- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
IV. THE ENGINEERSThe ships and road
IV. THE ENGINEERS
The ships and roads that carried goods, the bridges that bound the roads, the harbors and docks that received the ships, the aqueducts that brought clean water to Rome, the sewers that drained the rural marshes and the cityโ€s waste, were the work of Roman, Greek, and Syrian engineers operating with armies of free labor, legionaries, and slaves. They raised or drew heavy loads or stones by pulleys on cranes or vertical beams, worked by windlasses on treadmills turned by animals or men.35 They banked the treacherous Tiber with walls set back in three stages, so that low water would not expose the muddy bed.II They dredged a multiple harbor at Ostia for Claudius, Nero, and Trajan, opened lesser havens at Marseilles, Puteoli, Misenum, Carthage, Brundisium, and Ravenna, and renewed the greatest of all at Alexandria. They emptied the Fucine Lake and reclaimed its bed for cultivation by boring a tunnel through a mountain of rock. They lined the subsoil of Rome with sewers of concrete, brick, and tile which lasted for hundreds of years. They drained the swamps of Campania sufficiently to make it habitable, for many sumptuous palaces are indicated by the ruins there.36III They executed the astonishing public works by which Caesar and the emperors mitigated unemployment and beautified Rome.
The consular roads were among their simpler achievements. How did these highways compare with those of today? They were from sixteen to twenty-four feet wide, but near Rome part of this width was taken up with sidewalks (margines) paved with rectangular stone slabs. They went straight to their goal in brave sacrifice of initial economy to permanent saving: they overleaped countless streams with costly bridges, crossed marshes with long, arched viaducts of brick and stone, climbed up and down steep hills with no use of cut and fill, and crept along mountainsides or high embankments secured by powerful retaining walls. Their pavement varied with locally available material. Usually the bottom layer (pavimentum) was a four- to six-inch bed of sand, or one inch of mortar. Upon this were imposed four strata of masonry: the statumen, a foot deep, consisting of stones bound with cement or clay; the rudens, ten inches of rammed concrete; the nucleus, twelve to eighteen inches of successively laid and rolled layers of concrete; and the summa crusta of silex or lava polygonal slabs, one to three feet in diameter, and eight to twelve inches thick. The upper surface of the slabs was smoothed, and the joints were so well fitted as to be hardly discernible. Occasionally the surface was of concrete; on less important roads it might be of gravel; in Britain it was composed of flint stones laid in cement upon a gravel bed. The substructure was so deep that little attention was given to drainage. All in all, these were the most durable roads in history. Many of them are still in use; but their steep gradients, designed for pack mules and small vehicles, have compelled their abandonment by modern traffic.37
The bridges that carried these roads were themselves high exemplars of wedded science and art. The Romans inherited from Ptolemaic Egypt the principles of hydraulic engineering; they employed them on an unprecedented scale, and the methods they transmitted remained unchanged till our time. They carried to its ancient limit the building of foundations and piers under water. They drove into the bed a double cylinder of piles, boarded each cylinder tightly, drained the water from between them, covered the exposed bottom with rock or lime, and on this basis raised the pier. Eight bridges crossed the Tiber at Rome: some sacredly ancient like the Pons Sublicius, on which no metal might be used; some so well built that like the Pons Fabricius they are functioning to this day. From these spans the Roman arch would go forth to bridge a hundred thousand streams in the white manโ€s world.
Pliny thought that the aqueducts were Romeโ€s greatest achievement. โ€If one will note the abundance of water skillfully brought into the city for many public and private uses; if he will observe the lofty aqueducts required to maintain a proper elevation and grade, the mountains that had to be pierced, the depressions that had to be filledโ€”he will conclude that the whole globe offers nothing more marvelous.โ€38 From distant springs fourteen aqueducts, totaling 1300 miles, brought through tunnels and over majestic arches into Rome some 300,000,000 gallons of water dailyโ€”as large a quantity per capita as in any modern city.39 These structures had their faults; leaks developed in the lead pipes and required frequent repair; by the end of the Western Empire all the aqueducts had gone out of use.IV But when we consider that they fed ample water to homes, tenements, palaces, fountains, gardens, parks, and public baths where thousands bathed at once, and that enough remained to create artificial lakes for naval battles, we begin to see that despite terror and corruption Rome was the best managed capital of antiquity and one of the best equipped cities of all time.
At the head of the water department at the close of the first century was Sextus Julius Frontinus, whose books have made him the most famous of Roman engineers. He had already served as praetor, as governor of Britain, and several terms as consul. Like modern British statesmen he found time to write books as well as to govern states; he published a work on military science, of which the concluding portion, Stratagemata, remains,V and left us his personal account of the water system of Rome (De aquis urbis Romae). He describes the corruption and malfeasance that he found in his department on taking office, and how palaces and brothels secretly tapped the water mains, and so greedily that once Rome ran out of water.41 He describes his resolute reforms; tells in proud detail the sources, length, and function of each aqueduct; and concludes like Pliny: โ€Who will venture to compare with these mighty conduits the idle Pyramids, or the famous but useless works of the Greeks?โ€42 We sense here the frankly utilitarian Roman with little taste for beauty apart from use; we can understand him and admit that a city should have clean water before it has Parthenons. Through these artless books we perceive that even in the age of the despots there were Romans of the old type, men of ability and integrity, conscientious administrators who made the Empire prosper under the lords of misrule and opened a way for monarchyโ€s golden age.
The ships and roads that carried goods, the bridges that bound the roads, the harbors and docks that received the ships, the aqueducts that brought clean water to Rome, the sewers that drained the rural marshes and the cityโ€s waste, were the work of Roman, Greek, and Syrian engineers operating with armies of free labor, legionaries, and slaves. They raised or drew heavy loads or stones by pulleys on cranes or vertical beams, worked by windlasses on treadmills turned by animals or men.35 They banked the treacherous Tiber with walls set back in three stages, so that low water would not expose the muddy bed.II They dredged a multiple harbor at Ostia for Claudius, Nero, and Trajan, opened lesser havens at Marseilles, Puteoli, Misenum, Carthage, Brundisium, and Ravenna, and renewed the greatest of all at Alexandria. They emptied the Fucine Lake and reclaimed its bed for cultivation by boring a tunnel through a mountain of rock. They lined the subsoil of Rome with sewers of concrete, brick, and tile which lasted for hundreds of years. They drained the swamps of Campania sufficiently to make it habitable, for many sumptuous palaces are indicated by the ruins there.36III They executed the astonishing public works by which Caesar and the emperors mitigated unemployment and beautified Rome.
