“Where are we going to eat?” I aske

“Where are we going to eat?” I asked.

“Qin Lun International Hotel.”

“Eh?” My eyes widened: “The…the 7 star hotel? How expensive! What kind of a person would have the status to invite Lin Tian Nan to go to Qin Lun International for dinner?

Lin Wan Er shook her head: “I’m not sure either. Either way, my old man said that the person was extremely important. Shall we head out? Haha, you probably haven’t even been to a 7 star hotel right?”

“No, I’ve gone before……”

“Oh?”

“However, I didn’t eat, rather, I watched others eat. I was a mercenary at that time……”

“ *Cough*…..”

……

The Audi TT sped through the night, passing the suburbs of West Lake. Slowly, it pulled into Qin Lun International’s parking lot. The night was very tranquil and the breeze lightly cradled the nearby lanterns.

Getting out of the car, Lin Wan Er walked in front with Dong Cheng Yue and I behind her. Today we were going to meet up with Lin Tian Nan and under no circumstances could I casually walk shoulder-to-shoulder with Lin Wan Er as I do normally; it would be inappropriate.

When we entered the building and walked into the dining hall, there was an eighteen person table. Lin Tian Nan stood at one side, and grinned: “Wan Er’s group has arrived!”

……

I quickly glanced at the table; twelve people were sitting at this table, 11 of whom were handsome middle-aged men and community officials while the remaining person seemed around twenty-five years old and was emanating a refined and scholarly aura.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

"ที่เรากำลังจะกิน" ถาม"ฉิน Lun อินเตอร์เนชั่นแนล""เอ๊ะ" ตา widened: "...เดอะสตาร์ 7 หรือไม่ อย่างไรราคาแพง สิ่งของบุคคลจะมีสถานะชวนหลินเทียนนานไปชิน Lun นานาชาติสำหรับอาหารค่ำEr หวานหลินจับหัวของเธอ: "ฉันไม่แน่ใจว่าจะ ทั้งสองวิธี ฉันคนเก่าบอกว่า บุคคลสำคัญมาก เราจะหัวออก ฮาฮา คงแม้เคยโรงแรมดาว 7 ขวา""ไม่ ฉันได้หายไปก่อน...""โอ้""อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้กิน ค่อนข้าง เฝ้าดูคนอื่นกิน ผมเป็นทหารรับจ้างในขณะนั้น..."" * ไอ *..."……หมาย Audi TT sped เดิน ทางผ่านชานเมืองของทะเลสาบตะวันตก ช้า มันดึงเข้านานาชิน Lun ที่จอดรถ ยามค่ำคืนได้บรรยากาศ และสายลมเบา ๆ ไกวเปลโคมไฟในบริเวณใกล้เคียงเดินทางออกจากรถ หลิน Wan Er เดินหน้ากับตงเฉิงหยูและเธอ วันนี้เราได้ไปพบปะ กับ น่านเทียนหลิน และภาย ใต้สถานการณ์ที่ไม่สามารถฉันอาหารธรรมดา ๆ เดินสะพายไหล่กับหลิน Wan Er ผมทำปกติ มันจะไม่เหมาะสมเมื่อเราป้อนอาคาร และเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร มีตารางที่มีสิบแปดคน น่านเทียนหลินยืนด้านหนึ่ง และ grinned: "Wan Er ของกลุ่มได้มาแล้ว"……ฉัน glanced ที่ตาราง อย่างรวดเร็ว สิบสองคนได้นั่งที่ตารางนี้ 11 คนมีผู้ชายวัยกลางคนที่หล่อและเจ้าหน้าที่ชุมชนในขณะที่คนที่เหลือดูเหมือนอายุประมาณยี่สิบห้าปี และได้เกิด aura scholarly และกลั่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"เราจะไปไหนจะกิน?" ฉันถาม. "ฉินลุนโรงแรมระหว่างประเทศ." "เอ๊ะ" ตาของฉันกว้างขึ้น: "... โรงแรม 7? ราคาแพงวิธี! ? สิ่งที่ชนิดของบุคคลที่จะมีสถานะที่จะเชิญหลินเทียนน่านจะไปฉินลุนานาชาติสำหรับมื้อค่ำวานหลิน Er ส่ายหัวของเธอ: "ผมไม่แน่ใจว่าอย่างใดอย่างหนึ่ง ทั้งสองวิธีที่คนเก่าของฉันบอกว่าคนที่มีความสำคัญอย่างมาก เราจะมุ่งหน้าออกมา? ฮ่า ๆ คุณอาจจะยังไม่ได้รับแม้กระทั่งการที่เหมาะสมโรงแรมระดับ 7? " "ไม่ฉันได้ไปก่อน ...... " "โอ้" "แต่ผมไม่ได้กิน แต่ผมดูคนอื่นกิน ผมเป็นทหารรับจ้างในเวลานั้น ...... " "* * * * * * * * ไอ ... .. " ...... ออดี้ TT เร่งผ่านคืนผ่านชานเมืองของเวสต์เลค ช้าก็ดึงเข้าไปในลานจอดรถฉินลุนานาชาติ คืนที่เงียบสงบเป็นมากและสายลมเบา ๆ ประคองโคมไฟอยู่บริเวณใกล้เคียง. เดินทางออกจากรถหลิน Wan Er เดินเข้ามาในด้านหน้าที่มีดงเฉิงยูและฉันข้างหลังเธอ วันนี้เรากำลังจะได้พบกับหลินเทียนน่านและภายใต้สถานการณ์ที่ฉันจะตั้งใจเดินไหล่ถึงไหล่กับหลิน Wan Er ที่ผมทำตามปกติ; มันจะไม่เหมาะสม. เมื่อเราเข้าไปในตัวอาคารและเดินเข้าไปในห้องโถงมีโต๊ะสิบแปดคน หลินเทียนน่านยืนอยู่ที่ด้านใดด้านหนึ่งและยิ้ม: "กลุ่ม Wan Er ได้มาถึง" ...... ฉันได้อย่างรวดเร็วเหลือบมองไปที่ตาราง; สิบสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะนี้ 11 คนเป็นชายวัยกลางคนที่หล่อและเจ้าหน้าที่ของชุมชนในขณะที่คนที่เหลือดูเหมือนรอบยี่สิบห้าปีและได้รับการเล็ดลอดออกมากลิ่นอายกลั่นและวิชาการ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

