Adrian squinted worriedly while Dra

Adrian squinted worriedly while Draco poked his head on the architectural arched window to confirm their thoughts.Their parents were indeed coming.They were going to find out.And Hermione was still standing on her ground under the rain…Adrian was about to warn his stubborn sister who was still under the heavy shower when young Draco had all of a sudden bolted out of the shaded loggia and ran straight into the rain, pulling Hermione with him as they ran as fast as they could, finally managing to be swallowed by the garden woods before their parents could emerge from the wooden domed door. It was the very first time that Hermione ever felt the freest.Suddenly, their laughter were drowning them as they ran through the thick woods, allowing some leaves and the wind to slap them in an effervescent manner as if sadistically congratulating them for their newfound liberty as they ran, jumped and leaped through the vast grounds.Each jump caused some large ripples from the puddles, soaking their legs and staining their once perfect clothing. The sound of the rain mixed with their impish laughter and the gush of the wind was like a beautiful tune, assembling a beautiful memory of a carefree childhood.She had always wandered around this place on her own little adventures before, but right now, she didn't know which way to go and yet she didn't care. As long as Draco's hand was holding hers tightly, she knew worrying was unnecessary. She knew she was safe enough to even bother.She was the happiest when she was with him.They shared such a common secret no one else would ever understand.They were made to runaway like this.They were made for each other.It would never change.That. She was very certain of.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Adrian squinted worriedly while Draco poked his head on the architectural arched window to confirm their thoughts.
Their parents were indeed coming.
They were going to find out.
And Hermione was still standing on her ground under the rain…
Adrian was about to warn his stubborn sister who was still under the heavy shower when young Draco had all of a sudden bolted out of the shaded loggia and ran straight into the rain, pulling Hermione with him as they ran as fast as they could, finally managing to be swallowed by the garden woods before their parents could emerge from the wooden domed door.
It was the very first time that Hermione ever felt the freest.
Suddenly, their laughter were drowning them as they ran through the thick woods, allowing some leaves and the wind to slap them in an effervescent manner as if sadistically congratulating them for their newfound liberty as they ran, jumped and leaped through the vast grounds.
Each jump caused some large ripples from the puddles, soaking their legs and staining their once perfect clothing. The sound of the rain mixed with their impish laughter and the gush of the wind was like a beautiful tune, assembling a beautiful memory of a carefree childhood.
She had always wandered around this place on her own little adventures before, but right now, she didn't know which way to go and yet she didn't care.
ตราบใดที่มือของเดรโกถือของเธอแน่นเธอรู้ว่าไม่จำเป็นต้องกังวล เธอรู้ว่าเธอก็มากพอที่ปลอดภัยที่จะได้รำคาญ
เธอเป็นคนที่มีความสุขที่สุดเมื่อเธออยู่กับเขา
พวกเขาใช้ร่วมกันเช่นความลับร่วมกันไม่มีใครเลยที่จะเข้าใจ
พวกเขาได้ทำเพื่อหนีเช่นนี้
พวกเขาทำเพื่อกันและกัน
มันจะไม่เปลี่ยนแปลง
ที่. เธอเป็นอย่างมากบาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เอเดรี squinted worriedly ในขณะที่ Draco แหย่หัวของเขาบนหน้าต่างโค้งสถาปัตยกรรมเพื่อยืนยันความคิดของพวกเขา
พ่อแม่ของพวกเขากำลังมาถึงแน่นอน
พวกเขากำลังจะหา
และ Hermione ยังคงยืนอยู่บนพื้นดินของเธอภายใต้ฝน ...