The consular roads were among their simpler achievements. How did these highways compare with those of today? They were from sixteen to twenty-four feet wide, but near Rome part of this width was taken up with sidewalks (margines) paved with rectangular stone slabs. They went straight to their goal in brave sacrifice of initial economy to permanent saving: they overleaped countless streams with costly bridges, crossed marshes with long, arched viaducts of brick and stone, climbed up and down steep hills with no use of cut and fill, and crept along mountainsides or high embankments secured by powerful retaining walls. Their pavement varied with locally available material. Usually the bottom layer (pavimentum) was a four- to six-inch bed of sand, or one inch of mortar. Upon this were imposed four strata of masonry: the statumen, a foot deep, consisting of stones bound with cement or clay; the rudens, ten inches of rammed concrete; the nucleus, twelve to eighteen inches of successively laid and rolled layers of concrete; and the summa crusta of silex or lava polygonal slabs, one to three feet in diameter, and eight to twelve inches thick. The upper surface of the slabs was smoothed, and the joints were so well fitted as to be hardly discernible. Occasionally the surface was of concrete; on less important roads it might be of gravel; in Britain it was composed of flint stones laid in cement upon a gravel bed. The substructure was so deep that little attention was given to drainage. All in all, these were the most durable roads in history. Many of them are still in use; but their steep gradients, designed for pack mules and small vehicles, have compelled their abandonment by modern traffic.37
The bridges that carried these roads were themselves high exemplars of wedded science and art. The Romans inherited from Ptolemaic Egypt the principles of hydraulic engineering; they employed them on an unprecedented scale, and the methods they transmitted remained unchanged till our time. They carried to its ancient limit the building of foundations and piers under water. They drove into the bed a double cylinder of piles, boarded each cylinder tightly, drained the water from between them, covered the exposed bottom with rock or lime, and on this basis raised the pier. Eight bridges crossed the Tiber at Rome: some sacredly ancient like the Pons Sublicius, on which no metal might be used; some so well built that like the Pons Fabricius they are functioning to this day. From these spans the Roman arch would go forth to bridge a hundred thousand streams in the white manโ€s world.
Pliny thought that the aqueducts were Romeโ€s greatest achievement. โ€If one will note the abundance of water skillfully brought into the city for many public and private uses; if he will observe the lofty aqueducts required to maintain a proper elevation and grade, the mountains that had to be pierced, the depressions that had to be filledโ€”he will conclude that the whole globe offers nothing more marvelous.โ€38 From distant springs fourteen aqueducts, totaling 1300 miles, brought through tunnels and over majestic arches into Rome some 300,000,000 gallons of water dailyโ€”as large a quantity per capita as in any modern city.39 These structures had their faults; leaks developed in the lead pipes and required frequent repair; by the end of the Western Empire all the aqueducts had gone out of use.IV But when we consider that they fed ample water to homes, tenements, palaces, fountains, gardens, parks, and public baths where thousands bathed at once, and that enough remained to create artificial lakes for naval battles, we begin to see that despite terror and corruption Rome was the best managed capital of antiquity and one of the best equipped cities of all time.
At the head of the water department at the close of the first century was Sextus Julius Frontinus, whose books have made him the most famous of Roman engineers. He had already served as praetor, as governor of Britain, and several terms as consul. Like modern British statesmen he found time to write books as well as to govern states; he published a work on military science, of which the concluding portion, Stratagemata, remains,V and left us his personal account of the water system of Rome (De aquis urbis Romae). He describes the corruption and malfeasance that he found in his department on taking office, and how palaces and brothels secretly tapped the water mains, and so greedily that once Rome ran out of water.41 He describes his resolute reforms; tells in proud detail the sources, length, and function of each aqueduct; and concludes like Pliny: โ€Who will venture to compare with these mighty conduits the idle Pyramids, or the famous but useless works of the Greeks?โ€42 We sense here the frankly utilitarian Roman with little taste for beauty apart from use; we can understand him and admit that a city should have clean water before it has Parthenons. Through these artless books we perceive that even in the age of the despots there were Romans of the old type, men of ability and integrity, conscientious administrators who made the Empire prosper under the lords of misrule and opened a way for monarchyโ€s golden age.
0/5000
