When critics today think of America

When critics today think of American humorists of the nineteenth century, Mark Twain readily comes to mind. But one of his prolific contemporaries was Frank R. Stockton, a writer of fairy tales, children's books, science fiction, and whimsical stories, such as the one which is his most famous, "The Lady, or the Tiger?". In an age in which realism, romanticism, naturalism, and other literary styles were emerging in Western literature, he refused to be categorized in any particular literary group, leading to his reputation as a maverick writer. He considered himself primarily a humor writer, but believed, as he confided to a friend, that "the readers of today do not care for them [humorous stories]; the public taste has altered; humor is no longer fashionable." Although Stockton's style may be dated (having received much more praise from late nineteenth-century and early twentieth-century critics than from later critics), "The Lady, or the Tiger?" remains a work with bite and wit, and the conundrum of the ending remains as fresh as ever.

In 1895 Henry C. Vedder wrote that Stockton's stories "violate certain conventions of literary art. They seldom have a plot; they frequently have no dialogue, consisting wholly or mainly of narrative or monologue, there is not much description, and no apparent attempt at effect." "The Lady, or the Tiger?" indeed has a slight plot, relatively little description, and is told through an omniscient third-person narrator, who, in the manner of early nineteenth-century fiction, addresses the audience directly at the end. Vedder fails to note that the human interest of Stockton's stories is strong, particularly in "The Lady, or the Tiger?" because of the epilogue, which directly engages the reader. Biographer Martin I. J. Griffin has argued, "It is this ... which raises the story above the level of the 'trick,' and invests it with the dignity of an exposition of human strength and human frailty ... [in which] the conflicting fundamental motives of love and hate and self-preservation are given full play." The central question—what did the princess choose?—was debated fiercely in Stockton's lifetime among thousands of readers, making the author extremely popular, so much so that editors refused to accept any other short fiction from him unless it came up to the same standards as "The Lady, or the Tiger?"

