3.7. Fungal decayThe postharvest sh

3.7. Fungal decay
The postharvest shelf life of blueberries is also limited by fungal decay. According to Day, Skura, and Powrie (1990),
the storage life of these fruits in the transport chain is restricted primarily by fungal spoilage. Fungi such as Colletotrichum
acutatum, A. alternata and B. cinerea are the main culprits (Smith, Magee, & Gupton, 1996). In this study, berry decay was only caused by A. alternata and this was mainly located at the stem scar. Table 2 shows the incidence of decay (%) of blueberries packaged in the different containers (PLA and clamshell) and stored at 10 and 23 C. Package type affected decay incidence after 15 days of storage at 10 C. No differences (p 6 0.05) were observed at 23 C during storage. Berries packaged into clamshell containers showed lower fungal development than those into PLA containers (5% vs. 11%). This may be because the blueberries in the clamshell containers had loss more moisture which decreased fungal development after 12 days of storage. In addition, it is well known that high internal relative humidity atmospheres increase microbial growth and this was the case in the PLA containers. Temperature control was more effective than package type in decreasing fungal decay during storage (Table 2). Postharvest shelf life of blueberries packaged in either container and stored at 23 C was not longer

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

3.7 การเชื้อราผุนอกจากนี้ยังมีจำกัดอายุการเก็บรักษาหลังการเก็บเกี่ยวของบลูเบอร์รี่ โดยผุเชื้อรา ตามวัน Skura และ Powrie (1990),ชีวิตเก็บผลไม้เหล่านี้ในห่วงโซ่การขนส่งถูกจำกัดเป็นหลัก โดยเชื้อราเน่าเสีย เชื้อรา Colletotrichum เช่นacutatum, A. alternata และเกิด cinerea เป็น culprits หลัก (Smith, Magee, & Gupton, 1996) ในการศึกษานี้ เบอร์รี่ผุเฉพาะที่เกิดจากอ. alternata และนี้คือส่วนใหญ่อยู่ที่แผลก้าน ตารางที่ 2 แสดงอุบัติการณ์ของผุ (%) ของบลูเบอร์รี่บรรจุในภาชนะต่าง ๆ (ปลาและหอย) และเก็บที่ 10 และ 23 แพคเกจ C. ชนิดที่ได้รับผลกระทบผุเกิดหลังจาก 15 วันของการจัดเก็บที่ค. 10 ไม่มีความแตกต่าง (p 6 0.05) สังเกตที่ 23 C ระหว่างการเก็บรักษา บรรจุลงในภาชนะบรรจุหอยครบแสดงให้เห็นว่าการพัฒนาเชื้อราต่ำกว่าในปลาบรรจุภัณฑ์ (5% เทียบกับ 11%) นี้อาจเป็น เพราะบลูเบอร์รี่ในคอนเทนเนอร์หอยได้สูญเสียความชื้นมากขึ้นซึ่งพัฒนาเชื้อราหลังจาก 12 วันของการจัดเก็บลดลง นอกจากนี้ เป็นที่รู้จักว่า บรรยากาศความชื้นสัมพัทธ์ภายในสูงเพิ่มการเจริญเติบโตของจุลินทรีย์ และนี้เป็นกรณีภาชนะบรรจุปลา ควบคุมอุณหภูมิมีประสิทธิภาพมากกว่าชนิดของแพคเกจที่ผุเชื้อราลดลงระหว่างการเก็บรักษา (ตารางที่ 2) ไม่นานหลังการเก็บเกี่ยวอายุการเก็บรักษาบลูเบอร์รี่บรรจุในภาชนะอย่างใดอย่างหนึ่ง และเก็บไว้ที่ 23 C