เอเดรียได้เกี่ยวกับที่จะเตือนน้องสาวที่แข็งตัวของเขาที่ยังคงอยู่ภายใต้อาบน้ำหนักเมื่อหนุ่ม Draco มีทั้งหมดของอย่างฉับพลันออกจากระเบียงร่มเงาและวิ่งตรงเข้าไปในสายฝนดึง Hermione กับเขาขณะที่พวกเขาวิ่งให้เร็วที่พวกเขาสามารถ ในที่สุดการจัดการที่จะกลืนกินโดยป่าสวนก่อนที่พ่อแม่ของพวกเขาสามารถโผล่ออกมาจากประตูทรงโดมไม้
มันเป็นครั้งแรกที่ Hermione เคยรู้สึกว่ามันคืออะไร
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะของพวกเขากำลังจมน้ำพวกเขาขณะวิ่งผ่านป่าหนาช่วยให้ใบและลมที่จะตบพวกเขาในลักษณะที่ฟู่เป็นถ้า sadistically พวกเขาสำหรับเสรีภาพใหม่ของพวกเขาที่พวกเขาวิ่งกระโดดและกระโจนผ่านกว้างใหญ่ บริเวณ
แต่ละกระโดดทำให้เกิดระลอกขนาดใหญ่จากแอ่งแช่ขาของพวกเขาและย้อมสีของพวกเขาครั้งที่สมบูรณ์แบบ เสียงของฝนผสมกับเสียงหัวเราะโกรธของพวกเขาและ gush ของลมเป็นเหมือนการปรับแต่งที่สวยงามประกอบหน่วยความจำที่สวยงามของเด็กกังวล
เธอมักจะไปสถานที่นี้ในการผจญภัยเล็กๆน้อยๆของเธอเองก่อนแต่ตอนนี้เธอไม่ทราบวิธีที่จะไปและยังไม่ได้ดูแล
ตราบใดที่มือของ Draco ถือครองเธอแน่นเธอก็รู้ว่าความกังวลไม่จำเป็น เธอรู้ว่าเธอปลอดภัยพอที่จะรำคาญ
เธอเป็นที่มีความสุขมากที่เธออยู่กับเขา
พวกเขาแบ่งปันเช่นความลับร่วมกันไม่มีใครเคยเข้าใจ
พวกเขาถูกสร้างขึ้นเพื่อหนีเช่นนี้
พวกเขาถูกสร้างขึ้นสำหรับแต่ละอื่นๆ
มันจะไม่เปลี่ยนแปลง
ที่ เธอเป็นอย่างมาก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เอเดรียน squinted อย่างใจจดใจจ่อเดรโกชะโงกหน้าเข้าไปในหน้าต่างโค้งของอาคารเพื่อยืนยันความคิดของพวกเขา
พ่อแม่ของพวกเขากำลังจะมา
พวกเขาจะรู้
เฮอร์ไมโอนี่ยังยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน
เอเดรียนกำลังจะเตือนน้องสาวที่ดื้อรั้นของเธอที่ยังฝนตกหนักเมื่อเดรโกหนุ่มก็วิ่งออกมาจากระเบียงที่มืดและวิ่งตรงไปที่ฝนและดึงเฮอร์ไมโอนี่วิ่งด้วยกัน ในที่สุดพ่อแม่ของพวกเขาถูกกลืนกินโดยต้นไม้ในสวนก่อนที่จะออกจากประตูไม้โดม
นี่เป็นครั้งแรกที่เฮอร์ไมโอนี่รู้สึกฟรี
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะของพวกเขาจมน้ำตายพวกเขาวิ่งผ่านป่าหนาแน่นและปล่อยให้ใบและลมตีพวกเขาในลักษณะที่เป็นฟองเช่นถ้าโหดร้ายแสดงความยินดีกับพวกเขาในการเรียกใช้กระโดดและกระโดดผ่านดินแดนที่กว้างใหญ่ของเสรีภาพใหม่
ทุกครั้งที่กระโดดทำให้เกิดคลื่นในแอ่งน้ำเปียกขาและเปื้อนเสื้อผ้าที่สมบูรณ์แบบของพวกเขา เสียงฝนผสมกับเสียงหัวเราะซุกซนของพวกเขาและระเบิดของลมเหมือนเพลงที่สวยงามร่างความทรงจำที่ดีของวัยเด็กที่ไร้กังวล
เธอเคยเดินคนเดียวในสถานที่นี้แต่ตอนนี้เธอไม่ได้รู้ว่าสิ่งที่ต้องทำแต่ไม่สนใจ
ตราบใดที่เดรโกจับมือเธอไว้แน่นเธอรู้ว่ามันไม่จำเป็นที่จะต้องกังวล เธอรู้ว่าเธอปลอดภัยและสามารถสร้างปัญหาให้คุณได้
เธอมีความสุขที่สุดเมื่อเธออยู่กับเขา
พวกเขามีความลับร่วมกันที่ไม่มีใครเข้าใจ
มันเป็นวิธีที่พวกเขาหนี
พวกเขาเกิดมาเพื่อกันและกัน
มันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
นั่น เธอมั่นใจมาก