When we turn to the story itself, we may find the tone difficult and the language unfamiliar. It is written in a mannered style, and it seems from the very beginning to expect from the reader a certain knowledge of the Romantic genre, of the human condition, and of political satire. The kingdom setting could be anywhere and nowhere, and it is up to readers to make of this what they will. The king is depicted as whimsically godlike, not only through the biblical language he uses; for, as Henry Golemba has noted, the king is "a Christian god whose nature is 'bland and genial.'" This is an interesting interpretation in light of the fact that the king constructs an arena in which free choice determines the young man's fate under certain preset conditions, a life-or-death choice which brings to mind the ongoing debate concerning divine predestination versus so-called free will. The young man cannot evade being put into the arena, and he knows the consequences of either choice, but he has to make the choice itself and then abide by the consequences.

If this interpretation is valid, then Stockton is indeed banking on a certain amount of religious sophistication on the part of the reader, and the implications of the story become more jokingly cosmic. What is Stockton saying about human nature? Is he calling it "semi-barbaric" in its responses to a transcendent order? Does he believe that we humans have moved...sturings, as if the story were a slide show with lecturer—except that the lecturer wants the listener to finish for him.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อนักวิจารณ์วันนี้คิดว่า ของ humorists อเมริกันของศตวรรษ ทเวนพร้อมมาถึงใจ แต่ contemporaries ของเขาลูกหนึ่งถูกแฟรงค์อาร์ Stockton ผู้เขียนของนิทาน เด็กหนังสือ นิยายวิทยาศาสตร์ และเพ้อฝันเรื่อง ราว เช่นหนึ่งซึ่งเป็นของเขาโด่งดังมาก "เลดี้ หรือเสือ" ในอายุที่สมจริง ศิลปะจินตนิยม naturalism และลักษณะวรรณกรรมอื่น ๆ ได้เกิดขึ้นในวรรณกรรมตะวันตก เขาปฏิเสธที่จะแบ่งประเภทในกลุ่มวรรณกรรมใด ๆ เฉพาะ นำไปสู่ชื่อเสียงของเขาเป็นนักเขียน maverick เขาถือว่าตัวเองเป็นนักเขียนอารมณ์ขัน แต่เชื่อ ว่า เป็นเขาเปิดเผยให้เพื่อน ที่ "อ่านวันนี้ไม่สนใจพวกเขา [อารมณ์ขันเรื่อง]; มีการเปลี่ยนแปลงรสชาติสาธารณะ อารมณ์ขันได้ไม่ทันสมัย" แม้ว่าลักษณะของแรมอาจจ่ายล่วงหน้า (มีได้รับสรรเสริญมากจากปั้นจั่นปลายศตวรรษและช่วงยี่สิบศตวรรษวิจารณ์มากกว่าจากนักวิจารณ์ในภายหลัง), "เลดี้ หรือเสือ" ยังคง ทำงานกับกัดและปัญญา และ conundrum ของสิ้นสุดยังคงเป็นสดเช่นเคยในปีค.ศ. 1895 เพื่อ Vedder C. เฮนรีเขียนว่า โรงแรมของเรื่องราว "ละเมิดบางแบบแผนของศิลปะวรรณคดี ไม่ใคร่มีแผน พวกเขามักจะมีบทสนทนาไม่ ประกอบด้วยทั้งหมด หรือส่วนใหญ่ของการเล่าเรื่องหรือ monologue ไม่มีคำอธิบายมาก และพยายามไม่ชัดเจนในผล" "เลดี้ หรือเสือ" จริง ๆ มีแผนเล็กน้อย ค่อนข้างน้อยคำอธิบาย และบอกว่า ผ่านการ omniscient บุคคลที่สามผู้บรรยาย ที่ ในลักษณะของช่วงต้นศตวรรษที่ปั้นจั่นนิยาย อยู่กับผู้ชมโดยตรงจบ Vedder ไม่ทราบว่า สนใจมนุษย์ของเรื่องราวของแรม แข็งแกร่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน "เลดี้ หรือเสือ" เนื่องจากวาทะ ซึ่งโดยตรงเกี่ยวอ่าน มีโต้เถียงชีวประวัติมาร์ติน I. เจกริฟฟอน, "มันเป็น...