The Sanriku area, which the Japan t

The Sanriku area, which the Japan tsunami of 2011 hit, consists of many inlets spread on approximately 600 km of coastline facing the Pacific Ocean. Fishermen villages are located in each small inlet, each with their each own gerontocracy association. Small towns located in relatively bigger inlets have town officers which govern small villages.
The basic concept of reconstruction by the Japanese government is described as follows: (1) building of higher seawalls; (2) evacuation of residents from tsunami hit areas and compensation for moving to higher land elevations; (3) utilization of evacuated lowlands as industrial areas or public parks.
However, this policy concept caused delay of reconstruction and had some noticeable negative effects, which includes decrease in the population of younger people, decline of local industries, and the emergence of a construction bubble economy that depends on public works in Sanriku. In sum, the policy caused graying of the population, polarization, and moral hazard. A member of a supporting NGOs said that the future of this area would be dot's of small communities of poor elders without any industries.
This situation originated from two social problems. The first is the mismatch of policy concept and social reality. The concept and legal system for disaster reconstruction which were established in the 1960's, the era of economic and demographic development in Japan, do not suit the contemporary situation.
The second problem is lack of bottom-up democracy. The administrative structure is comprised of communities ruled by gerontocracy which are authorized and supported by the local administration, and which are then supported by the central government. Such hierarchical system easily causes moral hazard and dependency because it does not have bottom-up feedback.
In conclusion, disasters may accelerate basic trends that excited before these happen. Graying of the population, decline of local industries, dependence on public works, lack of democracy, and mismatch between policy and reality all existed before the tsunami affected Japanese society. Disasters give us chances to analyze society and forecast it's future.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Sanriku พื้นที่ ซึ่งประกอบด้วยสึนามิญี่ปุ่นของ 2011 ตี สายจำนวนมากแพร่กระจายบนฝั่งทะเลหันหน้าไปทางมหาสมุทรแปซิฟิกประมาณ 600 km หมู่บ้านชาวประมงตั้งอยู่ในแต่ละขนาดเล็กทางเข้าของ มีการเชื่อมโยงแต่ละ gerontocracy เอง เมืองแห่งสายค่อนข้างใหญ่มีเจ้าเมืองซึ่งควบคุมหมู่บ้านเล็ก ๆ
แนวคิดพื้นฐานของการฟื้นฟูโดยรัฐบาลญี่ปุ่นได้อธิบายไว้ดังนี้: (1) อาคารสูง seawalls (2) อพยพจากสึนามิตีพื้นที่และค่าตอบแทนในการย้ายไปสูงที่ดิน elevations (3) การใช้ประโยชน์ของสกอตแลนด์ตอนใต้เจาะเป็นพื้นที่อุตสาหกรรมหรือสวนสาธารณะ