IV.วิศวกรเรือและถนนที่ทำสินค้า สะพานที่ถนน แผ่นดินใหญ่ และท่าที่ได้รับเรือ aqueducts ที่นำน้ำสะอาดไปโรม ที่ระบายที่ ระบายออก marshes ชนบทและ cityโ€ s เสีย มีการทำงานของโรมัน กรีก และซีเรียวิศวกรปฏิบัติการกับกองทัพของแรงงานฟรี legionaries และทาส จะยก หรือดึงโหลดหนัก หรือหินจากรอกเครนหรือคานแนวตั้ง การทำงาน โดย windlasses บนลู่วิ่งที่เปิด โดยสัตว์หรือ men.35 พวกเขา banked ไทเบอร์ทรยศกับผนังตั้งกลับในขั้นตอนที่สาม ที่ต่ำน้ำจะแสดง bed.II โคลนที่พวกเขา dredged ท่าหลายใน Ostia Claudius, Nero และทรา จัน เปิด havens น้อยที่ Marseilles , Puteoli, Misenum คาร์เธจ Brundisium และ Ravenna และการต่ออายุสูงสุดของทั้งหมดที่อเล็กซานเด ก็อบเล Fucine และขอคืนของเตียงเพาะปลูกใกล้อุโมงค์ผ่านภูเขาของหิน พวกเขามีเส้น subsoil โรมกับท่อระบายน้ำคอนกรีต อิฐ และกระเบื้องซึ่งกินเวลาหลายร้อยปี พวกเขาระบายออกหนอง Campania พอจะทำให้ habitable สำหรับพระราชวังหรูหรามากจะแสดง ด้วย there.36III ซากปรักหักพังพวกเขาดำเนินงานสาธารณะอันตระการตาที่ซีซาร์จักรพรรดิหบรรเทาการว่างงาน และ beautified โรมถนนกงสุลระหว่างความสำเร็จของพวกเขาง่ายขึ้น วิธีทำทางหลวงเหล่านี้เปรียบเทียบกับวันนี้ พวกเขาจาก sixteen ยี่สิบสี่ฟุตกว้าง แต่ใกล้โรม เป็นส่วนหนึ่งของความกว้างนี้พาขึ้นกับกรณี (margines) ที่ปู ด้วยแผ่นหินสี่เหลี่ยม เดินตรงไปที่เป้าหมายของพวกเขาเสียสละกล้าหาญของเศรษฐกิจเริ่มต้นการบันทึกถาวร: พวกเขา overleaped กระแสนับไม่ถ้วนกับสะพานค่าใช้จ่าย ข้าม marshes กับยาว มน viaducts ของอิฐและก้อนหิน ปีนขึ้นภูเขาสูงชันมีไม่ใช้ตัดและเติม และ crept ตาม mountainsides หรือทำนบสูงด้วยกำแพงกันดินที่มีประสิทธิภาพ ผิวของพวกเขาแตกต่างกับวัสดุในท้องถิ่นมี โดยปกติแล้วชั้นล่าง (pavimentum) ถูกนอนสี่ - ถึงหกนิ้วของทราย หรือหนึ่งนิ้วของปูน ตามนี้ได้กำหนดชั้นสี่ของปูน: การ statumen เท้าที่ลึก ประกอบด้วยหินที่ถูกผูกไว้กับปูนซีเมนต์หรือดิน rudens คอนกรีตห้องสแตน สิบนิ้ว นิวเคลียส นิ้วสอง-จำนวนชั้นวางติด ๆ กัน และรีดของคอนกรีต และ crusta summa ของ silex หรือลาวา polygonal แผ่นคอนกรีต หนึ่งถึงสามฟุตเส้นผ่านศูนย์กลาง แปด และสิบสองนิ้วหนา พื้นผิวด้านบนของแผ่นพื้นคอนกรีตมีโค้ง และข้อต่อได้ดีติดตั้ง discernible แทบไม่ได้ บางครั้งพื้นผิวเป็นคอนกรีต บนถนนที่สำคัญ มันอาจจะเป็นกรวด ในสหราชอาณาจักร จึงถูกประกอบด้วยวางในซีเมนต์ตามเตียงกรวดหินหินเหล็กไฟ Substructure ที่ลึกมากที่สนใจเพียงเล็กน้อยให้ระบายน้ำได้ ทั้งหมดในทุก เป็นถนนทนทานที่สุดในประวัติศาสตร์ หลายของพวกเขาจะใช้ แต่ความสูงชันไล่ระดับสี ชุด mules และยานพาหนะขนาดเล็ก มีถูก abandonment ของพวกเขา โดย traffic.37 ทันสมัยThe bridges that carried these roads were themselves high exemplars of wedded science and art. The Romans inherited from Ptolemaic Egypt the principles of hydraulic engineering; they employed them on an unprecedented scale, and the methods they transmitted remained unchanged till our time. They carried to its ancient limit the building of foundations and piers under water. They drove into the bed a double cylinder of piles, boarded each cylinder tightly, drained the water from between them, covered the exposed bottom with rock or lime, and on this basis raised the pier. Eight bridges crossed the Tiber at Rome: some sacredly ancient like the Pons Sublicius, on which no metal might be used; some so well built that like the Pons Fabricius they are functioning to this day. From these spans the Roman arch would go forth to bridge a hundred thousand streams in the white manโ€s world.Pliny thought that the aqueducts were Romeโ€s greatest achievement. โ€If one will note the abundance of water skillfully brought into the city for many public and private uses; if he will observe the lofty aqueducts required to maintain a proper elevation and grade, the mountains that had to be pierced, the depressions that had to be filledโ€”he will conclude that the whole globe offers nothing more marvelous.โ€38 From distant springs fourteen aqueducts, totaling 1300 miles, brought through tunnels and over majestic arches into Rome some 300,000,000 gallons of water dailyโ€”as large a quantity per capita as in any modern city.39 These structures had their faults; leaks developed in the lead pipes and required frequent repair; by the end of the Western Empire all the aqueducts had gone out of use.IV But when we consider that they fed ample water to homes, tenements, palaces, fountains, gardens, parks, and public baths where thousands bathed at once, and that enough remained to create artificial lakes for naval battles, we begin to see that despite terror and corruption Rome was the best managed capital of antiquity and one of the best equipped cities of all time.At the head of the water department at the close of the first century was Sextus Julius Frontinus, whose books have made him the most famous of Roman engineers. He had already served as praetor, as governor of Britain, and several terms as consul. Like modern British statesmen he found time to write books as well as to govern states; he published a work on military science, of which the concluding portion, Stratagemata, remains,V and left us his personal account of the water system of Rome (De aquis urbis Romae). He describes the corruption and malfeasance that he found in his department on taking office, and how palaces and brothels secretly tapped the water mains, and so greedily that once Rome ran out of water.41 He describes his resolute reforms; tells in proud detail the sources, length, and function of each aqueduct; and concludes like Pliny: โ€Who will venture to compare with these mighty conduits the idle Pyramids, or the famous but useless works of the Greeks?โ€42 We sense here the frankly utilitarian Roman with little taste for beauty apart from use; we can understand him and admit that a city should have clean water before it has Parthenons. Through these artless books we perceive that even in the age of the despots there were Romans of the old type, men of ability and integrity, conscientious administrators who made the Empire prosper under the lords of misrule and opened a way for monarchyโ€s golden age.
การแปล กรุณารอสักครู่..
