- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
What is it about Thailand, America’
What is it about Thailand, America’s chief ally in Southeast Asia, that has led to so fierce and intractable a struggle for power? The standard explanation is that a new, politically aroused, and determined rural majority—largely current or former rice farmers—has emerged, and it threatens to take power from the entrenched establishment—what is called the Bangkok elite. This elite has lost every election held in Thailand for the last thirteen years. Beaten at the polls, it has kept itself in power through police and military and judicial intervention. In one instance, a prime minister opposed by the elite and its supporters was dismissed by the Constitutional Court because his appearances on a television cooking show violated the rule against working for private companies. The latest elected leader to be ousted is Yingluck Shinawatra, youngest sister of Thaksin Shinawatra, the populist billionaire who was elected in 2001 and ousted in 2006, notwithstanding his support from the Red Shirts. Weeks before the latest coup, Yingluck was removed from office by the courts, which acted as thousands of Yellow Shirt protesters paralyzed the day-to-day functioning of the government. They wanted to do away with democratic elections altogether.
The central figure in the confrontation between new power and old is Thaksin himself, a charismatic business tycoon whose election as prime minister in 2001 marked the first stage of the Thai conflict. Thaksin was a dynamic and even visionary figure. He revolutionized Thai politics, creating a new majority among previously ignored and disenfranchised rural people in the north and northeast. He had a chance to go down in Thai history as the man who led his country into a new, more prosperous democratic era. But Thaksin also had a very Thai tendency to use his office for personal enrichment, and he was persuasively accused of resorting to dictatorial methods, for example, appointing relatives and cronies to key positions, thereby undermining the independence of important regulatory agencies. This gave his rivals a good reason (or, in the view of his many loyal supporters, a flimsy pretext) for resorting to a kind of mob action to get rid of him.
A second feature of Thai politics is its apparently ineradicable tradition of interference by the army, a powerful and often admired institution in the country, which has a history of tense relations with some of its neighbors. There have been literally dozens of coup attempts, at least twelve of them successful, since 1932, when Thailand became a constitutional monarchy. Other times, when the army has not taken control directly, it has used its power behind the scenes to select a civilian leader to rule in its place. It did that at least once during the current crisis, in 2008, when it pressured some parliamentarians from one party to defect to another, so that the army’s choice of a new prime minister could take office without a popular election.
Finally, there is Thailand’s monarchy, with its king, Bhumibol Adulyadej, who has been on the throne for nearly seventy years and is regarded as a kind of bodhisattva, an embodiment of wisdom, a living saint. His semidivine image is deemed by those seeking power to be of crucial, legitimating importance, an essential ingredient of national unity. King Bhumibol has always come across as modest, unpretentious, and under the control of the super-elite group of counselors who surround him. He is popular and respected—and protected from criticism or even any deep questioning by the strictest lèse-majesté laws in existence in the world. It is criminal to question his legitimacy. But he is reported to be in poor health, nearing death, and the expectation of his demise has added to the stakes in the Thai struggle.
Thaksin, who now lives in Dubai but exercises a powerful influence over the Red Shirts, is a threat to the establishment, not merely because he wins elections and is corrupt, but because he is the only nonroyal figure in Thailand whose prestige rivals that of the king. It is likely to be far greater than that of the king’s successor, his son Maha Vajiralongkorn, with whom Thaksin is reputed to have cultivated close relations. Thaksin, in other words, threatened to supplant the super-elite groups whose privileged status derives from their closeness to the current king. This explains why throughout the political crisis of the past eight years the gravest accusation made against Thaksin, whether accurate or not, is that he aimed to put the monarchy under his control. Conversely, the proudest boast of the Yellow Shirts and of the establishment figures who supported them is that they are defenders of the royal family, without whom, they are convinced, Thailand would fall into disarray.1
The slogan of the new military junta that took power last spring from Thaksin’s sister is “Returning Happiness to the People,” which, it says, it will achieve in part by promoting reconciliation between the two contending sides. General Prayuth, the commander in chief of the Royal Thai Army at the time of the coup, and a career officer with a plainspoken and confident manner, might try to appease the Red Shirts by continuing some of the populist programs of rural investment that were invented by Thaksin and by suppressing any flare-ups of protest.
But the Thai political divide may be too wide and bitter, with too much accumulated enmity and too many incompatible interests at stake, for it to go away because an army commander orders it to do so. The junta may present itself as politically neutral and striving for reconciliation between what are called “the colors,” but its seizure of power is nonetheless and with good reason perceived to be a victory for the Yellow Shirts. If it tries to crush the power of the Red Shirts, then the calm that has prevailed in Thailand since the coup is very likely to give way to another round of furious confrontation. “The coup may have reduced chaos and violence…in the short term,” a study by a leading Washington think tank said a few weeks after the military takeover, “but it will not solve this crisis, nor Thailand’s core problems.”2
The central figure in the confrontation between new power and old is Thaksin himself, a charismatic business tycoon whose election as prime minister in 2001 marked the first stage of the Thai conflict. Thaksin was a dynamic and even visionary figure. He revolutionized Thai politics, creating a new majority among previously ignored and disenfranchised rural people in the north and northeast. He had a chance to go down in Thai history as the man who led his country into a new, more prosperous democratic era. But Thaksin also had a very Thai tendency to use his office for personal enrichment, and he was persuasively accused of resorting to dictatorial methods, for example, appointing relatives and cronies to key positions, thereby undermining the independence of important regulatory agencies. This gave his rivals a good reason (or, in the view of his many loyal supporters, a flimsy pretext) for resorting to a kind of mob action to get rid of him.