ที่ยกเรื่องระดับของ 'หลอกลวง' และลงทุนกับศักดิ์ศรีของนิทรรศการแรงมนุษย์และมนุษย์ frailty... [ใน] ความขัดแย้งพื้นฐานไม่สนคำครหารัก และเกลียด self-preservation ได้เต็มที่" คำถามกลาง — สิ่งที่ได้เลือกเจ้าหญิง? — มียังคงถึงพริกถึงขิงในอายุการใช้งานของแรมระหว่างพันอ่าน ทำให้ผู้เขียนนิยมมาก มากคนที่บรรณาธิการปฏิเสธที่จะยอมรับใด ๆ อื่น ๆ นิยายสั้น ๆ จากเขาถ้า มาค่ามาตรฐานเดียวกันเป็น "เลดี้ หรือเสือ"เมื่อเราเปิดเรื่องตัวเอง เราอาจค้นหาเสียงยากและภาษาไม่คุ้นเคย เขียนในลักษณะเรียบร้อย และดูเหมือนจากเริ่มต้นคาดหวังจากผู้อ่านบางความรู้ประเภทโรแมนติก เงื่อนไขมนุษย์ และการเสียดสีการเมือง ตั้งราชอาณาจักรอาจจะทุกที่ และไม่มีที่ไหน และก็ขึ้นกับผู้อ่านอย่างนี้สิ่งที่พวกเขาจะ พระมหากษัตริย์เป็นภาพ godlike เป็น whimsically ไม่เพียงแต่ผ่านทางภาษาคัมภีร์ที่เขาใช้ เฮนรี Golemba ได้ระบุไว้ พระมหากษัตริย์เป็น "คริสเตียนพระเจ้าซึ่งคือ 'สูง และ genial ' " เมื่อข้อเท็จจริงที่ว่า พระมหากษัตริย์สร้างสำนักงานฟรีเลือกกำหนดชะตาของชายหนุ่มภายใต้เงื่อนไขล่วงหน้า เลือก life-or-death ที่นำรังเกียจการอภิปรายอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับ predestination พระเจ้ากับจะเรียกว่า ความน่าสนใจอยู่ ชายหนุ่มไม่สามารถหนีการย้ายเป็นเวที และเขารู้ว่าผลของการเลือก แต่เขามี การให้เลือกเองตามลำดับนี้ความถูกต้อง แล้ว แรมเป็นจริงธนาคารในจำนวนของความซับซ้อนทางศาสนาในส่วนของผู้อ่าน แล้วผลกระทบของเรื่องกลายเป็นจักรวาลยิ่งเล่น โรงแรมพูดถึงธรรมชาติมนุษย์อะไร เป็นเขาเรียกมันว่า "กึ่งเถื่อน" ในการตอบสนองของใบดาร ไม่เขาเชื่อว่า มนุษย์เราได้ย้าย... sturings เป็นถ้าเรื่อง ภาพนิ่งกับอาจารย์ — ยกเว้นแต่ว่าอาจารย์จะต้องฟังจนจบให้เขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อนักวิจารณ์ในวันนี้คิดว่าชาวอเมริกันมัธยมปลายศตวรรษที่สิบเก้า, Mark Twain พร้อมที่อยู่ในใจ แต่หนึ่งในโคตรอุดมสมบูรณ์ของเขาคือแฟรงก์อาร์สต็อกตันนักเขียนนิทาน, หนังสือเด็กนิยายวิทยาศาสตร์และเรื่องราวแปลกดังกล่าวเป็นหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขาว่า "ผู้หญิงคนนี้หรือเสือ?" ในยุคที่ความสมจริง, โรแมนติก, นิยมและรูปแบบวรรณกรรมอื่น ๆ ที่เกิดขึ้นใหม่ในวรรณกรรมตะวันตกเขาปฏิเสธที่จะแบ่งกลุ่มวรรณกรรมใด ๆ ที่นำไปสู่ชื่อเสียงของเขาในฐานะนักเขียนไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด เขาคิดว่าตัวเองเป็นหลักนักเขียนอารมณ์ขัน แต่เชื่อว่าในขณะที่เขาปรับทุกข์กับเพื่อนว่า "ผู้อ่านในวันนี้ไม่ได้ดูแลพวกเขา [เรื่องตลก] รสชาติที่ประชาชนมีการเปลี่ยนแปลง. อารมณ์ขันจะไม่ทันสมัย" แม้ว่ารูปแบบสต็อกอาจจะลงวัน (หลังจากได้รับการยกย่องมากขึ้นจากปลายศตวรรษที่สิบเก้าและต้นศตวรรษที่ยี่สิบวิจารณ์กว่าจากนักวิจารณ์ในภายหลัง) "เลดี้หรือเสือ?" ยังคงทำงานร่วมกับกัดและปัญญาและปริศนาของตอนจบที่ยังคงความสดใหม่เช่นเคย. ใน 1895 เฮนรี่ซีเว็ดเขียนว่าเรื่องสต็อกของ "ละเมิดอนุสัญญาบางอย่างของศิลปะวรรณกรรมพวกเขาไม่ค่อยมีพล็อต. พวกเขามักมีบทสนทนาที่ไม่มี