IV วิศวกรเรือและถนนที่ดำเนินการสินค้าสะพานที่ผูกพันถนนท่าเรือและท่าเทียบเรือที่ได้รับเรือ aqueducts ที่นำน้ำสะอาดไปยังกรุงโรม, ท่อระบายน้ำที่ระบายน้ำบึงในชนบทและเมืองโ€ s ?? ของเสียที่เป็นผลงานของโรมัน, กรีก, ซีเรียและวิศวกรปฏิบัติการกับกองทัพของฟรีแรงงานกองทหารและทาส
พวกเขายกหรือดึงหนักหรือหินโดยรถเครนรอกในแนวตั้งหรือคานทำงานโดย windlasses บนลู่วิ่งหันสัตว์หรือ men.35 พวกเขาแถแม่น้ำไทเบอร์ทุจริตกับผนังกำหนดกลับในสามขั้นตอนเพื่อให้น้ำต่ำจะไม่เปิดเผยโคลน bed.II พวกเขาขุดท่าเรือหลาย Ostia สำหรับคาร์ดินัลเนโรและ Trajan เปิดสวรรค์น้อยที่มาร์เซย์ Puteoli, Misenum, คาร์เธจ Brundisium และราเวนนาและการต่ออายุที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งหมดในซานเดรีย พวกเขาอบ Fucine ทะเลสาบและยึดเตียงสำหรับการเพาะปลูกโดยน่าเบื่ออุโมงค์ผ่านภูเขาหิน พวกเขาเรียงรายดินดานของกรุงโรมที่มีท่อระบายน้ำคอนกรีตอิฐและกระเบื้องซึ่งกินเวลานานหลายร้อยปี พวกเขาระบายหนองน้ำของโตพอที่จะทำให้มันอยู่อาศัยสำหรับพระราชวังหรูหราจำนวนมากจะถูกระบุด้วยซากปรักหักพัง there.36III พวกเขาดำเนินงานสาธารณะที่น่าอัศจรรย์โดยที่ซีซาร์จักรพรรดิและบรรเทาการว่างงานและการเชิดชูโรม. ถนนกงสุลอยู่ท่ามกลางความสำเร็จของพวกเขาง่าย . อย่างไรทางหลวงเหล่านี้เปรียบเทียบกับวันนี้? พวกเขาเป็น 16-24 ฟุตกว้าง แต่ใกล้โรมเป็นส่วนหนึ่งของความกว้างนี้ถูกนำตัวขึ้นมาพร้อมกับทางเท้า (margines) ปูด้วยแผ่นหินเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พวกเขาเดินตรงไปยังเป้าหมายของพวกเขาในความเสียสละกล้าหาญของเศรษฐกิจที่เริ่มต้นที่จะประหยัดถาวรพวกเขา overleaped ลำธารนับไม่ถ้วนกับสะพานค่าใช้จ่ายข้ามหนองน้ำมีความยาวอาบนํ้าโค้งของอิฐและหินปีนขึ้นและลงเนินเขาลาดชันที่มีการใช้ที่ไม่มีการตัดและเติม และพุ่งไปตามไหล่เขาหรือเขื่อนสูงค้ำประกันโดยที่มีประสิทธิภาพกำแพง ทางเดินที่แตกต่างกันของพวกเขาด้วยวัสดุที่มีในท้องถิ่น โดยปกติแล้วชั้นล่าง (pavimentum) เป็นที่เตียงสี่หกนิ้วของทรายหรือหนึ่งนิ้วของปูน ตามนี้ถูกกำหนดสี่ชั้นของการก่ออิฐ: statumen เท้าลึกประกอบด้วยหินที่ถูกผูกไว้กับซีเมนต์หรือดิน; rudens สิบนิ้วของคอนกรีตกระแทก; นิวเคลียสสิบแปดนิ้วของชั้นวางอย่างต่อเนื่องและเหล็กแผ่นรีดของคอนกรีต และฮาร์เวอร์ crusta แผ่นเหลี่ยมไซเล็กซ์หรือลาวา 1-3 ฟุตเส้นผ่าศูนย์กลางและสิบแปดนิ้วหนา พื้นผิวด้านบนของแผ่นได้รับการปรับให้เรียบและข้อต่อเพื่อให้ได้รับการติดตั้งรวมถึงจะมองเห็นได้แทบจะไม่ เป็นครั้งคราวพื้นผิวที่เป็นคอนกรีต บนถนนที่มีความสำคัญน้อยมันอาจจะเป็นของกรวด; ในสหราชอาณาจักรมันประกอบด้วยหินหินวางอยู่ในซีเมนต์บนที่นอนกรวด โครงสร้างจึงลึกที่ให้ความสนใจน้อยได้รับการระบายน้ำ ทั้งหมดในทุกเหล่านี้เป็นถนนที่มีความทนทานมากที่สุดในประวัติศาสตร์ หลายของพวกเขายังคงอยู่ในการใช้; แต่การไล่ระดับสีที่สูงชันของพวกเขาได้รับการออกแบบสำหรับแพ็คล่อและยานพาหนะขนาดเล็กที่มีการบังคับให้ละทิ้งของพวกเขาโดย traffic.37 ทันสมัยสะพานที่ดำเนินการถนนเหล่านี้เป็นตัวเองสูงของโคลงแต่งงานวิทยาศาสตร์และศิลปะ ชาวโรมันรับมาจาก Ptolemaic อียิปต์หลักการของวิศวกรรมไฮดรอลิ; พวกเขาจ้างในระดับประวัติการณ์และวิธีการที่พวกเขาส่งยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจนถึงเวลาของเรา พวกเขาดำเนินการให้วงเงินโบราณอาคารของมูลนิธิและสะพานใต้น้ำ พวกเขาขับรถเข้าไปในเตียงกระบอกคู่กองขึ้นในแต่ละกระบอกสูบแน่นระบายน้ำจากระหว่างพวกเขาที่ปกคลุมด้านล่างสัมผัสกับหินหรือมะนาวและบนพื้นฐานนี้ยกท่าเรือ แปดสะพานข้ามแม่น้ำไทเบอร์ที่กรุงโรม: บางโบราณ sacredly เช่นแย่ Sublicius ซึ่งไม่มีโลหะอาจจะใช้; บางคนสร้างขึ้นอย่างดีเพื่อให้เหมือนแย่ Fabricius พวกเขาจะทำงานไปในวันนี้ จากช่วงโค้งเหล่านี้โรมันจะออกไปที่สะพานแสนลำธารในคนผิวขาวโ€ ?? โลก. พลิคิดว่า aqueducts เป็นโรมโ€ ?? s สำเร็จอันยิ่งใหญ่ โ€ ?? ถ้าใครจะทราบความอุดมสมบูรณ์ของน้ำนำความชำนาญเข้ามาในเมืองสำหรับการใช้งานหลายภาครัฐและเอกชนนั้น ถ้าเขาจะสังเกต aqueducts สูงส่งต้องรักษาระดับความสูงที่เหมาะสมและเกรดภูเขาที่จะต้องเจาะหดหู่ที่ต้องได้รับการเติมเต็มโ€ "เขาจะสรุปได้ว่าทั้งโลกมีอะไรที่ยิ่งใหญ่มากขึ้น. โ€ ?? 