A second feature of Thai politics is its apparently ineradicable tradition of interference by the army, a powerful and often admired institution in the country, which has a history of tense relations with some of its neighbors. There have been literally dozens of coup attempts, at least twelve of them successful, since 1932, when Thailand became a constitutional monarchy. Other times, when the army has not taken control directly, it has used its power behind the scenes to select a civilian leader to rule in its place. It did that at least once during the current crisis, in 2008, when it pressured some parliamentarians from one party to defect to another, so that the army’s choice of a new prime minister could take office without a popular election.
Finally, there is Thailand’s monarchy, with its king, Bhumibol Adulyadej, who has been on the throne for nearly seventy years and is regarded as a kind of bodhisattva, an embodiment of wisdom, a living saint. His semidivine image is deemed by those seeking power to be of crucial, legitimating importance, an essential ingredient of national unity. King Bhumibol has always come across as modest, unpretentious, and under the control of the super-elite group of counselors who surround him. He is popular and respected—and protected from criticism or even any deep questioning by the strictest lèse-majesté laws in existence in the world. It is criminal to question his legitimacy. But he is reported to be in poor health, nearing death, and the expectation of his demise has added to the stakes in the Thai struggle.
Thaksin, who now lives in Dubai but exercises a powerful influence over the Red Shirts, is a threat to the establishment, not merely because he wins elections and is corrupt, but because he is the only nonroyal figure in Thailand whose prestige rivals that of the king. It is likely to be far greater than that of the king’s successor, his son Maha Vajiralongkorn, with whom Thaksin is reputed to have cultivated close relations. Thaksin, in other words, threatened to supplant the super-elite groups whose privileged status derives from their closeness to the current king. This explains why throughout the political crisis of the past eight years the gravest accusation made against Thaksin, whether accurate or not, is that he aimed to put the monarchy under his control. Conversely, the proudest boast of the Yellow Shirts and of the establishment figures who supported them is that they are defenders of the royal family, without whom, they are convinced, Thailand would fall into disarray.1
The slogan of the new military junta that took power last spring from Thaksin’s sister is “Returning Happiness to the People,” which, it says, it will achieve in part by promoting reconciliation between the two contending sides. General Prayuth, the commander in chief of the Royal Thai Army at the time of the coup, and a career officer with a plainspoken and confident manner, might try to appease the Red Shirts by continuing some of the populist programs of rural investment that were invented by Thaksin and by suppressing any flare-ups of protest.
But the Thai political divide may be too wide and bitter, with too much accumulated enmity and too many incompatible interests at stake, for it to go away because an army commander orders it to do so. The junta may present itself as politically neutral and striving for reconciliation between what are called “the colors,” but its seizure of power is nonetheless and with good reason perceived to be a victory for the Yellow Shirts. If it tries to crush the power of the Red Shirts, then the calm that has prevailed in Thailand since the coup is very likely to give way to another round of furious confrontation. “The coup may have reduced chaos and violence…in the short term,” a study by a leading Washington think tank said a few weeks after the military takeover, “but it will not solve this crisis, nor Thailand’s core problems.”2
0/5000
What is it about Thailand, America’s chief ally in Southeast Asia, that has led to so fierce and intractable a struggle for power? The standard explanation is that a new, politically aroused, and determined rural majority—largely current or former rice farmers—has emerged, and it threatens to take power from the entrenched establishment—what is called the Bangkok elite. This elite has lost every election held in Thailand for the last thirteen years. Beaten at the polls, it has kept itself in power through police and military and judicial intervention. In one instance, a prime minister opposed by the elite and its supporters was dismissed by the Constitutional Court because his appearances on a television cooking show violated the rule against working for private companies. The latest elected leader to be ousted is Yingluck Shinawatra, youngest sister of Thaksin Shinawatra, the populist billionaire who was elected in 2001 and ousted in 2006, notwithstanding his support from the Red Shirts. Weeks before the latest coup, Yingluck was removed from office by the courts, which acted as thousands of Yellow Shirt protesters paralyzed the day-to-day functioning of the government. They wanted to do away with democratic elections altogether.
The central figure in the confrontation between new power and old is Thaksin himself, a charismatic business tycoon whose election as prime minister in 2001 marked the first stage of the Thai conflict. Thaksin was a dynamic and even visionary figure. He revolutionized Thai politics, creating a new majority among previously ignored and disenfranchised rural people in the north and northeast. He had a chance to go down in Thai history as the man who led his country into a new, more prosperous democratic era. But Thaksin also had a very Thai tendency to use his office for personal enrichment, and he was persuasively accused of resorting to dictatorial methods, for example, appointing relatives and cronies to key positions, thereby undermining the independence of important regulatory agencies. This gave his rivals a good reason (or, in the view of his many loyal supporters, a flimsy pretext) for resorting to a kind of mob action to get rid of him.
A second feature of Thai politics is its apparently ineradicable tradition of interference by the army, a powerful and often admired institution in the country, which has a history of tense relations with some of its neighbors. There have been literally dozens of coup attempts, at least twelve of them successful, since 1932, when Thailand became a constitutional monarchy. Other times, when the army has not taken control directly, it has used its power behind the scenes to select a civilian leader to rule in its place. It did that at least once during the current crisis, in 2008, when it pressured some parliamentarians from one party to defect to another, so that the army’s choice of a new prime minister could take office without a popular election.
