One day during this summer the groom cleaned and dressed me with such extraordinary care that I thought some new change must be at hand; he trimmed my fetlocks and legs, passed the tarbrush over my hoofs, and even parted my forelock. I think the harness had an extra polish. Willie seemed half-anxious, half-merry, as he got into the chaise with his grandfather.
"If the ladies take to him," said the old gentleman, "they'll be suited and he'll be suited. We can but try."
At the distance of a mile or two from the village we came to a pretty, low house, with a lawn and shrubbery at the front and a drive up to the door. Willie rang the bell, and asked if Miss Blomefield or Miss Ellen was at home. Yes, they were. So, while Willie stayed with me, Mr. Thoroughgood went into the house. In about ten minutes he returned, followed by three ladies; one tall, pale lady, wrapped in a white shawl, leaned on a younger lady, with dark eyes and a merry face; the other, a very stately-looking person, was Miss Blomefield. They all came and looked at me and asked questions. The younger lady -- that was Miss Ellen -- took to me very much; she said she was sure she should like me, I had such a good face. The tall, pale lady said that she should always be nervous in riding behind a horse that had once been down, as I might come down again, and if I did she should never get over the fright.
"You see, ladies," said Mr. Thoroughgood, "many first-rate horses have had their knees broken through the carelessness of their drivers without any fault of their own, and from what I see of this horse I should say that is his case; but of course I do not wish to influence you. If you incline you can have him on trial, and then your coachman will see what he thinks of him."
"You have always been such a good adviser to us about our horses," said the stately lady, "that your recommendation would go a long way with me, and if my sister Lavinia sees no objection we will accept your offer of a trial, with thanks."
It was then arranged that I should be sent for the next day.
In the morning a smart-looking young man came for me. At first he looked pleased; but when he saw my knees he said in a disappointed voice:
"I didn't think, sir, you would have recommended my ladies a blemished horse like that."
"`Handsome is that handsome does'," said my master; "you are only taking him on trial, and I am sure you will do fairly by him, young man. If he is not as safe as any horse you ever drove send him back."
I was led to my new home, placed in a comfortable stable, fed, and left to myself. The next day, when the groom was cleaning my face, he said:
"That is just like the star that `Black Beauty' had; he is much the same height, too. I wonder where he is now."
A little further on he came to the place in my neck where I was bled and where a little knot was left in the skin. He almost started, and began to look me over carefully, talking to himself.
"White star in the forehead, one white foot on the off side, this little knot just in that place;" then looking at the middle of my back -- "and, as I am alive, there is that little patch of white hair that John used to call `Beauty's three-penny bit'. It must be `Black Beauty'! Why, Beauty! Beauty! do you know me? -- little Joe Green, that almost killed you?" And he began patting and patting me as if he was quite overjoyed.
I could not say that I remembered him, for now he was a fine grown young fellow, with black whiskers and a man's voice, but I was sure he knew me, and that he was Joe Green, and I was very glad. I put my nose up to him, and tried to say that we were friends. I never saw a man so pleased.
"Give you a fair trial! I should think so indeed! I wonder who the rascal was that broke your knees, my old Beauty! you must have been badly served out somewhere; well, well, it won't be my fault if you haven't good times of it now. I wish John Manly was here to see you."
In the afternoon I was put into a low park chair and brought to the door. Miss Ellen was going to try me, and Green went with her. I soon found that she was a good driver, and she seemed pleased with my paces. I heard Joe telling her about me, and that he was sure I was Squire Gordon's old "Black Beauty".
When we returned the other sisters came out to hear how I had behaved myself. She told them what she had just heard, and said:
"I shall certainly write to Mrs. Gordon, and tell her that her favorite horse has come to us. How pleased she will be!"
After this I was driven every day for a week or so, and as I appeared to be quite safe, Miss Lavinia at last ventured out in the small close carriage. After this it was quite decided to keep me and call me by my old name of "Black Beauty".
I have now lived in this happy place a whole year. Joe is the best and kindest of grooms. My work is easy and pleasant, and I feel my strength and spirits all coming back again. Mr. Thoroughgood said to Joe the other day:
"In your place he will last till he is twenty years old -- perhaps more."