38 จากสปริงที่ห่างไกลสิบสี่ aqueducts รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 1,300 ไมล์มาผ่านอุโมงค์และมากกว่าโค้งอันงดงามลงในโรมบาง 300,000,000 แกลลอนน้ำทุกวันโ€ "ที่มีขนาดใหญ่ปริมาณต่อหัวเป็นใน city.39 ใด ๆ ที่ทันสมัยโครงสร้างเหล่านี้มีความผิดพลาดของพวกเขา การรั่วไหลของการพัฒนาในท่อนำและต้องซ่อมแซมบ่อย ในตอนท้ายของจักรวรรดิตะวันตก aqueducts ทั้งหมดได้หายไปจาก use.IV แต่เมื่อเราพิจารณาว่าพวกเขาได้รับอาหารน้ำเพียงพอที่จะอยู่อาศัย, ระฟ้าพระราชวังน้ำพุสวนสวนสาธารณะและห้องอาบน้ำสาธารณะซึ่งนับพันอาบน้ำในครั้งเดียวและที่ พอที่ยังคงอยู่ในการสร้างทะเลสาบเทียมสำหรับการต่อสู้เรือเราจะเริ่มเห็นว่าแม้จะมีความหวาดกลัวและความเสียหายโรมเป็นเมืองหลวงที่ดีที่สุดที่มีการจัดการของสมัยโบราณและเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการติดตั้งที่ดีที่สุดของเวลาทั้งหมด. ที่หัวของกรมน้ำที่ใกล้ชิดของ ศตวรรษที่แรกคือจูเลียส Frontinus เซ็กช์ทัสซึ่งเป็นหนังสือที่ได้ทำให้เขามีชื่อเสียงมากที่สุดของวิศวกรโรมัน เขาได้ทำหน้าที่ในฐานะ praetor เป็นผู้ปกครองของสหราชอาณาจักรและเงื่อนไขหลายกงสุล เหมือนรัฐบุรุษอังกฤษสมัยใหม่เขาพบว่าเวลาที่จะเขียนหนังสือเช่นเดียวกับในการปกครองรัฐ; เขาตีพิมพ์งานวิทยาศาสตร์ทหารซึ่งส่วนสุดท้ายที่ Stratagemata ยังคง, V และซ้ายเราบัญชีส่วนบุคคลของเขาในระบบน้ำของกรุงโรม (เดอ Aquis urbis Romae) เขาอธิบายถึงการทุจริตและการทุจริตที่เขาพบในแผนกของเขาในการทำงานและวิธีการที่พระราชวังและซ่องแอบเคาะท่อน้ำและอื่น ๆ อย่างตะกละตะกลามว่าเมื่อโรมวิ่งออกมาจาก water.41 เขาอธิบายการปฏิรูปเด็ดเดี่ยวของเขา บอกในรายละเอียดความภาคภูมิใจแหล่งที่มาความยาวและฟังก์ชั่นของแต่ละท่อระบายน้ำ; และสรุปเช่นพลิ: โ€ ?? ใครจะกล้าที่จะเปรียบเทียบกับท่อร้อยสายไฟอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ไม่ได้ใช้งานปิรามิดหรืองานที่มีชื่อเสียง แต่ไร้ประโยชน์ของชาวกรีกโ€ ?? 42 เรารู้สึกนี่โรมันประโยชน์ตรงไปตรงมากับรสชาติเล็กน้อยเพื่อความงามออกจากกัน จากการใช้งาน; เราสามารถเข้าใจเขาและยอมรับว่าเมืองควรจะมีน้ำสะอาดก่อนที่จะมี Parthenons ผ่านหนังสือเหล่านี้หน่อมแน้มที่เรารับรู้ว่าแม้ในยุคของทรราชที่มีชาวโรมันชนิดเก่าคนมีความสามารถและความสมบูรณ์ของผู้บริหารที่ขยันขันแข็งที่ทำเอ็มไพร์ประสบความสำเร็จภายใต้เจ้านายของการปกครองเลวและเปิดทางให้สถาบันพระมหากษัตริย์โ€ ?? s ยุคทอง
พวกเขายกหรือดึงหนักหรือหินโดยรถเครนรอกในแนวตั้งหรือคานทำงานโดย windlasses บนลู่วิ่งหันสัตว์หรือ men.35 พวกเขาแถแม่น้ำไทเบอร์ทุจริตกับผนังกำหนดกลับในสามขั้นตอนเพื่อให้น้ำต่ำจะไม่เปิดเผยโคลน bed.II พวกเขาขุดท่าเรือหลาย Ostia สำหรับคาร์ดินัลเนโรและ Trajan เปิดสวรรค์น้อยที่มาร์เซย์ Puteoli, Misenum, คาร์เธจ Brundisium และราเวนนาและการต่ออายุที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งหมดในซานเดรีย พวกเขาอบ Fucine ทะเลสาบและยึดเตียงสำหรับการเพาะปลูกโดยน่าเบื่ออุโมงค์ผ่านภูเขาหิน พวกเขาเรียงรายดินดานของกรุงโรมที่มีท่อระบายน้ำคอนกรีตอิฐและกระเบื้องซึ่งกินเวลานานหลายร้อยปี พวกเขาระบายหนองน้ำของโตพอที่จะทำให้มันอยู่อาศัยสำหรับพระราชวังหรูหราจำนวนมากจะถูกระบุด้วยซากปรักหักพัง there.36III พวกเขาดำเนินงานสาธารณะที่น่าอัศจรรย์โดยที่ซีซาร์จักรพรรดิและบรรเทาการว่างงานและการเชิดชูโรม. ถนนกงสุลอยู่ท่ามกลางความสำเร็จของพวกเขาง่าย . อย่างไรทางหลวงเหล่านี้เปรียบเทียบกับวันนี้? พวกเขาเป็น 