อย่างไรก็ตาม แนวคิดนโยบายนี้เกิดจากความล่าช้าของการฟื้นฟู และมีผลลบบางอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งรวมถึงการลดลงของประชากรของคนอายุน้อยกว่า ลดลงของอุตสาหกรรมท้องถิ่น และเกิดก่อสร้างเศรษฐกิจที่ขึ้นอยู่กับโยธาธิการใน Sanriku ผลรวม นโยบายเกิดจาก graying ของประชากร โพลาไรซ์ และศีลธรรมอันตราย สมาชิกขององค์กรพัฒนาเอกชนสนับสนุนกล่าวว่า อนาคตของพื้นที่นี้จะเป็นจุดชุมชนขนาดเล็กของผู้สูงอายุที่ยากจนไม่มีอุตสาหกรรมใด
นี้มาจากปัญหาสังคมสองสถานการณ์ ครั้งแรกไม่ตรงกันของแนวคิดนโยบายและความเป็นจริงทางสังคมได้ แนวคิดและกฎหมายสำหรับฟื้นฟูภัยพิบัติซึ่งก่อตั้งขึ้นใน 1960 ยุคของการพัฒนาทางเศรษฐกิจ และประชากรในประเทศญี่ปุ่น ไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ร่วมสมัย
ปัญหาที่สองคือ ขาดประชาธิปไตยขึ้นด้านล่าง ประกอบด้วยโครงสร้างการจัดการของชุมชนปกครอง โดย gerontocracy ซึ่งได้รับอนุญาต และสนับสนุนการจัดการท้องถิ่น และที่แล้วสนับสนุน โดยรัฐบาลกลาง ระบบลำดับชั้นดังกล่าวได้ทำให้เกิดอันตรายศีลธรรมและพึ่งพาเนื่องจากไม่มีความคิดเห็นด้านล่างขึ้น
เบียดเบียน ภัยอาจเร่งแนวโน้มพื้นฐานที่ตื่นเต้นก่อนเหล่านี้เกิดขึ้น Graying ของประชากร การลดลงของอุตสาหกรรมท้องถิ่น พึ่งโยธาธิการ ขาดประชาธิปไตย และตรงนโยบายและความเป็นจริงทั้งหมดที่มีอยู่แล้วก่อนสึนามิผลกระทบสังคมญี่ปุ่น ภัยให้เราโอกาสเพื่อวิเคราะห์สังคม และการคาดการณ์ได้ในอนาคต

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

พื้นที่ Sanriku ซึ่งคลื่นสึนามิญี่ปุ่นปี 2011 ตีประกอบด้วยเวิ้งจำนวนมากกระจายไปประมาณ 600 กิโลเมตรจากชายฝั่งหันหน้าไปทางมหาสมุทรแปซิฟิก หมู่บ้านชาวประมงที่ตั้งอยู่ในแต่ละช่องขนาดเล็กแต่ละกับแต่ละสมาคม Gerontocracy ของตัวเอง เมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ในเวิ้งที่ค่อนข้างใหญ่มีเจ้าหน้าที่เมืองที่ปกครองหมู่บ้านเล็ก ๆ
แนวคิดพื้นฐานของการฟื้นฟูของรัฐบาลญี่ปุ่นอธิบายไว้ดังต่อไปนี้ (1) การสร้าง seawalls สูงกว่า; (2) การอพยพของประชาชนจากสึนามิที่ตีพื้นที่และค่าตอบแทนสำหรับการย้ายไปเอนไซม์ที่ดินที่สูงขึ้น (3) การใช้ประโยชน์จากที่ราบลุ่มอพยพเป็นพื้นที่อุตสาหกรรมหรือสวนสาธารณะ
แต่แนวคิดนโยบายนี้ก่อให้เกิดความล่าช้าของการฟื้นฟูและมีผลกระทบเชิงลบบางอย่างที่เห็นได้ชัดเจนซึ่งรวมถึงการลดลงของจำนวนประชากรของคนที่มีอายุน้อยกว่าการลดลงของอุตสาหกรรมในท้องถิ่นและการเกิดของ เศรษฐกิจฟองสบู่ก่อสร้างที่ขึ้นอยู่กับผลงานของประชาชนใน Sanriku โดยสรุปนโยบายที่เกิดค่อนข้างเทาของประชากรขั้วและศีลธรรมเสี่ยง สมาชิกขององค์กรเอกชนที่สนับสนุนกล่าวว่าอนาคตของบริเวณนี้จะเป็นจุดของชุมชนเล็ก ๆ ของผู้สูงอายุที่ยากจนไม่มีอุตสาหกรรมใด ๆ
สถานการณ์นี้เกิดขึ้นจากสองปัญหาสังคม เป็นครั้งแรกที่ไม่ตรงกันของแนวคิดนโยบายและความเป็นจริงทางสังคม แนวคิดและระบบกฎหมายเพื่อฟื้นฟูภัยพิบัติที่ได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี 1960 ยุคของการพัฒนาเศรษฐกิจและประชากรในประเทศญี่ปุ่นที่ไม่เหมาะสมกับสถานการณ์ในปัจจุบัน