ประกอบด้วยทั้งหมดหรือส่วนใหญ่ของการเล่าเรื่องหรือพูดคนเดียวไม่มีคำอธิบายที่ไม่มากและไม่มีความพยายามที่ชัดเจนที่ผล. " "เลดี้หรือเสือ?" แน่นอนมีพล็อตเล็กน้อย, รายละเอียดค่อนข้างน้อยและมีการบอกเล่าผ่านบุคคลที่สามรอบรู้ที่ในลักษณะของนิยายศตวรรษที่สิบเก้าต้นอยู่ที่ผู้ชมโดยตรงที่สิ้นสุด เว็ดไม่ทราบว่ามนุษย์สนใจเรื่องราวของสต็อกที่มีความแข็งแรงโดยเฉพาะอย่างยิ่งใน "เลดี้หรือเสือ?" เพราะถ้อยคำที่โดยตรงประกอบผู้อ่าน ผู้เขียนชีวประวัติของมาร์ตินกริฟฟิ IJ ได้แย้ง "มันเป็นอย่างนี้ ... ซึ่งก่อให้เกิดเรื่องราวที่เหนือระดับของการ 'เคล็ดลับ' และการลงทุนมันมีศักดิ์ศรีของการแสดงออกของความแข็งแรงของมนุษย์และความอ่อนแอของมนุษย์ที่ ... [ในที่ทำงาน] แรงจูงใจพื้นฐานที่ขัดแย้งกันของความรักและความเกลียดชังและการเก็บรักษาตัวเองจะได้รับเล่นเต็ม. " คำถามสิ่งที่กลางไม่เจ้าหญิงเลือก? -was ถกเถียงกันอย่างรุนแรงในชีวิตของสต็อกตันในพันของผู้อ่านที่ทำให้ผู้เขียนที่นิยมมากมากเพื่อให้บรรณาธิการปฏิเสธที่จะยอมรับนิยายสั้นอื่น ๆ จากเขานอกจากจะขึ้นมาให้ได้มาตรฐานเดียวกัน เป็น "เลดี้หรือเสือ?" เมื่อเราหันไปเรื่องที่ตัวเองเราอาจจะพบว่าเสียงที่ยากและภาษาที่ไม่คุ้นเคย มันเขียนไว้ในรูปแบบที่มีมารยาทและดูเหมือนว่าจากจุดเริ่มต้นมากที่คาดหวังจากผู้อ่านที่มีความรู้บางอย่างของประเภทโรแมนติกของมนุษย์และเสียดสีทางการเมือง การตั้งค่าอาณาจักรอาจจะเป็นที่ใดก็ได้และไม่มีที่ไหนเลยและมันก็ขึ้นอยู่กับผู้อ่านที่จะทำให้เรื่องนี้สิ่งที่พวกเขาจะ กษัตริย์เป็นภาพที่มาจากสวรรค์สุ่มไม่เพียงผ่านพระคัมภีร์ไบเบิลภาษาที่เขาใช้; สำหรับเฮนรี่ Golemba ได้ตั้งข้อสังเกตกษัตริย์คือ "พระเจ้าคริสเตียนที่มีลักษณะเป็น 'อ่อนโยนและใจดี." นี่คือความหมายที่น่าสนใจในแง่ของความจริงที่ว่าพระมหากษัตริย์สร้างเวทีที่เลือกฟรีเป็นตัวกำหนดชะตากรรมของชายหนุ่มที่ ภายใต้เงื่อนไขที่กำหนดไว้ล่วงหน้าบางอย่างเป็นทางเลือกที่มีชีวิตหรือตายซึ่งนำมาสู่ใจอภิปรายอย่างต่อเนื่องเกี่ยวกับชะตากรรมของพระเจ้าเมื่อเทียบกับสิ่งที่เรียกว่าอิสระ ชายหนุ่มไม่สามารถหลบเลี่ยงการถูกใส่ลงไปในที่เกิดเหตุและเขารู้ว่าผลที่ตามมาของการเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง แต่เขามีเพื่อให้ทางเลือกของตัวเองแล้วปฏิบัติตามผลที่ตามมา. ถ้าหมายนี้มีผลบังคับใช้แล้วสต็อกตันแน่นอนธนาคารจำนวนหนึ่ง ของความซับซ้อนทางศาสนาในส่วนของผู้อ่านและความหมายของเรื่องกลายเป็นจักรวาลติดตลก สต็อกตันคืออะไรพูดเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์? คือเขาเรียกมันว่า "กึ่งป่าเถื่อน" ในการตอบสนองในการสั่งซื้อพ้น? เขาเชื่อว่ามนุษย์เราได้ย้าย ... sturings เช่นถ้าเรื่องเป็นสไลด์โชว์ด้วยวิทยากร-ยกเว้นว่าอาจารย์ต้องการฟังจนจบเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อนักวิจารณ์วันนี้คิดถึงอเมริกันมัธยมปลายของศตวรรษที่สิบเก้า มาร์ค ทเวน พร้อมเลย แต่หนึ่งของโคตรอุดมสมบูรณ์ของเขาแฟรงค์ อาร์ สต็อคตัน นักเขียนนิทานเด็ก , หนังสือ , นิยาย , เรื่องราวแปลก เช่น หนึ่งซึ่งมีชื่อเสียงที่สุดของเขา , " เลดี้ หรือเสือ ? ในยุคที่สมจริง , ความโรแมนติกธรรมชาตินิยมและรูปแบบวรรณกรรมอื่น ๆที่เกิดขึ้นใหม่ในวรรณกรรมตะวันตก เขาปฏิเสธที่จะสามารถจัดอยู่ในกลุ่มวรรณกรรมโดยเฉพาะใด ๆสู่ชื่อเสียงของเขาเป็นนอกรีตนักเขียน เขาถือว่าตัวเองเป็นนักเขียนเรื่องตลก แต่เชื่อว่า เขาปรับทุกข์กับเพื่อน ว่า " ผู้อ่านของวันนี้ไม่ได้ดูแลพวกเขา [ อารมณ์ขันเรื่อง ] ; รสชาติสาธารณะมีการเปลี่ยนแปลง ; อารมณ์ขัน ไม่แฟชั่น" แม้ว่าสต็อกตันสไตล์อาจจะเดท ( ที่ได้รับการสรรเสริญมากจากปลายศตวรรษที่ยี่สิบ และวิจารณ์จากนักวิจารณ์เร็วกว่าในภายหลัง ) , " เลดี้ หรือเสือ ? ยังคงทำงานกับกัดและปัญญา และ ปริศนาตอนจบที่ยังคงเป็นสดเช่นเคย