16-24 ฟุตกว้าง แต่ใกล้โรมเป็นส่วนหนึ่งของความกว้างนี้ถูกนำตัวขึ้นมาพร้อมกับทางเท้า (margines) ปูด้วยแผ่นหินเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า พวกเขาเดินตรงไปยังเป้าหมายของพวกเขาในความเสียสละกล้าหาญของเศรษฐกิจที่เริ่มต้นที่จะประหยัดถาวรพวกเขา overleaped ลำธารนับไม่ถ้วนกับสะพานค่าใช้จ่ายข้ามหนองน้ำมีความยาวอาบนํ้าโค้งของอิฐและหินปีนขึ้นและลงเนินเขาลาดชันที่มีการใช้ที่ไม่มีการตัดและเติม และพุ่งไปตามไหล่เขาหรือเขื่อนสูงค้ำประกันโดยที่มีประสิทธิภาพกำแพง ทางเดินที่แตกต่างกันของพวกเขาด้วยวัสดุที่มีในท้องถิ่น โดยปกติแล้วชั้นล่าง (pavimentum) เป็นที่เตียงสี่หกนิ้วของทรายหรือหนึ่งนิ้วของปูน ตามนี้ถูกกำหนดสี่ชั้นของการก่ออิฐ: statumen เท้าลึกประกอบด้วยหินที่ถูกผูกไว้กับซีเมนต์หรือดิน; rudens สิบนิ้วของคอนกรีตกระแทก; นิวเคลียสสิบแปดนิ้วของชั้นวางอย่างต่อเนื่องและเหล็กแผ่นรีดของคอนกรีต และฮาร์เวอร์ crusta แผ่นเหลี่ยมไซเล็กซ์หรือลาวา 1-3 ฟุตเส้นผ่าศูนย์กลางและสิบแปดนิ้วหนา พื้นผิวด้านบนของแผ่นได้รับการปรับให้เรียบและข้อต่อเพื่อให้ได้รับการติดตั้งรวมถึงจะมองเห็นได้แทบจะไม่ เป็นครั้งคราวพื้นผิวที่เป็นคอนกรีต บนถนนที่มีความสำคัญน้อยมันอาจจะเป็นของกรวด; ในสหราชอาณาจักรมันประกอบด้วยหินหินวางอยู่ในซีเมนต์บนที่นอนกรวด โครงสร้างจึงลึกที่ให้ความสนใจน้อยได้รับการระบายน้ำ ทั้งหมดในทุกเหล่านี้เป็นถนนที่มีความทนทานมากที่สุดในประวัติศาสตร์ หลายของพวกเขายังคงอยู่ในการใช้; แต่การไล่ระดับสีที่สูงชันของพวกเขาได้รับการออกแบบสำหรับแพ็คล่อและยานพาหนะขนาดเล็กที่มีการบังคับให้ละทิ้งของพวกเขาโดย traffic.37 ทันสมัยสะพานที่ดำเนินการถนนเหล่านี้เป็นตัวเองสูงของโคลงแต่งงานวิทยาศาสตร์และศิลปะ ชาวโรมันรับมาจาก Ptolemaic อียิปต์หลักการของวิศวกรรมไฮดรอลิ; พวกเขาจ้างในระดับประวัติการณ์และวิธีการที่พวกเขาส่งยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจนถึงเวลาของเรา พวกเขาดำเนินการให้วงเงินโบราณอาคารของมูลนิธิและสะพานใต้น้ำ พวกเขาขับรถเข้าไปในเตียงกระบอกคู่กองขึ้นในแต่ละกระบอกสูบแน่นระบายน้ำจากระหว่างพวกเขาที่ปกคลุมด้านล่างสัมผัสกับหินหรือมะนาวและบนพื้นฐานนี้ยกท่าเรือ แปดสะพานข้ามแม่น้ำไทเบอร์ที่กรุงโรม: บางโบราณ sacredly เช่นแย่ Sublicius ซึ่งไม่มีโลหะอาจจะใช้; บางคนสร้างขึ้นอย่างดีเพื่อให้เหมือนแย่ Fabricius พวกเขาจะทำงานไปในวันนี้ จากช่วงโค้งเหล่านี้โรมันจะออกไปที่สะพานแสนลำธารในคนผิวขาวโ€ ?? โลก. พลิคิดว่า aqueducts เป็นโรมโ€ ?? s สำเร็จอันยิ่งใหญ่ โ€ ?? ถ้าใครจะทราบความอุดมสมบูรณ์ของน้ำนำความชำนาญเข้ามาในเมืองสำหรับการใช้งานหลายภาครัฐและเอกชนนั้น ถ้าเขาจะสังเกต aqueducts สูงส่งต้องรักษาระดับความสูงที่เหมาะสมและเกรดภูเขาที่จะต้องเจาะหดหู่ที่ต้องได้รับการเติมเต็มโ€ "เขาจะสรุปได้ว่าทั้งโลกมีอะไรที่ยิ่งใหญ่มากขึ้น. โ€ ?? 38 จากสปริงที่ห่างไกลสิบสี่ aqueducts รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 1,300 ไมล์มาผ่านอุโมงค์และมากกว่าโค้งอันงดงามลงในโรมบาง 300,000,000 แกลลอนน้ำทุกวันโ€ "ที่มีขนาดใหญ่ปริมาณต่อหัวเป็นใน city.39 ใด ๆ ที่ทันสมัยโครงสร้างเหล่านี้มีความผิดพลาดของพวกเขา การรั่วไหลของการพัฒนาในท่อนำและต้องซ่อมแซมบ่อย ในตอนท้ายของจักรวรรดิตะวันตก aqueducts ทั้งหมดได้หายไปจาก use.IV แต่เมื่อเราพิจารณาว่าพวกเขาได้รับอาหารน้ำเพียงพอที่จะอยู่อาศัย, ระฟ้าพระราชวังน้ำพุสวนสวนสาธารณะและห้องอาบน้ำสาธารณะซึ่งนับพันอาบน้ำในครั้งเดียวและที่ พอที่ยังคงอยู่ในการสร้างทะเลสาบเทียมสำหรับการต่อสู้เรือเราจะเริ่มเห็นว่าแม้จะมีความหวาดกลัวและความเสียหายโรมเป็นเมืองหลวงที่ดีที่สุดที่มีการจัดการของสมัยโบราณและเป็นหนึ่งในเมืองที่มีการติดตั้งที่ดีที่สุดของเวลาทั้งหมด. ที่หัวของกรมน้ำที่ใกล้ชิดของ ศตวรรษที่แรกคือจูเลียส Frontinus