Finally, there is Thailand’s monarchy, with its king, Bhumibol Adulyadej, who has been on the throne for nearly seventy years and is regarded as a kind of bodhisattva, an embodiment of wisdom, a living saint. His semidivine image is deemed by those seeking power to be of crucial, legitimating importance, an essential ingredient of national unity. King Bhumibol has always come across as modest, unpretentious, and under the control of the super-elite group of counselors who surround him. He is popular and respected—and protected from criticism or even any deep questioning by the strictest lèse-majesté laws in existence in the world. It is criminal to question his legitimacy. But he is reported to be in poor health, nearing death, and the expectation of his demise has added to the stakes in the Thai struggle.
Thaksin, who now lives in Dubai but exercises a powerful influence over the Red Shirts, is a threat to the establishment, not merely because he wins elections and is corrupt, but because he is the only nonroyal figure in Thailand whose prestige rivals that of the king. It is likely to be far greater than that of the king’s successor, his son Maha Vajiralongkorn, with whom Thaksin is reputed to have cultivated close relations. Thaksin, in other words, threatened to supplant the super-elite groups whose privileged status derives from their closeness to the current king. This explains why throughout the political crisis of the past eight years the gravest accusation made against Thaksin, whether accurate or not, is that he aimed to put the monarchy under his control. Conversely, the proudest boast of the Yellow Shirts and of the establishment figures who supported them is that they are defenders of the royal family, without whom, they are convinced, Thailand would fall into disarray.1
The slogan of the new military junta that took power last spring from Thaksin’s sister is “Returning Happiness to the People,” which, it says, it will achieve in part by promoting reconciliation between the two contending sides. General Prayuth, the commander in chief of the Royal Thai Army at the time of the coup, and a career officer with a plainspoken and confident manner, might try to appease the Red Shirts by continuing some of the populist programs of rural investment that were invented by Thaksin and by suppressing any flare-ups of protest.
But the Thai political divide may be too wide and bitter, with too much accumulated enmity and too many incompatible interests at stake, for it to go away because an army commander orders it to do so. The junta may present itself as politically neutral and striving for reconciliation between what are called “the colors,” but its seizure of power is nonetheless and with good reason perceived to be a victory for the Yellow Shirts. If it tries to crush the power of the Red Shirts, then the calm that has prevailed in Thailand since the coup is very likely to give way to another round of furious confrontation. “The coup may have reduced chaos and violence…in the short term,” a study by a leading Washington think tank said a few weeks after the military takeover, “but it will not solve this crisis, nor Thailand’s core problems.”2
The central figure in the confrontation between new power and old is Thaksin himself, a charismatic business tycoon whose election as prime minister in 2001 marked the first stage of the Thai conflict. Thaksin was a dynamic and even visionary figure. He revolutionized Thai politics, creating a new majority among previously ignored and disenfranchised rural people in the north and northeast. He had a chance to go down in Thai history as the man who led his country into a new, more prosperous democratic era. But Thaksin also had a very Thai tendency to use his office for personal enrichment, and he was persuasively accused of resorting to dictatorial methods, for example, appointing relatives and cronies to key positions, thereby undermining the independence of important regulatory agencies. This gave his rivals a good reason (or, in the view of his many loyal supporters, a flimsy pretext) for resorting to a kind of mob action to get rid of him.
A second feature of Thai politics is its apparently ineradicable tradition of interference by the army, a powerful and often admired institution in the country, which has a history of tense relations with some of its neighbors. There have been literally dozens of coup attempts, at least twelve of them successful, since 1932, when Thailand became a constitutional monarchy. Other times, when the army has not taken control directly, it has used its power behind the scenes to select a civilian leader to rule in its place. It did that at least once during the current crisis, in 2008, when it pressured some parliamentarians from one party to defect to another, so that the army’s choice of a new prime minister could take office without a popular election.
Finally, there is Thailand’s monarchy, with its king, Bhumibol Adulyadej, who has been on the throne for nearly seventy years and is regarded as a kind of bodhisattva, an embodiment of wisdom, a living saint. His semidivine image is deemed by those seeking power to be of crucial, legitimating importance, an essential ingredient of national unity. King Bhumibol has always come across as modest, unpretentious, and under the control of the super-elite group of counselors who surround him. He is popular and respected—and protected from criticism or even any deep questioning by the strictest lèse-majesté laws in existence in the world. It is criminal to question his legitimacy. But he is reported to be in poor health, nearing death, and the expectation of his demise has added to the stakes in the Thai struggle.
Thaksin, who now lives in Dubai but exercises a powerful influence over the Red Shirts, is a threat to the establishment, not merely because he wins elections and is corrupt, but because he is the only nonroyal figure in Thailand whose prestige rivals that of the king. It is likely to be far greater than that of the king’s successor, his son Maha Vajiralongkorn, with whom Thaksin is reputed to have cultivated close relations. Thaksin, in other words, threatened to supplant the super-elite groups whose privileged status derives from their closeness to the current king. This explains why throughout the political crisis of the past eight years the gravest accusation made against Thaksin, whether accurate or not, is that he aimed to put the monarchy under his control. Conversely, the proudest boast of the Yellow Shirts and of the establishment figures who supported them is that they are defenders of the royal family, without whom, they are convinced, Thailand would fall into disarray.1
The slogan of the new military junta that took power last spring from Thaksin’s sister is “Returning Happiness to the People,” which, it says, it will achieve in part by promoting reconciliation between the two contending sides. General Prayuth, the commander in chief of the Royal Thai Army at the time of the coup, and a career officer with a plainspoken and confident manner, might try to appease the Red Shirts by continuing some of the populist programs of rural investment that were invented by Thaksin and by suppressing any flare-ups of protest.
