The effect of hypoxia on air-breath

The effect of hypoxia on air-breathing onset and survival was determined in larvae of the air-breathing fishes, the three spot gourami Trichopodus trichopterus and the Siamese fighting fish Betta splendens. Larvae were exposed continuously or intermittently (12 h nightly) to an oxygen partial pressure (PO2) of 20, 17 and 14 kPa from 1 to 40 days post-fertilization (dpf). Survival and onset of air breathing were measured daily. Continuous normoxic conditions produced a larval survival rate of 65–75% for B. splendens and 15–30% for T. trichopterus, but all larvae of both species died at 9 dpf in continuous hypoxia conditions. Larvae under intermittent (nocturnal) hypoxia showed a 15% elevated survival rate in both species. The same conditions altered the onset of air breathing, advancing onset by 4 days in B. splendens and delaying onset by 9 days in T. trichopterus. These interspecific differences were attributed to air-breathing characteristics: B. splendens was a non-obligatory air breather after 36 dpf, whereas T. trichopterus was an obligatory air breather after 32 dpf.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลของ hypoxia เริ่มอากาศหายใจและการอยู่รอดที่ถูกกำหนดในตัวอ่อนของปลาอากาศหายใจ trichopterus สกุลปลากระดี่ปลากระดี่จุดสาม และปลากัด ตัวอ่อนถูกสัมผัสอย่างต่อเนื่อง หรือเป็นระยะ ๆ (12 h คืน) มีออกซิเจนบางส่วนกดดัน (PO2) ของ 20, 17 และ 14 kPa จาก 1 ไป 40 วันหลังปฏิสนธิ (dpf) อยู่รอดและเริ่มมีอาการของการหายใจอากาศที่วัดทุกวัน Normoxic อย่างต่อเนื่องเงื่อนไขผลิตอัตราอยู่รอด larval 65 – 75% สำหรับวัยเกิดและ 15 – 30% ต. trichopterus แต่ตัวอ่อนทั้งหมดของทั้งสองสายพันธุ์ตายใน dpf 9 สภาพ hypoxia อย่างต่อเนื่อง ตัวอ่อนภายใต้ hypoxia ขาด ๆ หาย ๆ (บรรณาธิการ) พบว่าอัตราการรอดตายสูงขึ้น 15% ในทั้งสองชนิด เงื่อนไขเดียวกันกับการเปลี่ยนแปลงของอากาศหายใจ เลื่อนเริ่มวันที่ 4 ในวัยเกิด และล่าช้าเริ่มวันที่ 9 ในต. trichopterus ความแตกต่างเหล่านี้ interspecific ได้บันทึกลักษณะอากาศหายใจ: เกลือเกิดเป็นลมอากาศไม่บังคับหลัง 36 dpf ขณะ trichopterus ต.ถูกลมอากาศที่บังคับการหลัง 32 dpf

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผลกระทบจากการขาดออกซิเจนในการโจมตีทางอากาศหายใจและความอยู่รอดถูกกำหนดในตัวอ่อนของปลาอากาศหายใจปลากระดี่หม้อ Trichopodus trichopterus และปลากัด Betta splendens สยาม ตัวอ่อนได้สัมผัสอย่างต่อเนื่องเป็นระยะ ๆ หรือ (12 ชั่วโมงทุกคืน) เพื่อออกซิเจนความดันบางส่วน (PO2) 20, 17 และ 14 กิโลปาสคาล 1-40 วันหลังการปฏิสนธิ (DPF) การอยู่รอดและการโจมตีของการหายใจอากาศที่วัดทุกวัน เงื่อนไข normoxic ผลิตอย่างต่อเนื่องอัตราการรอดตายของตัวอ่อน 65-75% สำหรับ splendens บีและ 15-30% สำหรับ T. trichopterus แต่ตัวอ่อนทุกชนิดทั้งสองเสียชีวิตวันที่ 9 DPF ในสภาพขาดออกซิเจนอย่างต่อเนื่อง ภายใต้ตัวอ่อนต่อเนื่อง (กลางคืน) การขาดออกซิเจนแสดงให้เห็นอัตราการรอดตายสูง 15% ในทั้งสองชนิด เงื่อนไขเดียวกันการเปลี่ยนแปลงที่เริ่มมีอาการของการหายใจอากาศที่ก้าวหน้าโดยการโจมตี 4 วันในบี splendens และล่าช้าในการโจมตีโดย 9 วันใน T. trichopterus ความแตกต่าง interspecific เหล่านี้ถูกนำมาประกอบกับลักษณะอากาศหายใจ: splendens บีเป็นคนที่มีชีวิตอากาศที่ไม่บังคับหลังจาก 36 DPF ขณะ T. trichopterus เป็นชีวิตอากาศบังคับหลังจาก 32 DPF

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผลของภาวะพร่องออกซิเจนในอากาศหายใจเริ่มและการตั้งใจในตัวอ่อนของอากาศหายใจ ปลา , ปลากระดี่หม้อชีววิทยามนุษย์ trichopterus และปลากัดปลากัดไทย . ตัวอ่อนมีการเปิดรับอย่างต่อเนื่องหรือเป็นระยะๆ ( 12   H ทุกคืน ) กับความดันของออกซิเจน ( po2 ) 20 , 17 และ 14 kPa จาก 1 ถึง 40  วันหลังการปฏิสนธิ ( DPF )ความอยู่รอดและการอากาศหายใจอยู่วัดทุกวัน เงื่อนไข normoxic อย่างต่อเนื่องที่อัตราการอยู่รอดของตัวอ่อน 65 – 75 % B . splendens และ 15 – 30% สำหรับ ต. trichopterus แต่ตัวอ่อนทั้ง 2 ชนิดตาย 9 DPF ในสภาวะขาดออกซิเจนอย่างต่อเนื่อง หนอนภายใต้เป็นพักๆ ( กลางคืน ) จึงพบ 15% ยกระดับอัตราการอยู่รอดในทั้งสองชนิดเงื่อนไขเดียวกันเปลี่ยนการโจมตีของอากาศหายใจเริ่มก้าวหน้า โดย 4  วัน B . splendens และถ่วงเวลาการโจมตี 9  วันใน ต. trichopterus . ความแตกต่าง interspecific เหล่านี้ประกอบกับลักษณะอากาศหายใจ : B . splendens ก็ไม่บังคับ อากาศหายใจหลังจาก 36 DPF , ในขณะที่ ต. trichopterus เป็นการบังคับอากาศหายใจหลังจาก 32 DPF .