เซ็กช์ทัสซึ่งเป็นหนังสือที่ได้ทำให้เขามีชื่อเสียงมากที่สุดของวิศวกรโรมัน เขาได้ทำหน้าที่ในฐานะ praetor เป็นผู้ปกครองของสหราชอาณาจักรและเงื่อนไขหลายกงสุล เหมือนรัฐบุรุษอังกฤษสมัยใหม่เขาพบว่าเวลาที่จะเขียนหนังสือเช่นเดียวกับในการปกครองรัฐ; เขาตีพิมพ์งานวิทยาศาสตร์ทหารซึ่งส่วนสุดท้ายที่ Stratagemata ยังคง, V และซ้ายเราบัญชีส่วนบุคคลของเขาในระบบน้ำของกรุงโรม (เดอ Aquis urbis Romae) เขาอธิบายถึงการทุจริตและการทุจริตที่เขาพบในแผนกของเขาในการทำงานและวิธีการที่พระราชวังและซ่องแอบเคาะท่อน้ำและอื่น ๆ อย่างตะกละตะกลามว่าเมื่อโรมวิ่งออกมาจาก water.41 เขาอธิบายการปฏิรูปเด็ดเดี่ยวของเขา บอกในรายละเอียดความภาคภูมิใจแหล่งที่มาความยาวและฟังก์ชั่นของแต่ละท่อระบายน้ำ; และสรุปเช่นพลิ: โ€ ?? ใครจะกล้าที่จะเปรียบเทียบกับท่อร้อยสายไฟอันยิ่งใหญ่เหล่านี้ไม่ได้ใช้งานปิรามิดหรืองานที่มีชื่อเสียง แต่ไร้ประโยชน์ของชาวกรีกโ€ ?? 42 เรารู้สึกนี่โรมันประโยชน์ตรงไปตรงมากับรสชาติเล็กน้อยเพื่อความงามออกจากกัน จากการใช้งาน; เราสามารถเข้าใจเขาและยอมรับว่าเมืองควรจะมีน้ำสะอาดก่อนที่จะมี Parthenons ผ่านหนังสือเหล่านี้หน่อมแน้มที่เรารับรู้ว่าแม้ในยุคของทรราชที่มีชาวโรมันชนิดเก่าคนมีความสามารถและความสมบูรณ์ของผู้บริหารที่ขยันขันแข็งที่ทำเอ็มไพร์ประสบความสำเร็จภายใต้เจ้านายของการปกครองเลวและเปิดทางให้สถาบันพระมหากษัตริย์โ€ ?? s ยุคทอง
การแปล กรุณารอสักครู่..
4 วิศวกร
เรือและถนนที่บรรทุกสินค้า สะพานที่เชื่อมถนน , ท่าเรือและท่าเรือที่ได้รับเรือ , aqueducts ที่นำน้ำสะอาดไปกรุงโรม ท่อระบายน้ำที่ดูดหนองบึงในชนบทและเมืองโ€ s ของเสียที่เป็นผลงานของ โรมัน กรีก และชาวซีเรียวิศวกรปฏิบัติการ กับ กองทัพแรงงานฟรี , legionaries และทาสพวกเขายกหรือดึงหนัก หรือหิน โดยรถเครนหรือรอกในคานแนวตั้งทำงานโดย windlasses บน treadmills กลายเป็นสัตว์หรือ men.35 พวกเขา banked ทุจริตแม่น้ำไทเบอร์กับผนังไว้ใน 3 ขั้นตอน เพื่อที่น้ำจะไม่เปิดเผยเรื่อง bed.ii พวกเขาขุดลอกท่าเรือหลาย ostia สำหรับ Claudius Nero , อรุณี นันทิวาส , และ , เปิดน้อย เมืองที่มาร์เซล puteoli มิเซนุม , , ,คาเธจ เบรินดี ยมและ Ravenna , ใหม่และยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งหมดที่อเล็กซานเดรีย พวกเขาทิ้งทะเลสาบ fucine และยางรีเคลมเตียงของตน สำหรับการเพาะปลูก โดยเจาะอุโมงค์ผ่านภูเขาหิน เขามีเหลี่ยมของโรมกับท่อน้ำทิ้งคอนกรีต , อิฐและกระเบื้องซึ่งกินเวลานานหลายร้อยปี พวกนั้นดูดหนองน้ำแห่งโตพอที่จะให้มันอาศัยอยู่ได้ ,สำหรับพระราชวังที่หรูหรามากจะพบซากปรักหักพัง there.36iii พวกเขาจัดการงานสาธารณะที่น่าอัศจรรย์และจักรพรรดิซีซาร์ลดการว่างงาน และยิ่งโรม
ทางกงสุลในความสำเร็จของพวกเขาง่ายขึ้น ทำไมทางหลวงเหล่านี้เปรียบเทียบกับวันนี้ ? พวกเขาจาก 16 ถึง 24 ฟุตกว้างแต่ใกล้กรุงโรม ส่วนความกว้างนี้ถ่ายกับทางเท้า ( margines ) ปูด้วยแผ่นหินสี่เหลี่ยม พวกเขาเดินตรงไปที่เป้าหมายของพวกเขาในการเสียสละกล้าหาญของเศรษฐกิจเริ่มต้นบันทึกถาวร : พวกเขา overleaped ลำธารนับไม่ถ้วนกับสะพานข้ามบึงแพง ยาว โค้ง ทางยกระดับของอิฐและหิน ปีนขึ้นและลงเนินชันที่ไม่มีใช้ในการตัดและเติมแล้วก็ย่องตามเขื่อนที่มีประสิทธิภาพสูงนัก หรือยึดผนัง ทางเดินของพวกเขาที่แตกต่างกันกับภายใน วัสดุใช้ได้ ปกติด้านล่างเลเยอร์ ( pavimentum ) เป็นสี่ - หกนิ้วเตียงของทรายหรือหนึ่งนิ้วของปูน บนนี้มีกำหนดสี่ชั้น ก่ออิฐ : statumen เท้าลึก ประกอบด้วยก้อนหินที่ถูกผูกไว้กับปูนหรือดิน rudens ; ,นิ้วสิบกระแทกคอนกรีต นิวเคลียส สิบสองถึงสิบแปดนิ้วอย่างต่อเนื่องและชั้นวางแผ่นคอนกรีต และ summa crusta ของซิลิกาหรือลาวาเหลี่ยมแผ่นหนึ่งถึงสามฟุตในเส้นผ่าศูนย์กลาง ความหนา และแปดถึงสิบสองนิ้ว พื้นผิวด้านบนของแผ่นพื้นก็เรียบ และข้อต่อเป็นอย่างดี ติดตั้งได้แทบจะบอก . บางครั้งพื้นผิวของคอนกรีตบนถนนสายสำคัญน้อยกว่าอาจเป็นลูกรัง ในอังกฤษ มันประกอบด้วยหินเหล็กไฟหินกรวดซีเมนต์เมื่อวางในเตียง ของที่ลึกมากที่ให้ความสนใจน้อยได้รับการระบายน้ำ ทั้งหมดเหล่านี้เป็นถนนที่ทนทานมากที่สุดในประวัติศาสตร์ หลายของพวกเขายังคงใช้ แต่ชันไล่ ออกแบบมาเพื่อล่อแพ็คและยานพาหนะขนาดเล็ก
