In 1825 John Stevens Henslow, Charl

In 1825 John Stevens Henslow, Charles Darwin's teacher at Cambridge, succeeded Martyn as professor of botany and soon realized that a larger site, farther from the centre of Cambridge, was desirable for the Botanic Garden. In 1831 the University purchased the present site of about 40 acres to the south of the town on the Trumpington Road, and in 1846 the first tree was planted. It had been the intention to lay out the whole 40 acres as a Botanic Garden, but presumably funds were lacking, and in fact only 20 acres were planted, the remainder being let out as allotments.

The planning of the new Garden was carried out by Professor Henslow, assisted by young Cardale Babington. The land was flat and unpromising as a garden site, but the layout was planned with great skill, utilizing an old gravel pit to construct a lake with a high mound running into it. Trees and shrubs were planted according to their botanical sequence, a range of glasshouses was built in the 1860s, and a rock garden, one of the earliest of its kind in the country, was constructed about the same time. The Garden has also long been known for its many fine specimens of rare trees. By the 1870s the main features of the Garden had been developed and, it was ready to play its part in the great expansion of botanical teaching and research that was about to take place at Cambridge. During the early years of the 20th century much of the pioneer work of William Bateson, Charles Chamberlain Hurst, and Edith Rebecca Saunders on plant genetics was carried out at the Garden, and it was later used for researches on plant physiology by Frederick Blackman and George Edward Briggs, and on plant pathology by Frederick Tom Brooks and others. In 1921 the University appointed H. Gilbert-Carter as the first scientific Director of the Garden.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ใน 1825 จอห์น Stevens Henslow เคมบริดจ์ อาจารย์ชาร์ลส์ดาร์วินสำเร็จ Martyn เป็นอาจารย์ของพฤกษศาสตร์ และตระหนักว่า เว็บไซต์ใหญ่ ให้ห่างจากมากของเคมบริดจ์ ถูกต้องสำหรับสวนพฤกษศาสตร์ ใน 1831 มหาวิทยาลัยซื้อเว็บไซต์อยู่ประมาณ 40 ไร่ทางใต้ของเมืองบนถนน Trumpington และปลูกต้นแรกใน 1846 ได้ความตั้งใจที่จะวางทั้งหมด 40 ไร่เป็นสวนพฤกษศาสตร์ แต่สันนิษฐานว่ามีการขาดเงินทุน และในความเป็นจริงเพียง 20 ไร่ได้ ปลูก ส่วนที่เหลือถูกให้ออกเป็นรายการวางแผนสวนใหม่ดำเนินการ โดยศาสตราจารย์ Henslow ช่วยสาว Cardale Babington ที่ดินถูกแบน และ unpromising เป็นเว็บไซต์สวน แต่รูปแบบการวางแผน มีทักษะดี ใช้เป็นอุโมงค์เหมืองเก่าเพื่อสร้างทะเลสาบ ด้วยเนินดินสูงทำงานเป็นมัน ต้นไม้และพุ่มไม้ปลูกไว้ตามลำดับของพฤกษศาสตร์ 2413 สร้างช่วง glasshouses และสร้างสวนหิน หนึ่งแรกสุดของประเทศ เกี่ยวกับเวลาเดียวกัน สวนเป็นที่รู้จักอย่างเป็นตัวอย่างดีมากต้นไม้หายากยังยาว โดย 1870s คุณสมบัติหลักของสวนได้รับการพัฒนา และ ก็พร้อมที่จะเล่นเป็นส่วนหนึ่งในการขยายตัวดีสอนพฤกษศาสตร์และการวิจัยที่เกี่ยวกับการใช้สถานที่เคมบริดจ์ ในช่วงปีแรกของศตวรรษที่ 20 มากของงานบุกเบิก ของ William Bateson ชาร์ลส์แชมเบอร์เลนเฮิร์สท แซนเด อรีเบคก้าเอดิธในพันธุศาสตร์พืชดำเนินการในสวน และมันถูกในภายหลังใช้วิจัยเกี่ยวกับสรีรวิทยาของพืช โดยเฟรเดอริกอาร์ทและ George Edward บริกส์ และพยาธิวิทยาของพืชโดยเฟรเดอริกทอมบรู๊คส์ ในปี 1921 มหาวิทยาลัยแต่ง