But the Thai political divide may be too wide and bitter, with too much accumulated enmity and too many incompatible interests at stake, for it to go away because an army commander orders it to do so. The junta may present itself as politically neutral and striving for reconciliation between what are called “the colors,” but its seizure of power is nonetheless and with good reason perceived to be a victory for the Yellow Shirts. If it tries to crush the power of the Red Shirts, then the calm that has prevailed in Thailand since the coup is very likely to give way to another round of furious confrontation. “The coup may have reduced chaos and violence…in the short term,” a study by a leading Washington think tank said a few weeks after the military takeover, “but it will not solve this crisis, nor Thailand’s core problems.”2
การแปล กรุณารอสักครู่..
What is it about Thailand, America’s chief ally in Southeast Asia, that has led to so fierce and intractable a struggle for power? The standard explanation is that a new, politically aroused, and determined rural majority—largely current or former rice farmers—has emerged, and it threatens to take power from the entrenched establishment—what is called the Bangkok elite. This elite has lost every election held in Thailand for the last thirteen years. Beaten at the polls, it has kept itself in power through police and military and judicial intervention. In one instance, a prime minister opposed by the elite and its supporters was dismissed by the Constitutional Court because his appearances on a television cooking show violated the rule against working for private companies. The latest elected leader to be ousted is Yingluck Shinawatra, youngest sister of Thaksin Shinawatra, the populist billionaire who was elected in 2001 and ousted in 2006, notwithstanding his support from the Red Shirts. Weeks before the latest coup, Yingluck was removed from office by the courts, which acted as thousands of Yellow Shirt protesters paralyzed the day-to-day functioning of the government. They wanted to do away with democratic elections altogether.
The central figure in the confrontation between new power and old is Thaksin himself, a charismatic business tycoon whose election as prime minister in 2001 marked the first stage of the Thai conflict. Thaksin was a dynamic and even visionary figure. He revolutionized Thai politics, creating a new majority among previously ignored and disenfranchised rural people in the north and northeast. He had a chance to go down in Thai history as the man who led his country into a new, more prosperous democratic era. But Thaksin also had a very Thai tendency to use his office for personal enrichment, and he was persuasively accused of resorting to dictatorial methods, for example, appointing relatives and cronies to key positions, thereby undermining the independence of important regulatory agencies. This gave his rivals a good reason (or, in the view of his many loyal supporters, a flimsy pretext) for resorting to a kind of mob action to get rid of him.
A second feature of Thai politics is its apparently ineradicable tradition of interference by the army, a powerful and often admired institution in the country, which has a history of tense relations with some of its neighbors. There have been literally dozens of coup attempts, at least twelve of them successful, since 1932, when Thailand became a constitutional monarchy. Other times, when the army has not taken control directly, it has used its power behind the scenes to select a civilian leader to rule in its place. It did that at least once during the current crisis, in 2008, when it pressured some parliamentarians from one party to defect to another, so that the army’s choice of a new prime minister could take office without a popular election.
Finally, there is Thailand’s monarchy, with its king, Bhumibol Adulyadej, who has been on the throne for nearly seventy years and is regarded as a kind of bodhisattva, an embodiment of wisdom, a living saint. His semidivine image is deemed by those seeking power to be of crucial, legitimating importance, an essential ingredient of national unity. King Bhumibol has always come across as modest, unpretentious, and under the control of the super-elite group of counselors who surround him. He is popular and respected—and protected from criticism or even any deep questioning by the strictest lèse-majesté laws in existence in the world. It is criminal to question his legitimacy. But he is reported to be in poor health, nearing death, and the expectation of his demise has added to the stakes in the Thai struggle.
Thaksin, who now lives in Dubai but exercises a powerful influence over the Red Shirts, is a threat to the establishment, not merely because he wins elections and is corrupt, but because he is the only nonroyal figure in Thailand whose prestige rivals that of the king. It is likely to be far greater than that of the king’s successor, his son Maha Vajiralongkorn, with whom Thaksin is reputed to have cultivated close relations. Thaksin, in other words, threatened to supplant the super-elite groups whose privileged status derives from their closeness to the current king. This explains why throughout the political crisis of the past eight years the gravest accusation made against Thaksin, whether accurate or not, is that he aimed to put the monarchy under his control. Conversely, the proudest boast of the Yellow Shirts and of the establishment figures who supported them is that they are defenders of the royal family, without whom, they are convinced, Thailand would fall into disarray.1
The slogan of the new military junta that took power last spring from Thaksin’s sister is “Returning Happiness to the People,” which, it says, it will achieve in part by promoting reconciliation between the two contending sides. General Prayuth, the commander in chief of the Royal Thai Army at the time of the coup, and a career officer with a plainspoken and confident manner, might try to appease the Red Shirts by continuing some of the populist programs of rural investment that were invented by Thaksin and by suppressing any flare-ups of protest.