เรือและถนนที่บรรทุกสินค้า สะพานที่เชื่อมถนน , ท่าเรือและท่าเรือที่ได้รับเรือ , aqueducts ที่นำน้ำสะอาดไปกรุงโรม ท่อระบายน้ำที่ดูดหนองบึงในชนบทและเมืองโ€ s ของเสียที่เป็นผลงานของ โรมัน กรีก และชาวซีเรียวิศวกรปฏิบัติการ กับ กองทัพแรงงานฟรี , legionaries และทาสพวกเขายกหรือดึงหนัก หรือหิน โดยรถเครนหรือรอกในคานแนวตั้งทำงานโดย windlasses บน treadmills กลายเป็นสัตว์หรือ men.35 พวกเขา banked ทุจริตแม่น้ำไทเบอร์กับผนังไว้ใน 3 ขั้นตอน เพื่อที่น้ำจะไม่เปิดเผยเรื่อง bed.ii พวกเขาขุดลอกท่าเรือหลาย ostia สำหรับ Claudius Nero , อรุณี นันทิวาส , และ , เปิดน้อย เมืองที่มาร์เซล puteoli มิเซนุม , , ,คาเธจ เบรินดี ยมและ Ravenna , ใหม่และยิ่งใหญ่ที่สุดของทั้งหมดที่อเล็กซานเดรีย พวกเขาทิ้งทะเลสาบ fucine และยางรีเคลมเตียงของตน สำหรับการเพาะปลูก โดยเจาะอุโมงค์ผ่านภูเขาหิน เขามีเหลี่ยมของโรมกับท่อน้ำทิ้งคอนกรีต , อิฐและกระเบื้องซึ่งกินเวลานานหลายร้อยปี พวกนั้นดูดหนองน้ำแห่งโตพอที่จะให้มันอาศัยอยู่ได้ ,สำหรับพระราชวังที่หรูหรามากจะพบซากปรักหักพัง there.36iii พวกเขาจัดการงานสาธารณะที่น่าอัศจรรย์และจักรพรรดิซีซาร์ลดการว่างงาน และยิ่งโรม
ทางกงสุลในความสำเร็จของพวกเขาง่ายขึ้น ทำไมทางหลวงเหล่านี้เปรียบเทียบกับวันนี้ ? พวกเขาจาก 16 ถึง 24 ฟุตกว้างแต่ใกล้กรุงโรม ส่วนความกว้างนี้ถ่ายกับทางเท้า ( margines ) ปูด้วยแผ่นหินสี่เหลี่ยม พวกเขาเดินตรงไปที่เป้าหมายของพวกเขาในการเสียสละกล้าหาญของเศรษฐกิจเริ่มต้นบันทึกถาวร : พวกเขา overleaped ลำธารนับไม่ถ้วนกับสะพานข้ามบึงแพง ยาว โค้ง ทางยกระดับของอิฐและหิน ปีนขึ้นและลงเนินชันที่ไม่มีใช้ในการตัดและเติมแล้วก็ย่องตามเขื่อนที่มีประสิทธิภาพสูงนัก หรือยึดผนัง ทางเดินของพวกเขาที่แตกต่างกันกับภายใน วัสดุใช้ได้ ปกติด้านล่างเลเยอร์ ( pavimentum ) เป็นสี่ - หกนิ้วเตียงของทรายหรือหนึ่งนิ้วของปูน บนนี้มีกำหนดสี่ชั้น ก่ออิฐ : statumen เท้าลึก ประกอบด้วยก้อนหินที่ถูกผูกไว้กับปูนหรือดิน rudens ; ,นิ้วสิบกระแทกคอนกรีต นิวเคลียส สิบสองถึงสิบแปดนิ้วอย่างต่อเนื่องและชั้นวางแผ่นคอนกรีต และ summa crusta ของซิลิกาหรือลาวาเหลี่ยมแผ่นหนึ่งถึงสามฟุตในเส้นผ่าศูนย์กลาง ความหนา และแปดถึงสิบสองนิ้ว พื้นผิวด้านบนของแผ่นพื้นก็เรียบ และข้อต่อเป็นอย่างดี ติดตั้งได้แทบจะบอก . บางครั้งพื้นผิวของคอนกรีตบนถนนสายสำคัญน้อยกว่าอาจเป็นลูกรัง ในอังกฤษ มันประกอบด้วยหินเหล็กไฟหินกรวดซีเมนต์เมื่อวางในเตียง ของที่ลึกมากที่ให้ความสนใจน้อยได้รับการระบายน้ำ ทั้งหมดเหล่านี้เป็นถนนที่ทนทานมากที่สุดในประวัติศาสตร์ หลายของพวกเขายังคงใช้ แต่ชันไล่ ออกแบบมาเพื่อล่อแพ็คและยานพาหนะขนาดเล็ก
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- ขับถ่าย
- เหตุการณ์การครั้งนั้นทำให้ฉันไม่เคยลืมมั
- มอยเจอร์ไรเซอร์
- เสกของกินได้ทุกอย่าง
- Analyze how parts of a whole interact
- คุณลืมฉัน
- มีแต่รูปครอบครัวและสถานณ์ที่ ไม่มีฉัน เพ
- เอาข้าวน้อยๆ นะคะผมจะไปญี่ปุ่น
- มีแต่รูปครอบครัวและสถานณ์ที่ ไม่มีฉัน เพ
- References1. van Huis A, Van Itterbeeck
- เรารักเทอและขอให้เทอรักเราแบบที่เรารักเธ
- วันเวลาผ่านไปเร็วมาก
- Hungry
- And another point Pantone sample sheet o
- หมาป่า
- พูดกับผมก่อน ผมไม่กวน ก็ได้
- References1. van Huis A, Van Itterbeeck
- เก่งที่สุด
- บันทึกวันที่ปฎิบัติงานจริง
- รสชาติต่างกัน
- Already bookint
- มีการแสดงเกี่ยวกับวัฒนธรรม
- if i am always complaining it is because
- เอาข้าวน้อยๆ นะคะผมจะไปญี่ปุ่น