ปัญหาที่สองคือการขาดของประชาธิปไตยจากล่างขึ้นบน โครงสร้างการบริหารประกอบด้วยชุมชนปกครองโดย Gerontocracy ซึ่งได้รับอนุญาตและการสนับสนุนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นและที่ได้รับการสนับสนุนแล้วโดยรัฐบาลกลาง ระบบลำดับชั้นดังกล่าวได้อย่างง่ายดายทำให้เกิดอันตรายคุณธรรมและพึ่งพาเพราะมันไม่ได้มีความคิดเห็นด้านล่างขึ้น
สรุปได้ว่าภัยพิบัติที่อาจจะเร่งแนวโน้มพื้นฐานที่ตื่นเต้นเหล่านี้เกิดขึ้นก่อนที่จะ สีเทาของประชากรที่ลดลงของอุตสาหกรรมในท้องถิ่นพึ่งพาโยธาธิการขาดประชาธิปไตยและไม่ตรงกันระหว่างนโยบายและความเป็นจริงทั้งหมดที่มีอยู่ก่อนที่จะได้รับผลกระทบจากสึนามิสังคมญี่ปุ่น ภัยพิบัติให้เรามีโอกาสในการวิเคราะห์สังคมและคาดการณ์ว่าในอนาคต

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พื้นที่ซันริกุ ซึ่งญี่ปุ่นสึนามิ 2011 ตี ประกอบด้วยหลายเวิ้งไปประมาณ 600 กม. จากชายฝั่งทะเลหันหน้าไปทางมหาสมุทรแปซิฟิก หมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆอยู่ในแต่ละช่อง แต่ละของพวกเขาเอง gerontocracy แต่ละสมาคม เมืองเล็ก ๆตั้งอยู่ในเวิ้งที่ค่อนข้างใหญ่ มีเจ้าหน้าที่ปกครองเมืองที่หมู่บ้านเล็ก ๆ
แนวความคิดพื้นฐานของการฟื้นฟูบูรณะโดยรัฐบาลญี่ปุ่น อธิบายดังนี้ : ( 1 ) อาคารของ seawalls สูงกว่า ; ( 2 ) การอพยพของประชาชนจากสึนามิในพื้นที่และค่าตอบแทน สำหรับย้ายไปที่สูงกว่า ; ( 3 ) การใช้อพยพที่ลุ่มเป็นเขตอุตสาหกรรมหรือสวนสาธารณะ .
อย่างไรก็ตามแนวคิดนี้เกิดจากความล่าช้าของนโยบายฟื้นฟูและผลทางลบบางอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งรวมถึงการลดลงในประชากรเด็กลดลงของอุตสาหกรรมท้องถิ่น และการเกิดขึ้นของฟองสร้างเศรษฐกิจที่ขึ้นอยู่กับงานในซานริกู . สรุปนโยบายทำให้เนื่องจากของประชากร โพลาไรเซชัน และอันตรายทางศีลธรรมเป็นสมาชิกสนับสนุนองค์กรพัฒนาเอกชน กล่าวว่า อนาคตของบริเวณนี้จะเป็นจุดของชุมชนเล็ก ๆของผู้สูงอายุที่ยากจน ไม่มีโรงงานอุตสาหกรรม
สถานการณ์นี้มาจากสองปัญหาในสังคม แรกคือการไม่ตรงกันของแนวคิด นโยบาย และความเป็นจริงทางสังคม แนวคิดและระบบทางกฎหมายในการฟื้นฟูภัยพิบัติ ซึ่งก่อตั้งใน 1960 ,ยุคของการพัฒนาทางเศรษฐกิจและประชากรในญี่ปุ่น ไม่เหมาะกับสถานการณ์ปัจจุบัน
ปัญหาที่สองคือการขาดประชาธิปไตยจากล่างขึ้นบน . โครงสร้างการบริหารงาน ประกอบด้วย ชุมชนที่ปกครองโดย gerontocracy ซึ่งจะได้รับอนุญาตและการสนับสนุนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ซึ่งจะได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลกลางเช่นระบบได้อย่างง่ายดายทำให้มายาวีลำดับชั้นและการพึ่งพิงเพราะมันไม่ได้เป็นการติชม
สรุป ภัยพิบัติอาจเร่งแนวโน้มพื้นฐานที่ตื่นเต้นก่อนสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้น เนื่องจากประชากรที่ลดลงของอุตสาหกรรมท้องถิ่นพึ่งพาภาครัฐ ขาดประชาธิปไตยและลงตัวระหว่างนโยบายและความเป็นจริงทั้งหมดที่มีอยู่ก่อนสึนามิกระทบสังคมญี่ปุ่น ภัยพิบัติให้เราโอกาสที่จะวิเคราะห์สังคมและคาดการณ์ไว้ในอนาคต