But the Thai political divide may be too wide and bitter, with too much accumulated enmity and too many incompatible interests at stake, for it to go away because an army commander orders it to do so. The junta may present itself as politically neutral and striving for reconciliation between what are called “the colors,” but its seizure of power is nonetheless and with good reason perceived to be a victory for the Yellow Shirts. If it tries to crush the power of the Red Shirts, then the calm that has prevailed in Thailand since the coup is very likely to give way to another round of furious confrontation. “The coup may have reduced chaos and violence…in the short term,” a study by a leading Washington think tank said a few weeks after the military takeover, “but it will not solve this crisis, nor Thailand’s core problems.”2
The central figure in the confrontation between new power and old is Thaksin himself, a charismatic business tycoon whose election as prime minister in 2001 marked the first stage of the Thai conflict. Thaksin was a dynamic and even visionary figure. He revolutionized Thai politics, creating a new majority among previously ignored and disenfranchised rural people in the north and northeast. He had a chance to go down in Thai history as the man who led his country into a new, more prosperous democratic era. But Thaksin also had a very Thai tendency to use his office for personal enrichment, and he was persuasively accused of resorting to dictatorial methods, for example, appointing relatives and cronies to key positions, thereby undermining the independence of important regulatory agencies. This gave his rivals a good reason (or, in the view of his many loyal supporters, a flimsy pretext) for resorting to a kind of mob action to get rid of him.
A second feature of Thai politics is its apparently ineradicable tradition of interference by the army, a powerful and often admired institution in the country, which has a history of tense relations with some of its neighbors. There have been literally dozens of coup attempts, at least twelve of them successful, since 1932, when Thailand became a constitutional monarchy. Other times, when the army has not taken control directly, it has used its power behind the scenes to select a civilian leader to rule in its place. It did that at least once during the current crisis, in 2008, when it pressured some parliamentarians from one party to defect to another, so that the army’s choice of a new prime minister could take office without a popular election.
Finally, there is Thailand’s monarchy, with its king, Bhumibol Adulyadej, who has been on the throne for nearly seventy years and is regarded as a kind of bodhisattva, an embodiment of wisdom, a living saint. His semidivine image is deemed by those seeking power to be of crucial, legitimating importance, an essential ingredient of national unity. King Bhumibol has always come across as modest, unpretentious, and under the control of the super-elite group of counselors who surround him. He is popular and respected—and protected from criticism or even any deep questioning by the strictest lèse-majesté laws in existence in the world. It is criminal to question his legitimacy. But he is reported to be in poor health, nearing death, and the expectation of his demise has added to the stakes in the Thai struggle.
Thaksin, who now lives in Dubai but exercises a powerful influence over the Red Shirts, is a threat to the establishment, not merely because he wins elections and is corrupt, but because he is the only nonroyal figure in Thailand whose prestige rivals that of the king. It is likely to be far greater than that of the king’s successor, his son Maha Vajiralongkorn, with whom Thaksin is reputed to have cultivated close relations. Thaksin, in other words, threatened to supplant the super-elite groups whose privileged status derives from their closeness to the current king. This explains why throughout the political crisis of the past eight years the gravest accusation made against Thaksin, whether accurate or not, is that he aimed to put the monarchy under his control. Conversely, the proudest boast of the Yellow Shirts and of the establishment figures who supported them is that they are defenders of the royal family, without whom, they are convinced, Thailand would fall into disarray.1
The slogan of the new military junta that took power last spring from Thaksin’s sister is “Returning Happiness to the People,” which, it says, it will achieve in part by promoting reconciliation between the two contending sides. General Prayuth, the commander in chief of the Royal Thai Army at the time of the coup, and a career officer with a plainspoken and confident manner, might try to appease the Red Shirts by continuing some of the populist programs of rural investment that were invented by Thaksin and by suppressing any flare-ups of protest.
But the Thai political divide may be too wide and bitter, with too much accumulated enmity and too many incompatible interests at stake, for it to go away because an army commander orders it to do so. The junta may present itself as politically neutral and striving for reconciliation between what are called “the colors,” but its seizure of power is nonetheless and with good reason perceived to be a victory for the Yellow Shirts. If it tries to crush the power of the Red Shirts, then the calm that has prevailed in Thailand since the coup is very likely to give way to another round of furious confrontation. “The coup may have reduced chaos and violence…in the short term,” a study by a leading Washington think tank said a few weeks after the military takeover, “but it will not solve this crisis, nor Thailand’s core problems.”2
การแปล กรุณารอสักครู่..
