็นว่าวิธีการทำงานเป็น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความเหมือนและความแตกต่าง
การศึกษาเปรียบเทียบญี่ปุ่นดั้งเดิมและ บริษัท ในไทยและมาเลเซีย สัมผัสความเหมือนและความแตกต่าง แนวโน้มทั่วไปที่เกี่ยวข้องกับทักษะและวิธีการขึ้นรูปนั้นเหมือนกัน การพึ่งพา OJT ให้บริษัทศึกษาเหมือนกันในการให้ทำงานที่มีประสบการณ์ในระยะยาวความคล้ายคลึงกัน ยังบอกในการพัฒนาต้นของระบบรวม แต่ช่องว่างที่สำคัญอยู่ระหว่างประเทศ กว้าง - แคบ ในประเทศไทยและมาเลเซียกว่าในญี่ปุ่น และความลึกของประสบการณ์ที่ตื้นเพียงไม่กี่ ไทย และมาเลเซีย ปกสีน้ำเงิน แรงงาน สามารถจัดการกับปัญหาหรือการเปลี่ยนแปลง .
ความแตกต่างที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติจากประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกันของอุตสาหกรรมในญี่ปุ่นและประเทศไทย และมาเลเซีย การพัฒนาทักษะทางปัญญา โดยเฉพาะความต้องการประวัติบริษัทของสังคมอุตสาหกรรม ทักษะทางปัญญา ต้องมีความสามารถทางทักษะด้านพื้นฐาน : ความสามารถในการเรียนรู้ได้ด้วยตนเอง โดยเฉพาะเป็นเบื้องต้นสำหรับการสอนตนเองในการประชุมเชิงปฏิบัติการระยะเวลาของญี่ปุ่นขยายตัวสูงแสดงให้เห็นอย่างน้อยเก้าปีของตน คนหนุ่มสาวในมาเลเซียมีเพียงเกี่ยวกับทะลุมัน ประวัติศาสตร์ขององค์กรด้วย เป็นสิ่งที่จำเป็น ทักษะที่เกิดขึ้นผ่านจารีตประเพณีปฏิบัติ เช่น การหมุนภายในการประชุมเชิงปฏิบัติการ การปฏิบัติเหล่านี้ อย่างไรก็ตาม ครั้งแรกจะต้องสร้างผ่านนานระยะเวลา 10 ถึง 15 ปีให้บริษัทมีเวลาที่จะฝึกฝนการปฏิบัติเหล่านี้ เงื่อนไขที่จำเป็นสำหรับการพัฒนาทักษะจะตกอยู่ในสถานที่ นอกเหนือจากนั้น การปฏิบัติเหล่านี้ต้องการเพียงได้เลื่อนขั้น เอกสารที่เขียนใน manula


สนใจได้ จุดนี้เน้นทักษะ เอกสารก็ต้องพิจารณาญี่ปุ่นยืนยันว่าในตะวันตกและในที่อื่นงานวิธีมาตรฐานและเอกสารรายละเอียดล่าสุด และ เป็น ผล ไม่ว่าประเทศตามแผนปฏิบัติการ . ในทางตรงกันข้ามงานที่ บริษัท ญี่ปุ่น จะ ไม่ ได้ หรือ เหตุผลที่ เหตุผลที่ เอกสาร ญี่ปุ่น สามารถเข้าใจภาษาญี่ปุ่น โดยไม่มีเอกสาร หรือพูดอะไร ต่างประเทศ , มันไม่ทำงานอาร์กิวเมนต์อื่นแสดงให้เห็นว่าวิธีการทำงาน