ใน 1895 เฮนรี่ ซี เวดเดอร์เขียนเรื่องราวของสต็อคตัน " ละเมิดข้อตกลงบางอย่างของวรรณคดีศิลปะพวกเขาแทบจะไม่ต้องแปลง พวกเขามักไม่มีบทสนทนา ประกอบด้วยทั้งหมดหรือส่วนใหญ่ของการเล่าเรื่องหรือพูดคนเดียว ไม่มีรายละเอียดมากนัก และไม่มีความพยายามในผล " " เลดี้ หรือเสือ ? จริงๆ มีพล็อตน้อย ค่อนข้างน้อย และบอกรายละเอียด ผ่านการเล่าเรื่องบุคคลที่สามซูฮกใคร ในลักษณะของต้นยุคศตวรรษที่ - นิยายที่อยู่ผู้ชมโดยตรงในตอนท้าย เวดเดอร์ล้มเหลวที่จะทราบว่า ความสนใจของมนุษย์ เรื่องราวของสต็อคตัน แข็งแรง โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน " เลดี้ หรือเสือ ? เพราะบทส่งท้ายโดยตรง ซึ่งได้สร้างเครื่องอ่าน ชีวประวัติ มาร์ติน . เจ. กริฟฟินได้แย้งว่า นี่เป็น . . . . . . . ซึ่งก่อให้เกิดเรื่องราวเหนือระดับของ ' หลอกลวงและลงทุนกับศักดิ์ศรีของการแสดงออกของความแข็งแรงของมนุษย์และความอ่อนแอของมนุษย์ . . . . . . . [ ที่ ] พื้นฐานแรงจูงใจที่ขัดแย้งกันของความรักและความเกลียดชังและการดูแลรักษาตนเองให้เล่นเต็ม " กลางคำถามแล้วเจ้าหญิงเลือก - มีการถกเถียงอย่างรุนแรงใน สต็อกตันชีวิตในพันของผู้อ่าน ทำให้ผู้เขียนได้รับความนิยมอย่างมากมากเพื่อให้บรรณาธิการปฏิเสธที่จะรับนิยายใด สั้นอื่น ๆจากเขา นอกจากมันมาเพื่อมาตรฐานเดียวกันว่า " เลดี้ หรือเสือ ?

เมื่อเราเปิดฟังเอง เราอาจจะหาสัญญาณยากและภาษาที่ไม่คุ้นเคย มันถูกเขียนในลักษณะที่สุภาพ และดูเหมือนว่าตั้งแต่แรกที่จะคาดหวังจากการอ่านความรู้บางประเภทโรแมนติกเงื่อนไขของมนุษย์ และเสียดสีการเมือง อาณาจักรการตั้งค่าอาจจะที่ใดก็ได้ และไม่มีที่ไหนเลยและมันขึ้นอยู่กับผู้อ่านว่านี่คือสิ่งที่พวกเขาจะ กษัตริย์เป็นภาพขณะที่กำลังพระเจ้าไม่เพียง แต่ผ่านพระคัมภีร์ภาษาที่เขาใช้ เพราะเป็น golemba กษัตริย์เฮนรี่ได้กล่าวไว้ คือ " พระเจ้า " ซึ่งธรรมชาติ อ่อนโยนและใจดี" นี้เป็นที่น่าสนใจการตีความในแง่ของความเป็นจริงที่กษัตริย์สร้างเวทีที่ฟรีทางเลือกกำหนดโชคชะตาของชายหนุ่มภายใต้เงื่อนไขบางอย่างสำเร็จ ชีวิตหรือความตายทางเลือกซึ่งนำจิตอย่างต่อเนื่องเมื่อเทียบกับการอภิปรายเกี่ยวกับชะตาชีวิตของจะฟรีที่เรียกว่า ชายหนุ่มเลี่ยงไม่ได้ถูกใส่เข้าไปในสังเวียนและเขารู้ว่าผลของการเลือก แต่เขาต้องตัดสินใจเองแล้วปฏิบัติตามผล

ถ้าตีความนี้ใช้ได้แล้ว สต็อกตัน เป็นธนาคารจํานวนหนึ่งของความซับซ้อนทางศาสนาในส่วนของผู้อ่าน และความหมายของเรื่องกลายเป็นหนึ่งจักรวาลมากขึ้น สต็อกตันพูดเกี่ยวกับธรรมชาติของมนุษย์คืออะไร ?เขาเรียกมันว่า " กึ่งป่าเถื่อน " ในการตอบสนองที่จะสั่งซื้อดีกว่า ? เขาเชื่อว่ามนุษย์เราได้ย้าย . . . . . . . sturings ถ้าเรื่องราวเป็นสไลด์โชว์พร้อมผู้บรรยาย นอกจากที่อาจารย์อยากฟังให้จบเพื่อเขา