Jeong Ilhun was the first to extend

Jeong Ilhun was the first to extend out his hand.
Though the action was miniscule, the courage it took was tremendous.
In order to not make her feel awkward, he smiled and asked to shake hands.
It wasn’t her appearance but her heart that was important; so he tried to welcome her.
However!

“Who are you?”

The women’s face squinted. Then from within the Dojang, someone who looked like an elementary student came running out.

“Mom! You brought my lunch?”
“Here. Don’t you go forgetting it the next time.”
“Um, ok. Ah, Masters. Hello!”

The little boy bowed like a cute pup before Jeong Ilhun and the other instructors before scampered back into the Dojang.
The boy’s mother went away.

“Keuheum~!”

Jeong Ilhun embarrassingly cleared his throat for a long time, and once again waited for Cha Eunhee.
Then, an eye contact with a woman coming from the street made his body stiff.

‘Is that her?’

She was coming while carrying kimbap luncheons. If she was empty handed, he wouldn't have looked otherwise.
She had fair skin, sparkling eyes, and a beauty that was noticeable within the thousands.
A single person within the lot of thousands. He could stay still in the mid of the center of the city while facing the beauty.
She held two large shopping bags and was walking toward the Dojang.
Jeong Ilhun thought.

‘That’s not her.’

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

จอง Ilhun ถูกขยายออกมือแรก แม้ว่าการกระทำเป็น miniscule กล้าใช้ถูกมากเพื่อไม่ให้เธอเก้อ เขายิ้ม และขอจับมือมันไม่ได้ลักษณะที่ปรากฏของเธอแต่ใจของเธอที่สำคัญ ดังนั้น เขาพยายามที่จะต้อนรับเธออย่างไรก็ตาม"คุณเป็นใคร"ใบหน้าของผู้หญิง squinted แล้ว จากใน Dojang คนที่ดูเหมือนเป็นนักเรียนระดับประถมศึกษามาหมด"แม่ คุณนำอาหารกลางวันของฉัน""ที่นี่ ไม่คุณไปลืมมันในครั้งต่อไป""อึม ตกลง อา มาสเตอร์ สวัสดี"เด็กน้อยลงเช่นฑิมภ์น่ารักจอง Ilhun และผู้สอนอื่น ๆ กลับ scampered เป็น Dojangแม่ของเด็กไปเก็บ" Keuheum ~ ! "จอง Ilhun embarrassingly ล้างคอของเขาเป็นเวลานาน และรอ Cha Eunhee ครั้งจากนั้น มีตากับผู้หญิงที่มาจากถนนได้ร่างกายของเขาแข็ง' ว่าเธอ? "เธอได้มาในขณะที่แบก kimbap luncheons ถ้าเธอว่างมอบ เขาจะไม่มองเป็นอย่างอื่นเธอมีผิว ตาเป็นประกาย และความงามที่เห็นได้ชัดในหลักพันคนเดียวภายในจำนวนมากหลักพัน เขาไม่ได้พักยังในการกลางของศูนย์กลางของเมืองในขณะที่เผชิญกับความสวยงามได้เธอจัดขนาดใหญ่สองถุง และเดินไปทาง Dojangจอง Ilhun คิด'ที่ไม่ได้เธอ'

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จอง Ilhun เป็นครั้งแรกที่จะขยายออกมือของเขา.
แม้ว่าการดำเนินการเป็น miniscule, ความกล้าหาญที่จะเอาเป็นอย่างมาก.
เพื่อที่จะไม่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเขายิ้มและขอให้จับมือ.
มันไม่ได้ปรากฏตัวของเธอ แต่หัวใจของเธอ ว่าเป็นสิ่งที่สำคัญ; ดังนั้นเขาจึงพยายามที่จะต้อนรับเธอ.
แต่! "คุณเป็นใคร?" ใบหน้าของผู้หญิง squinted แล้วจากภายใน Dojang คนที่ดูเหมือนจะเป็นนักเรียนระดับประถมศึกษามาวิ่งออกมา. "แม่! คุณนำอาหารกลางวันของฉัน " "ที่นี่ อย่าลืมคุณไปครั้งต่อไป. " "อืมโอเค Ah, ปริญญาโท Hello! " เด็กชายตัวเล็ก ๆ โค้งเหมือนลูกสุนัขที่น่ารักก่อนที่จะจอง Ilhun และอาจารย์อื่น ๆ ก่อนที่จะรีบลุกขึ้นกลับเข้ามาใน Dojang. แม่ของเด็กก็ไป. "Keuheum ~!" จอง Ilhun เปิ่นล้างลำคอของเขาเป็นเวลานานและอีกครั้ง รอชะอำอึนฮี. แล้วสบตากับผู้หญิงที่มาจากถนนที่ทำแข็งร่างกายของเขา. 'เป็นว่าเธอ?' เธอได้รับมาในขณะที่แบกคิมบับสังสรรค์ ถ้าเธอเป็นมือเปล่าเขาจะไม่ได้มองเป็นอย่างอื่น. เธอมีผิวขาวตาเป็นประกายและความงามที่เห็นได้ชัดเจนภายในพัน. คนเดียวภายในจำนวนมากหลายพัน เขาจะอยู่ยังคงอยู่ในช่วงกลางของศูนย์ของเมืองในขณะที่หันหน้าไปทางความงาม. เธอถือสองถุงช้อปปิ้งขนาดใหญ่และกำลังเดินไปสู่ ​​Dojang. จอง Ilhun คิดว่า. 'นั่นไม่ใช่เธอ.'

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จอง ilhun เป็นครั้งแรกเพื่อขยายมือของเขาออก .
ถึงแม้ว่าการกระทำจ้อน ความกล้ามันก็มหาศาล
เพื่อให้เธอรู้สึกอึดอัดใจ เขายิ้มและถาม จับมือ
ไม่ใช่หน้าตา แต่หัวใจเธอ ที่สำคัญ เขาพยายามที่จะต้อนรับเธอ .
แต่ !

" นายเป็นใคร ? "

ผู้หญิงหน้า squinted . ี่จากภายใน ,คนที่ดูเหมือนเด็กประถมมาหมดแล้ว

" แม่ ! คุณนำอาหารกลางวันของฉัน ? "
" ที่นี่ ไม่ไปลืมมันต่อไป " .
" อืม โอเค อ่า อาจารย์ สวัสดี ! "

เด็กชายคำนับอย่างน่ารักลูกสุนัขก่อนจอง ilhun และอื่น ๆอาจารย์ก่อน scampered กลับไปี่ .
แม่ของเด็กไป

" keuheum ~ ! "

จอง ilhun เปิ่นล้างคอของเขาเป็นเวลานานและอีกครั้งรอชา eunhee .
แล้วมีการสบตากับผู้หญิงที่มาจากถนนทำให้ร่างของเขาแข็ง

'is นั่นเธอเหรอ ? '

เธอออกมาในขณะที่แบกบับอาหารกลางวัน . ถ้าเธอมือเปล่า เขาคงดูอย่างอื่น .
เธอมีผิว ยุติธรรม นัยน์ตาเป็นประกาย และความงามที่ชัดเจนภายใน พัน .
คน ๆ เดียว ภายใน หลาย พัน เขาอาจจะยังอยู่ในช่วงกลางของศูนย์กลางของเมืองในขณะที่เผชิญกับความงาม
เธอจัดขึ้นสองถุงช้อปปิ้งขนาดใหญ่และเดินต่อกี่ .
จอง ilhun คิด

' ที่ไม่ใช่ของเธอ