" แล้วเราจะกินอะไรกัน " ฉันถาม

" ซินหลุนโรงแรมระหว่างประเทศ . "

" เอ๋ ? " ดวงตาฉันเบิกกว้าง " . . . . . . . 7 ดาวโรงแรม แพงจัง ! คนแบบไหนจะได้สถานะชวนหลินเทียนหนันไปฉินลุนนานาชาติสำหรับมื้อค่ำ

ลินวานเอ้อส่ายหัวของเธอ : " ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน วิธีใด พ่อผมบอกว่า คนๆ นั้นสำคัญมาก เรากลับออกมา ฮ่า ฮ่าคุณคงไม่เคยเป็นโรงแรม 7 ดาวใช่ไหม ? "

" ไม่ ฉันได้ไปก่อน . . . . . . . "

" โอ้ ? "

" แต่ผมไม่ได้กิน แต่ผมเห็นคนอื่นกิน ผมเป็นลูกจ้างในตอนนั้น . . . . . . . "

" * ไอ * . . . . "

. . . . . . .

ออดี้ TT วิ่งผ่านคืน ผ่านทุ่งหญ้า ทะเลสาบตะวันตก ค่อยๆ ดึงมันเข้าไปในลานจอดรถของฉินลูนนานาชาติคืนที่เงียบสงบและสายลมเบาๆไกวเปลโคมไฟใกล้เคียง

ออกมาจากรถ ลินวานเอ้อเดินข้างหน้ากับดงเฉิงเยว่และฉันอยู่ข้างหลังเธอ วันนี้เรากำลังจะเจอกับหลินเทียนหนัน และภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ได้ตั้งใจเดินเคียงบ่าเคียงไหล่กับลินวาน ER ที่ผมทำปกติ มันคงไม่เหมาะสม .

เมื่อเราเข้าไปในตึก และเดินเข้าไปในโรงอาหาร มี 18 คน โต๊ะ หลินเทียนหนันยืนอยู่ที่ด้านหนึ่ง และสแยะยิ้ม : " เอ้อ กลุ่มวันมาแล้ว "

. . . . . . .

ฉันรีบเหลือบมองที่โต๊ะ สิบสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะนี้11 ซึ่งมีชายวัยกลางคนที่หล่อ และกลุ่มข้าราชการ ขณะที่คนที่เหลือก็ดูรอบยี่สิบห้าปี และถูกบรรเลงการกลั่นและทางวิชาการที่ออร่า