มันคืออะไรเกี่ยวกับประเทศไทย อเมริกา หัวหน้าพันธมิตรในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ที่ได้นำการดุร้ายดื้อรั้นและการต่อสู้เพื่ออำนาจ คำอธิบายมาตรฐานคือที่ใหม่ทางการเมือง กระตุ้น และกำหนดส่วนใหญ่ในชนบทส่วนใหญ่ในปัจจุบันหรืออดีตชาวนาได้เกิดขึ้น และมันกำลังจะใช้พลังจากที่ยึดที่มั่นสร้างสิ่งที่เรียกว่าเขตยอดเยี่ยมยอดนี้ได้สูญเสียทุกการเลือกตั้งที่จัดขึ้นในประเทศไทยสำหรับปี 13 สุดท้าย พ่ายแพ้ในการเลือกตั้ง มันก็เก็บเองในอำนาจผ่าน ตำรวจและทหาร และการแทรกแซงตุลาการ ในหนึ่งตัวอย่างนายกรัฐมนตรีคัดค้านโดยชนชั้นสูงและผู้สนับสนุนของตนถูกไล่ออกจากศาลรัฐธรรมนูญ เพราะลักษณะของเขาในการปรุงอาหารโทรทัศน์แสดงการละเมิดกฎต่อต้านการทำงานสำหรับ บริษัท เอกชน ล่าสุดเลือกตั้งผู้นำที่จะขับไล่คือ ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร น้องสาวของ ทักษิณ ชินวัตร ประชานิยม มหาเศรษฐีผู้ที่ถูกเลือกในปี 2001 และถูกไล่ออกในปี 2006แม้จะมีการสนับสนุนจากคนเสื้อแดง สัปดาห์ก่อนรัฐประหารล่าสุด , ยิ่งลักษณ์ ถูกถอดถอนจากตำแหน่งโดยศาลซึ่งทำหน้าที่เป็นพันประท้วงเสื้อเหลืองเป็นอัมพาต การทำงานวันต่อวันของรัฐบาล พวกเขาอยากจะไปกับประชาธิปไตยการเลือกตั้งทั้งหมด
รูปกลางในการเผชิญหน้าระหว่างเก่าและใหม่ คือ พ.ต.ท. ทักษิณ เองผู้มีพรสวรรค์ผู้ประกอบการธุรกิจที่มีการเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีในปี 2544 เป็นเวทีแรกของความขัดแย้งไทย ทักษิณเป็นแบบไดนามิกและแม้แต่คิดช่างจินตนาการ . เขาปฏิวัติการเมืองไทย , การสร้างใหม่ของก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่ละเลยและถูกตัดสิทธิ์ประชาชนในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เขามีโอกาสที่จะลงไปในประวัติศาสตร์ไทย เป็นคนที่นำประเทศของเขาลงใหม่ยุคประชาธิปไตยเจริญมากขึ้น แต่ พ.ต.ท. ทักษิณยังได้ไทยมากมีแนวโน้มที่จะใช้ออฟฟิศของเขาเพื่อการส่วนตัว และเขาก็เชิญชวนให้ถูกกล่าวหาว่าใช้วิธีเผด็จการ เช่น การแต่งตั้งญาติและเพื่อนสนิท เพื่อตำแหน่งสำคัญจึงเน้นความเป็นอิสระของหน่วยงานกำกับดูแลที่สำคัญ นี้ให้คู่แข่งของเขามีเหตุผลที่ดี ( หรือในมุมมองของผู้สนับสนุนของเขาหลายซื่อสัตย์ , ข้ออ้างบอบบาง ) สำหรับใช้เป็นชนิดของฝูงชนการกระทำที่จะกำจัดเขา
2 การเมืองไทยเป็นซึ่งกำจัดไม่ได้เห็นได้ชัดว่าประเพณีของการแทรกแซงโดยกองทัพที่มีประสิทธิภาพและมักจะชื่นชมสถาบันในประเทศ ซึ่งมีประวัติของความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับ บางส่วนของประเทศเพื่อนบ้าน มีอักษรหลายสิบพยายามรัฐประหารอย่างน้อยสิบสองของพวกเขาประสบความสำเร็จ ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 เมื่อประเทศไทยเป็นระบอบรัฐธรรมนูญ ครั้งอื่น ๆ เมื่อกองทัพไม่ได้ควบคุมโดยตรง มันได้ใช้พลังของมันไว้เบื้องหลัง เพื่อเลือกผู้นำพลเรือนกฎในสถานที่ มันทำอย่างน้อยหนึ่งครั้งในช่วงวิกฤต ปัจจุบันในปี 2008 เมื่อสมาชิกรัฐสภาจากพรรคหนึ่งเพื่อกดดันบางข้อบกพร่องอื่นเพื่อให้กองทัพเลือกนายกฯใหม่เอาสำนักงานโดยไม่มีการเลือกตั้งเป็นที่นิยม
สุดท้ายมีระบอบกษัตริย์ในประเทศไทย กับ คิง ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ที่ได้ขึ้นครองราชย์เป็นเวลาเกือบเจ็ดสิบปีและถือเป็นชนิดของพระโพธิสัตว์ เป็นศูนย์รวมแห่งปัญญา ชีวิตนักบุญ ภาพ semidivine ของเขาถือว่าผู้แสวงหาอำนาจเป็นสำคัญlegitimating ความสำคัญ เป็นส่วนประกอบสำคัญของความสามัคคีในชาติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมักจะเจอเป็นเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่โอ้อวด และอยู่ภายใต้การควบคุมของกลุ่มยอดสุดของที่ปรึกษาที่ล้อมเขาไว้ เขาได้รับความนิยมและเป็นที่เคารพและปกป้องจากการวิจารณ์ หรือแม้แต่ลึกถาม โดยเข้มงวดลาดเซ majest และกฎหมายในการมีชีวิตอยู่ในโลกมันเป็นอาชญากรรมที่จะถามความชอบธรรมของเขา แต่เขามีรายงานอยู่ในสุขภาพที่ดี ใกล้ตาย และความคาดหวังของการตายของเขาได้เพิ่มเงินเดิมพันในการต่อสู้ไทย .