H. กิลเบิร์ตคาร์เตอร์เป็นกรรมการทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกของสวน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ใน 1,825 จอห์นสตีเวนส์ Henslow ครูชาร์ลส์ดาร์วินที่เคมบริดจ์ประสบความสำเร็จด๊อกเตอร์เป็นอาจารย์ของพฤกษศาสตร์และรู้ทันทีว่าเป็นเว็บไซต์ที่มีขนาดใหญ่ไกลออกไปจากศูนย์กลางของเคมบริดจ์เป็นที่พึงประสงค์สำหรับสวนพฤกษชาติ ใน 1,831 มหาวิทยาลัยซื้อปัจจุบันจากเว็บไซต์ประมาณ 40 ไร่ไปทางทิศใต้ของเมืองบนถนน Trumpington และใน 1,846 ต้นแรกมาปลูก มันเป็นความตั้งใจที่จะออกวางทั้งหมด 40 ไร่เป็นสวนพฤกษชาติ แต่สันนิษฐานว่าเงินขาดและในความเป็นจริงเพียง 20 ไร่ถูกนำมาปลูกที่เหลือถูกปล่อยออกมาเป็นจัดสรรหุ้น. การวางแผนของสวนใหม่ได้ดำเนินการโดย ศาสตราจารย์ Henslow ช่วยเหลือจากหนุ่ม CARDALE Babington ที่ดินถูกแบนและไม่มีท่าว่าจะเป็นเว็บไซต์ของสวน แต่รูปแบบการวางแผนที่มีทักษะที่ดีในการใช้หลุมกรวดเก่าเพื่อสร้างทะเลสาบที่มีเนินสูงทำงานเป็นมัน ต้นไม้และพุ่มไม้ที่ปลูกตามลำดับพฤกษศาสตร์ของพวกเขาในช่วงของเรือนกระจกได้รับการสร้างขึ้นในยุค 1860 และสวนหินซึ่งเป็นหนึ่งในที่เก่าแก่ที่สุดของชนิดในประเทศที่ถูกสร้างขึ้นในเวลาเดียวกัน การ์เด้นยังได้รับการรู้จักกันมานานสำหรับตัวอย่างที่ดีของหลายของต้นไม้ที่หายาก โดยยุค 1870 คุณสมบัติหลักของสวนได้รับการพัฒนาและมันก็พร้อมที่จะเล่นเป็นส่วนหนึ่งในการขยายตัวที่ดีของการเรียนการสอนและการวิจัยทางพฤกษศาสตร์ที่เกี่ยวกับการใช้สถานที่ที่เคมบริดจ์ ในช่วงปีแรกของศตวรรษที่ 20 มากของผู้บุกเบิกงานของวิลเลียมเบตสัน, ชาร์ลส์แชมเบอร์เลนเฮิร์สต์และอีดิ ธ รีเบคก้าแซนเดอพันธุศาสตร์พืชได้ดำเนินการที่การ์เด้นและต่อมาถูกนำมาใช้เพื่อการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับสรีรวิทยาของพืชโดย Frederick แบล็กแมนและจอร์จ เอ็ดเวิร์ดบริกส์และโรคพืชโดย Frederick ทอมบรูคส์และอื่น ๆ ในปี 1921 มหาวิทยาลัยได้รับการแต่งตั้งเอชกิลเบิร์นคาร์เตอร์เป็นผู้อำนวยการทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกของการ์เด้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ใน 1825 จอห์นสตีเวนส์ henslow ของ ชาร์ลส์ ดาร์วิน ครูที่เคมบริดจ์ สำเร็จเป็นศาสตราจารย์ด้านพฤกษศาสตร์ และไม่นานก็พบว่าเว็บไซต์ขนาดใหญ่ ห่างจากศูนย์บริการของเคมบริดจ์ ก็ถูกใจกับสวนพฤกษศาสตร์ 1831 ในมหาวิทยาลัยซื้อเว็บไซต์ปัจจุบันประมาณ 40 ไร่ ทางตอนใต้ของเมืองบนถนน trumpington และในค.ศ. ต้นแรกปลูก มันมีความตั้งใจที่จะวางออกทั้งหมด 40 ไร่ เป็นสวนพฤกษศาสตร์ แต่สันนิษฐานว่าเงินขาด , และในความเป็นจริงเพียง 20 ไร่ปลูก , ส่วนที่เหลือถูกปล่อยออกหรอกเนอะ .การวางแผนสวนใหม่ที่ดำเนินการโดยศาสตราจารย์ henslow ช่วยโดยหนุ่ม cardale บาบิงตัน . ที่ดินถูกแบนและ unpromising เป็นเว็บไซต์สวน แต่เค้าโครงเป็นแผน มีทักษะที่ดี มีการใช้บ่อลูกรังเก่าเพื่อสร้างทะเลสาบกับเนินสูงวิ่งเข้าไป ต้นไม้และพุ่มไม้ที่ปลูกตามลำดับทางพฤกษศาสตร์ของพวกเขาช่วงของเรือนกระจกที่ถูกสร้างขึ้นในยุค 1860 และสวนหิน หนึ่งที่เก่าแก่ที่สุดของชนิดในประเทศที่ถูกสร้างขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน สวนยังได้รู้จักกับชิ้นงานมากไม่เป็นไร ต้นไม้หายาก โดย 1870s คุณสมบัติหลักของสวนได้ถูกพัฒนาขึ้น และมันก็พร้อมที่จะเล่นเป็นส่วนหนึ่งในการขยายตัวที่ดีของพืชการสอน และการวิจัยที่เกี่ยวกับการใช้สถานที่ที่เคมบริดจ์ ในช่วงปีแรกของศตวรรษที่ 20 มากของงานสำรวจของ William Bateson ชาร์ล แชมเบอร์เลน เฮิร์สต และอีดิท รีเบคก้า ซอนเดอร์สพันธุศาสตร์พืช การทดลองที่สวน และต่อมาใช้สำหรับงานวิจัยทางสรีรวิทยาโดย เชฟ จอร์จ เอ็ดเวิร์ด บริกส์ และโรคพืช โดย ทอม บรู๊คส์ และอีกมากมาย ในปี 1921 มหาวิทยาลัยแต่งตั้ง เอช กิลเบิร์ต คาร์เตอร์เป็นผู้อำนวยการทางวิทยาศาสตร์ครั้งแรกของสวน