The important thing is that people

The important thing is that people were beginning to feel a little more freedom when it came to their fashion choices. No longer did people feel like they had to conform to a certain look for certain situations.

The first years after World War II might be regarded by fashion historians as a period of transition, a period of groping after the lines into which fashion would settle for an 8-year or 10-year span.

No final answer to questions about the waistline was given in 1952. The phrase “the wandering waistline” was coined at the Paris spring collections and the waist continued to wander to the point of disappearing, throughout the year.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สิ่งที่สำคัญคือว่าคนที่เป็นจุดเริ่มต้นที่จะรู้สึกมีอิสระมากขึ้นเล็ก ๆ น้อย ๆ เมื่อมันมาถึงทางเลือกแฟชั่นของพวกเขา ไม่มีคนไม่นานรู้สึกเหมือนพวกเขามีเพื่อให้สอดคล้องกับรูปลักษณ์ที่บางสถานการณ์บางอย่าง. ปีที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองอาจจะได้รับการยกย่องจากนักประวัติศาสตร์แฟชั่นเป็นช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงระยะเวลาของการคล้าหลังจากที่สายเป็นที่แฟชั่นจะชำระสำหรับการ 8 ปีหรือช่วง 10 ปี. ไม่มีคำตอบสุดท้ายสำหรับคำถามเกี่ยวกับรอบเอวได้รับในปี 1952 คำว่า "เอวหลง" ประกาศเกียรติคุณในคอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิปารีสและเอวอย่างต่อเนื่องที่จะเดินไปยังจุดหายไปตลอด ปี.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สิ่งที่สำคัญคือการที่ผู้คนเริ่มรู้สึกเป็นอิสระมากขึ้นเมื่อมันมาถึงการเลือกแฟชั่นของพวกเขา ไม่ทำคนรู้สึกเหมือนพวกเขาได้เพื่อให้สอดคล้องกับลักษณะบางอย่างสำหรับบางสถานการณ์

ปีแรกหลังจากสงครามโลกครั้งที่สองอาจจะถือโดยนักประวัติศาสตร์แฟชั่น ระยะเวลาของการเปลี่ยนผ่านเวลาลูบหลังบรรทัดที่แฟชั่นจะชำระสำหรับ 8 ปี หรือ 10 ปี ช่วง สุดท้าย

ไม่ตอบคำถามเกี่ยวกับรอบเอวได้รับใน 1952 . วลีที่ว่า " หลงรอบเอว " ประกาศเกียรติคุณที่ปารีสฤดูใบไม้ผลิคอลเลกชัน และเอวยังคงเดินไปยังจุดที่หายไป ตลอดทั้งปี