The products obtained from all extr

The products obtained from all extrusion temperature were
white in color, regular in size, and had a smooth surface. No significant (p < 0.05) changes of color and pasta size from each
condition of the extrusion at different barrel temperatures were
observed (diameters ranged 1.68e1.75 mm). After cooking, the
rice-blend pasta stuck together slightly and had a soft texture, as is
the case with most pasta made from rice flour only. Stickiness depends
predominantly on starch leaching from the protein network
and adhering to the surface of the product; the inferior quality of
pasta made from non-semolina ingredients/flours is largely due to
excessive starch leaching (Cubbada, 1988; Grant, Dick, & Shelton,
1993). In addition, some small cracks were observed in the rice
pasta extruded at barrel temperatures of 50:60:60, 50:60:70 and
50:70:70 C; these may be due to the degree of starch gelatinization
and the strength of the network-like gel structure of the noodles
(Khandker, de Mosqueda, del Rosario, & Juliano, 1986; Wang,
Bhirud, Sosulski, & Tyler, 1999). The highest hedonic scores in
terms of cohesiveness and overall liking from a sensory evaluation
by four trained panelists were received by the pasta produced at a
barrel temperature of 50:70:80 (Table 5). However, two main pasta
qualities, texture and color, were seen as needing improvement in
comparison to traditional pasta. Consequently, a barrel temperature
of 50:70:80 was selected for further study.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลิตภัณฑ์ที่ได้จากอุณหภูมิในการอัดทุกคน
สีขาวปกติในขนาดและมีพื้นผิวเรียบ ไม่มีอย่างมีนัยสำคัญ (p <0.05) การเปลี่ยนแปลงของสีและขนาดพาสต้าจากแต่ละ
เงื่อนไขของการอัดขึ้นรูปที่อุณหภูมิบาร์เรลที่แตกต่างกันได้รับการ
สังเกต (เส้นผ่าศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 1.68e1.75 มม) หลังจากการปรุงอาหาร
พาสต้าข้าวผสมผสานติดกันเล็กน้อยและมีเนื้อนุ่มเป็น
กรณีที่มีพาสต้ามากที่สุดที่ทำจากแป้งข้าวเท่านั้น ความหนืดขึ้น
ส่วนใหญ่ในการละลายแป้งโปรตีนจากเครือข่าย
และการยึดมั่นในพื้นผิวของผลิตภัณฑ์; ที่มีคุณภาพด้อยกว่าของ
พาสต้าที่ทำจากส่วนผสมที่ไม่ semolina / แป้งเป็นส่วนใหญ่เนื่องจาก
การละลายแป้งมากเกินไป (Cubbada 1988; แกรนท์ดิ๊กและเชลตัน,
1993) นอกจากนี้ยังมีรอยแตกเล็ก ๆ บางคนตั้งข้อสังเกตในข้าว
พาสต้าอัดที่อุณหภูมิบาร์เรล 50:60:60, 50:60:70 และ
50:70:70 C; เหล่านี้อาจจะเป็นเพราะระดับของการเกิดเจลของแป้ง
และความแข็งแรงของโครงสร้างเครือข่ายเจลเหมือนก๋วยเตี๋ยว
(Khandker เด Mosqueda, โรซาริโอเดลและ Juliano, 1986; Wang,
Bhirud, Sosulski และไทเลอร์, 1999) คะแนนความชอบสูงที่สุดใน
แง่ของการติดกันและความชอบโดยรวมจากการทดสอบทางประสาทสัมผัส
โดยสี่ประจบประแจงรับการฝึกอบรมที่ได้รับจากพาสต้าผลิตที่
อุณหภูมิบาร์เรล 50:70:80 (ตารางที่ 5) อย่างไรก็ตามสองหลักพาสต้า
คุณภาพเนื้อและสีถูกมองว่าเป็นต้องปรับปรุงใน
การเปรียบเทียบกับพาสต้าแบบดั้งเดิม ดังนั้นอุณหภูมิบาร์เรล
ของ 50:70:80 ได้รับเลือกสำหรับการศึกษาต่อ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลิตภัณฑ์ที่ได้จากการรีดอุณหภูมิ
สีขาวปกติในขนาดและมีผิวเรียบ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( P < 0.05 ) การเปลี่ยนแปลงของขนาดสีและพาสต้าจากแต่ละ
สภาพรีดที่อุณหภูมิบาร์เรลต่างกัน
สังเกต ( เส้นผ่าศูนย์กลางอยู่ระหว่าง 1.68e1.75 มิลลิเมตร ) หลังจากการปรุงอาหาร ข้าวผสมพาสต้า
ติดกันเล็กน้อย และมีเนื้อนุ่ม เป็น
กรณีกับพาสต้าส่วนใหญ่ทำจากแป้งข้าวเท่านั้น ความเหนียวขึ้น
เด่นในการชะละลายโปรตีนแป้งจากเครือข่าย
และยึดมั่นในพื้นผิวของผลิตภัณฑ์ คุณภาพด้อยกว่าของพาสต้าที่ทำจากวัสดุที่ไม่ใช่ดินชั้นล่าง

/ แป้งเป็นส่วนใหญ่เนื่องจากการชะล้างแป้งมากเกินไป ( cubbada , 1988 ; แกรนท์ ดิ๊ก & Shelton
1993 ) นอกจากนี้ รอยแตกขนาดเล็กบางพบในข้าว
พาสต้าอัดที่อุณหภูมิ 50:60:60 บาร์เรล , และ 50:60:70
50:70:70  C ; เหล่านี้อาจเป็นเพราะระดับของ
ค่าแป้งและความเข้มแข็งของเครือข่าย เช่น โครงสร้างเจลของบะหมี่
( khandker เดอ mosqueda เดล โรซาริโอ & juliano , 1986 ; วัง
bhirud sosulski & , 1999 , ไทเลอร์ ) คะแนนความชอบสูงสุดในแง่ของ cohesiveness และความชอบ

ทางประสาทสัมผัสจาก4 ฝึกผู้ที่ได้รับ โดยพาสต้าผลิตที่อุณหภูมิ 50:70:80
บาร์เรล ( ตารางที่ 5 ) อย่างไรก็ตาม สองคุณภาพพาสต้า
หลัก พื้นผิว และสี ได้เห็นเป็นต้องปรับปรุง
เปรียบเทียบกับพาสต้าแบบดั้งเดิม ดังนั้นอุณหภูมิของบาเรล
50:70:80 ถูกเลือกสำหรับการศึกษาต่อไป