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

3.7 การสลายตัวของเชื้อรา
อายุการเก็บรักษาหลังการเก็บเกี่ยวของบลูเบอร์รี่ยังถูก จำกัด ด้วยการสลายตัวของเชื้อรา ตามวัน skura และ Powrie (1990),
อายุการเก็บรักษาของผลไม้เหล่านี้ในห่วงโซ่การขนส่งถูก จำกัด ในเบื้องต้นโดยการเน่าเสียของเชื้อรา เชื้อราเช่น Colletotrichum
acutatum, alternata เอและซีเนเรียบีเป็น culprits หลัก (สมิ ธ , จีและ Gupton, 1996) ในการศึกษานี้การสลายตัวของผลไม้เล็ก ๆ เกิดขึ้นโดยเฉพาะ alternata A. และนี่คือส่วนใหญ่ตั้งอยู่ที่แผลเป็นลำต้น ตารางที่ 2 แสดงอุบัติการณ์ของการสลายตัว (%) ของบลูเบอร์รี่ที่บรรจุในภาชนะบรรจุที่แตกต่างกัน (ปลาและหอย) และเก็บไว้ที่ 10 และ 23 องศาเซลเซียส ประเภทแพคเกจได้รับผลกระทบการเกิดการสลายตัวหลังจาก 15 วันของการจัดเก็บที่อุณหภูมิ 10 องศาเซลเซียส ไม่มีความแตกต่างกัน (p 6 0.05) ถูกตั้งข้อสังเกตที่ 23 องศาเซลเซียสระหว่างการเก็บรักษา เบอร์รี่บรรจุลงในภาชนะบรรจุหอยแสดงให้เห็นการพัฒนาของเชื้อราต่ำกว่าลงในภาชนะ PLA (5% เทียบกับ 11%) ซึ่งอาจเป็นเพราะบลูเบอร์รี่ในภาชนะบรรจุหอยได้สูญเสียความชุ่มชื้นมากขึ้นซึ่งลดลงการพัฒนาเชื้อราหลังจาก 12 วันของการจัดเก็บข้อมูล นอกจากนี้ยังเป็นที่รู้จักกันดีว่าบรรยากาศความชื้นสัมพัทธ์สูงภายในเพิ่มความเจริญเติบโตของจุลินทรีย์และนี่คือในกรณีที่ภาชนะบรรจุปลา การควบคุมอุณหภูมิมีประสิทธิภาพมากกว่าประเภทแพคเกจในการลดการสลายตัวของเชื้อราระหว่างการเก็บรักษา (ตารางที่ 2) หลังการเก็บเกี่ยวอายุการเก็บรักษาของบลูเบอร์รี่ที่บรรจุในภาชนะทั้งสองและเก็บไว้ที่อุณหภูมิ 23 องศาเซลเซียสไม่ได้อีกต่อไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

3.7 เชื้อราผุ
ยืดอายุหลังการเก็บเกี่ยวบลูเบอร์รี่ยัง จำกัด โดยเชื้อราผุ ตามวัน skura และ powrie ( 1990 ) ,
ชีวิตกระเป๋าของผลไม้เหล่านี้ในห่วงโซ่การขนส่งเป็นหลัก โดยเฉพาะเชื้อรา เน่าเสีย เชื้อรา เช่น จีวร
acutatum อ. alternata และ B ขาวเป็น culprits หลัก ( Smith , มากี& gupton , 1996 ) ในการศึกษานี้เบอร์รี่ผุแค่เกิดจาก . alternata และนี้ส่วนใหญ่อยู่ที่ก้าน แผลเป็น ตารางที่ 2 แสดงการเกิดฟันผุ ( % ) ของบลูเบอร์รี่ที่บรรจุในภาชนะบรรจุที่แตกต่างกัน ( ปลา และหอย ) และเก็บรักษาที่อุณหภูมิ 10 และ 23  ซีแพคเกจประเภทผลกระทบเกิดการสลายตัวหลังจาก 15 วันของการจัดเก็บที่ 10  C ไม่มีความแตกต่าง ( P 6 0.05 ) พบใน 23  C ในระหว่างการเก็บรักษาบรรจุใส่ภาชนะ หอย พบกว่าผลเบอร์รี่ที่มีพัฒนาการสูงกว่า ลงในภาชนะบรรจุปลา ( ร้อยละ 5 และร้อยละ 11 ) ซึ่งอาจเป็นเพราะบลูเบอร์รี่ในหอยภาชนะมีการสูญเสียความชื้นที่ลดลง การพัฒนาเชื้อราหลังจาก 12 วันของการจัดเก็บ นอกจากนี้มันเป็นที่รู้จักกันดีว่าความชื้นสัมพัทธ์สูงภายในบรรยากาศเพิ่มจุลินทรีย์เติบโตและนี้เป็นกรณีในปลาภาชนะบรรจุ ควบคุมอุณหภูมิมีประสิทธิภาพสูงกว่าบรรจุภัณฑ์ประเภทลดลงระหว่างการเก็บเชื้อราผุ ( ตารางที่ 2 ) วิทยาการหลังการเก็บเกี่ยว การเก็บรักษาในภาชนะบรรจุของบลูเบอร์รี่และเก็บไว้ที่ 23  C ไม่ได้อีกต่อไป