ทักษิณ ซึ่งตอนนี้อยู่ที่ดูไบ แต่การออกกำลังกายมีอิทธิพลมากกว่าคนเสื้อแดง คือ การก่อตั้ง ไม่เพียงเพราะเขาชนะการเลือกตั้งและทุจริต ,แต่เพราะเขาเป็นเพียง nonroyal รูปในประเทศไทยที่มีศักดิ์ศรีคู่ปรับของกษัตริย์ มันอาจจะไกลมากขึ้นกว่าที่ของทายาทของกษัตริย์ ลูกชายของเขา ณ ซี ซึ่ง พ.ต.ท. ทักษิณ ขึ้นชื่อว่ามีการปลูกความสัมพันธ์ใกล้ชิด ทักษิณ , ในคำอื่น ๆคุกคามเพื่อแทนที่ Super Elite กลุ่มที่มีสิทธิพิเศษสถานะมาจากความใกล้ชิดของพวกเขาเพื่อกษัตริย์ปัจจุบัน นี้อธิบายว่าทำไมตลอดวิกฤตทางการเมืองที่ผ่านมาแปดปีศัตรูข้อกล่าวหากับ พ.ต.ท. ทักษิณ ว่าถูกต้องหรือไม่ คือ เขามีวัตถุประสงค์เพื่อให้พระมหากษัตริย์อยู่ใต้การควบคุมของเขา ในทางกลับกันที่ภูมิใจอวดของเสื้อเหลือง และตัวเลขของสถานประกอบการที่สนับสนุนพวกเขาคือ พวกเขาเป็นผู้ปกป้องราชวงศ์ไม่ มีใคร พวกเขาเชื่อว่า ประเทศไทยจะตกอยู่ในความอลหม่าน 1
สโลแกนใหม่ของทหารพม่า ที่ยึดอำนาจจาก พ.ต.ท. ทักษิณ ช่วงฤดูใบไม้ผลิของน้องสาวคือ " คืนความสุขให้ประชาชน " ซึ่งมันบอกว่าก็จะบรรลุในส่วนหนึ่งโดยการส่งเสริมความสมานฉันท์ระหว่างสองทำด้าน ประยุทธ ทั่วไป , ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพบกในเวลาของการรัฐประหาร และอาชีพเจ้าหน้าที่กับ plainspoken และท่าทางมั่นใจอาจจะลองเพื่อเอาใจคนเสื้อแดงอย่างต่อเนื่องโดยบางส่วนของประชานิยมโปรแกรมการลงทุนชนบทที่ถูกคิดค้นโดย พ.ต.ท. ทักษิณ และการปราบปรามมี ups ลุกโชติช่วงประท้วง
แต่ความแตกแยกทางการเมืองไทยอาจจะกว้างเกินไป และขม มีมากเกินไปที่สะสมกันและผลประโยชน์ที่เข้ากันไม่ได้ มากเกินไป เดิมพัน เพื่อให้มันหายไป เพราะว่า เป็นผู้บัญชาการกองทัพ สั่งให้ทำเช่นนั้นคณะรัฐประหารอาจนำเสนอตัวเองในทางการเมืองที่เป็นกลางและมุ่งมั่นเพื่อความสมานฉันท์ระหว่างสิ่งที่เรียกว่า " สี " แต่การยึดอำนาจ และด้วยเหตุผลที่ดีสำหรับการเป็นชัยชนะสำหรับเสื้อเหลือง ถ้ามันพยายามที่จะทำลายพลังของเสื้อแดงแล้วความสงบที่ได้ตระหนักในประเทศไทย ตั้งแต่รัฐประหารเป็นแนวโน้มมากที่จะหลีกทางให้อีกรอบของการโกรธ " รัฐประหารอาจได้ลดความวุ่นวายและความรุนแรง . . . . . . . ในสั้น , " การศึกษาโดยนำวอชิงตันคิดถังกล่าวว่าไม่กี่สัปดาห์หลังจากการครอบครองของทหาร แต่จะไม่แก้วิกฤตินี้หรือประเทศไทยเป็นหลักปัญหา " 2
รูปกลางในการเผชิญหน้าระหว่างเก่าและใหม่ คือ พ.ต.ท. ทักษิณ เองผู้มีพรสวรรค์ผู้ประกอบการธุรกิจที่มีการเลือกตั้งเป็นนายกรัฐมนตรีในปี 2544 เป็นเวทีแรกของความขัดแย้งไทย ทักษิณเป็นแบบไดนามิกและแม้แต่คิดช่างจินตนาการ . เขาปฏิวัติการเมืองไทย , การสร้างใหม่ของก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่ละเลยและถูกตัดสิทธิ์ประชาชนในภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เขามีโอกาสที่จะลงไปในประวัติศาสตร์ไทย เป็นคนที่นำประเทศของเขาลงใหม่ยุคประชาธิปไตยเจริญมากขึ้น แต่ พ.ต.ท. ทักษิณยังได้ไทยมากมีแนวโน้มที่จะใช้ออฟฟิศของเขาเพื่อการส่วนตัว และเขาก็เชิญชวนให้ถูกกล่าวหาว่าใช้วิธีเผด็จการ เช่น การแต่งตั้งญาติและเพื่อนสนิท เพื่อตำแหน่งสำคัญจึงเน้นความเป็นอิสระของหน่วยงานกำกับดูแลที่สำคัญ นี้ให้คู่แข่งของเขามีเหตุผลที่ดี ( หรือในมุมมองของผู้สนับสนุนของเขาหลายซื่อสัตย์ , ข้ออ้างบอบบาง ) สำหรับใช้เป็นชนิดของฝูงชนการกระทำที่จะกำจัดเขา