Willie always speaks to me when he can, and treats me as his special friend. My ladies have promised that I shall never be sold, and so I have nothing to fear; and here my story ends. My troubles are all over, and I am at home; and often before I am quite awake, I fancy I am still in the orchard at Birtwick, standing with my old friends under the apple-trees.
Literature Network » Anna Sewell » Black Beauty » Chapter 49. My Last Home
One day during this summer the groom cleaned and dressed me with such extraordinary care that I thought some new change must be at hand; he trimmed my fetlocks and legs, passed the tarbrush over my hoofs, and even parted my forelock. I think the harness had an extra polish. Willie seemed half-anxious, half-merry, as he got into the chaise with his grandfather."If the ladies take to him," said the old gentleman, "they'll be suited and he'll be suited. We can but try."At the distance of a mile or two from the village we came to a pretty, low house, with a lawn and shrubbery at the front and a drive up to the door. Willie rang the bell, and asked if Miss Blomefield or Miss Ellen was at home. Yes, they were. So, while Willie stayed with me, Mr. Thoroughgood went into the house. In about ten minutes he returned, followed by three ladies; one tall, pale lady, wrapped in a white shawl, leaned on a younger lady, with dark eyes and a merry face; the other, a very stately-looking person, was Miss Blomefield. They all came and looked at me and asked questions. The younger lady -- that was Miss Ellen -- took to me very much; she said she was sure she should like me, I had such a good face. The tall, pale lady said that she should always be nervous in riding behind a horse that had once been down, as I might come down again, and if I did she should never get over the fright. "คุณเห็น ผู้หญิง กล่าวว่า นาย Thoroughgood "ม้ามาหลายมีเข่าของพวกเขาเสียผ่านความสะเพร่าของไดรเวอร์ของพวกเขาโดยไม่มีข้อบกพร่องใด ๆ ของตนเอง และจากสิ่งที่ผมเห็นของม้านี้ ฉันควรพูดว่า เป็นกรณีของเขา แต่แน่นอนฉันไม่ต้องการมีอิทธิพลต่อคุณ ถ้าคุณเอียง คุณสามารถให้เขาใน trial และงามของคุณจะดูสิ่งที่เขาคิดของเขา""คุณได้เสมอเช่นการดีปรึกษาเราเกี่ยวกับม้าของเรา กล่าวว่า ผู้หญิงสูง ๆ "ที่แนะนำของคุณจะไปกับฉันทาง และถ้าลาน้องสาวของฉันเห็นไม่ปฏิเสธ เราจะยอมรับข้อเสนอของทดลอง ขอบคุณ"แล้วมันถูกจัดว่า ผมควรจะส่งในวันถัดไปในตอนเช้า สมาร์ทมองชายหนุ่มมาให้ฉัน ในตอนแรก เขาดูสนุก แต่ เมื่อเขาเห็นหัวเข่าของฉันเขาว่า เสียงผิดหวัง:"ไม่คิด รัก คุณจะได้แนะนำให้ผู้หญิงของฉันม้าสดเช่นเดียวกับที่"" 'หล่ออยู่ที่หล่อไม่", "กล่าวว่า นาย "คุณเป็นเพียงการเขาใน trial และผมแน่ใจว่า คุณจะทำค่อนข้างตามเขา หนุ่ม ถ้าเขาไม่ปลอดภัยเท่ากับม้าใด ๆ คุณเคยขับรถ ส่งเขากลับไป"ผมนำไปบ้านใหม่ของฉัน อยู่ในคอกพัก ติดตาม และซ้ายกับตัวเอง ในวันถัดไป เมื่อเจ้าบ่าวถูกทำความสะอาดใบหน้าของฉัน เขากล่าวว่า:"ที่เป็นเหมือนดาวที่มี 'ความงามดำ' เขาเป็นมากให้สูง เกินไป ไม่ทราบที่เขาเป็นตอนนี้"เพิ่มเติมเล็กน้อยเกี่ยวกับเขามาที่ต้นคอของฉันที่ฉันถูกคราวที่แล้ว และที่ที่เหลือปมเล็กน้อยผิว เขาเกือบจะเริ่ม และเริ่มที่จะมองฉันเห็นอย่างรอบคอบ พูดกับตัวเอง"ขาวดาวในหน้าผาก เท้าขาวหนึ่งในปิดด้านข้าง ปมนี้น้อยในสถานที่ แล้วมองที่กลางหลัง - "และ ฉันมีชีวิตอยู่ มีโปรแกรมปรับปรุงที่น้อยของผมสีขาวที่จอห์นใช้เรียก 'ความสวยงามของสามสตางค์บิต' มันต้องเป็น 'ดำงาม' เหตุผล ความงาม ความงาม คุณรู้ฉัน -น้อยโจเขียว ที่เกือบจะฆ่าคุณหรือไม่? " และเขาเริ่ม patting และ patting ฉันว่าเขาค่อนข้างปลื้มฉันไม่สามารถพูดว่า ฉันจำเขา ตอนนี้กำลังดีปลูกสาวเพื่อน หนวดดำกับเจ้าเสียง แต่ผมแน่ใจว่า เขารู้ว่าฉัน และเขาโจกรีน และผมดีใจมาก ผมใส่จมูกของฉันถึงเขา และพยายามที่จะบอกว่า เรามีเพื่อน ผมไม่เคยเห็นคนที่ยินดีให้"ให้ทดลองเป็นธรรม ควรคิดให้แน่นอน สงสัยว่า คนรักของธนาได้ที่ยากจนเข่าของคุณ ความงามของฉันเก่า คุณต้องมีแล้วไม่ดีเสิร์ฟออกที่ใด ดี ดี มันจะไม่ได้ความผิดของฉันหากคุณไม่เวลาดีของมันตอนนี้ ฉันต้องแมนลี่จอห์นเป็นที่นี่เพื่อ ดูคุณ"ในตอนบ่าย ฉันได้ใส่ลงไปในเก้าอี้สวนต่ำ และนำไปประตู นางสาวเอลเลนไปลองฉัน และกรีนไปกับเธอ เร็ว ๆ นี้พบว่า เธอถูกควบคุมดี และเธอดูเหมือนพอใจกับการก้าวของฉัน ผมได้ยินโจบอกเธอเกี่ยวกับฉัน และว่า เขาแน่ใจว่า ผม Squire Gordon เก่า "สีดำสวยงาม"เมื่อเรากลับมาน้องสาวอื่น ๆ ฟังว่าผมได้ทำงานเอง เธอบอกพวกเขาว่าเธอมีเพียงได้ยิน และกล่าวว่า:"ฉันจะแน่นอนเขียนถึงนาง Gordon และบอกเธอว่า ม้าของเธอชื่นชอบมาให้เรา ความยินดีว่าเธอจะเป็น"หลังจากนี้ ผมได้ขับทุกวันในหนึ่งสัปดาห์หรือมากกว่านั้น และเป็นฉันปรากฏว่าค่อนข้างปลอดภัย นางสาวเนียที่สุด ventured ออกในตู้ปิดขนาดเล็ก หลังจากนี้ จะได้ตัดสินใจค่อนข้างฉัน และเรียกฉัน ด้วยชื่อเดิมของ "ความงามดำ"ตอนนี้ฉันเคยอาศัยอยู่ในสถานที่นี้มีความสุขทั้งปี โจเป็นสุด และ kindest ของบางกลุ่ม งานของฉันเป็นเรื่องง่าย และน่าพอใจ และรู้สึกว่าความแข็งแรงและจิตใจของฉันทั้งหมดกลับมาอีกครั้ง นาย Thoroughgood กล่าวว่า โจวัน:"ของ เขาจะสุดท้ายจนเป็นยี่สิบปี - อาจจะขึ้น"วิลลี่จะพูดกับฉันเมื่อเขาสามารถ และฉันจะเป็นเพื่อนพิเศษ ผู้หญิงของฉันได้สัญญาว่า ฉันจะไม่ขาย และดังนั้น ไม่มีอะไรต้องกลัว และเรื่องราวของฉันสิ้นสุดที่นี่ ปัญหาของฉันมีทั้งหมดกว่า และฉันที่บ้าน และบ่อยครั้งก่อนผมค่อนข้างตื่น ฉันฝันฉันยังอยู่ในสวนที่ Birtwick ยืนกับเพื่อนเก่าใต้ต้นแอปเปิ้ลเครือข่ายสาขาวรรณกรรม» แอนนา Sewell » ดำงาม» บทที่ 49 บ้านของฉันสุดท้าย
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)