2 การเมืองไทยเป็นซึ่งกำจัดไม่ได้เห็นได้ชัดว่าประเพณีของการแทรกแซงโดยกองทัพที่มีประสิทธิภาพและมักจะชื่นชมสถาบันในประเทศ ซึ่งมีประวัติของความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดกับ บางส่วนของประเทศเพื่อนบ้าน มีอักษรหลายสิบพยายามรัฐประหารอย่างน้อยสิบสองของพวกเขาประสบความสำเร็จ ตั้งแต่ พ.ศ. 2475 เมื่อประเทศไทยเป็นระบอบรัฐธรรมนูญ ครั้งอื่น ๆ เมื่อกองทัพไม่ได้ควบคุมโดยตรง มันได้ใช้พลังของมันไว้เบื้องหลัง เพื่อเลือกผู้นำพลเรือนกฎในสถานที่ มันทำอย่างน้อยหนึ่งครั้งในช่วงวิกฤต ปัจจุบันในปี 2008 เมื่อสมาชิกรัฐสภาจากพรรคหนึ่งเพื่อกดดันบางข้อบกพร่องอื่นเพื่อให้กองทัพเลือกนายกฯใหม่เอาสำนักงานโดยไม่มีการเลือกตั้งเป็นที่นิยม
สุดท้ายมีระบอบกษัตริย์ในประเทศไทย กับ คิง ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ที่ได้ขึ้นครองราชย์เป็นเวลาเกือบเจ็ดสิบปีและถือเป็นชนิดของพระโพธิสัตว์ เป็นศูนย์รวมแห่งปัญญา ชีวิตนักบุญ ภาพ semidivine ของเขาถือว่าผู้แสวงหาอำนาจเป็นสำคัญlegitimating ความสำคัญ เป็นส่วนประกอบสำคัญของความสามัคคีในชาติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมักจะเจอเป็นเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่โอ้อวด และอยู่ภายใต้การควบคุมของกลุ่มยอดสุดของที่ปรึกษาที่ล้อมเขาไว้ เขาได้รับความนิยมและเป็นที่เคารพและปกป้องจากการวิจารณ์ หรือแม้แต่ลึกถาม โดยเข้มงวดลาดเซ majest และกฎหมายในการมีชีวิตอยู่ในโลกมันเป็นอาชญากรรมที่จะถามความชอบธรรมของเขา แต่เขามีรายงานอยู่ในสุขภาพที่ดี ใกล้ตาย และความคาดหวังของการตายของเขาได้เพิ่มเงินเดิมพันในการต่อสู้ไทย .
ทักษิณ ซึ่งตอนนี้อยู่ที่ดูไบ แต่การออกกำลังกายมีอิทธิพลมากกว่าคนเสื้อแดง คือ การก่อตั้ง ไม่เพียงเพราะเขาชนะการเลือกตั้งและทุจริต ,แต่เพราะเขาเป็นเพียง nonroyal รูปในประเทศไทยที่มีศักดิ์ศรีคู่ปรับของกษัตริย์ มันอาจจะไกลมากขึ้นกว่าที่ของทายาทของกษัตริย์ ลูกชายของเขา ณ ซี ซึ่ง พ.ต.ท. ทักษิณ ขึ้นชื่อว่ามีการปลูกความสัมพันธ์ใกล้ชิด ทักษิณ , ในคำอื่น ๆคุกคามเพื่อแทนที่ Super Elite กลุ่มที่มีสิทธิพิเศษสถานะมาจากความใกล้ชิดของพวกเขาเพื่อกษัตริย์ปัจจุบัน นี้อธิบายว่าทำไมตลอดวิกฤตทางการเมืองที่ผ่านมาแปดปีศัตรูข้อกล่าวหากับ พ.ต.ท. ทักษิณ ว่าถูกต้องหรือไม่ คือ เขามีวัตถุประสงค์เพื่อให้พระมหากษัตริย์อยู่ใต้การควบคุมของเขา ในทางกลับกันที่ภูมิใจอวดของเสื้อเหลือง และตัวเลขของสถานประกอบการที่สนับสนุนพวกเขาคือ พวกเขาเป็นผู้ปกป้องราชวงศ์ไม่ มีใคร พวกเขาเชื่อว่า ประเทศไทยจะตกอยู่ในความอลหม่าน 1
สโลแกนใหม่ของทหารพม่า ที่ยึดอำนาจจาก พ.ต.ท. ทักษิณ ช่วงฤดูใบไม้ผลิของน้องสาวคือ " คืนความสุขให้ประชาชน " ซึ่งมันบอกว่าก็จะบรรลุในส่วนหนึ่งโดยการส่งเสริมความสมานฉันท์ระหว่างสองทำด้าน ประยุทธ ทั่วไป , ผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพบกในเวลาของการรัฐประหาร และอาชีพเจ้าหน้าที่กับ plainspoken และท่าทางมั่นใจอาจจะลองเพื่อเอาใจคนเสื้อแดงอย่างต่อเนื่องโดยบางส่วนของประชานิยมโปรแกรมการลงทุนชนบทที่ถูกคิดค้นโดย พ.ต.ท. ทักษิณ และการปราบปรามมี ups ลุกโชติช่วงประท้วง
แต่ความแตกแยกทางการเมืองไทยอาจจะกว้างเกินไป และขม มีมากเกินไปที่สะสมกันและผลประโยชน์ที่เข้ากันไม่ได้ มากเกินไป เดิมพัน เพื่อให้มันหายไป เพราะว่า เป็นผู้บัญชาการกองทัพ สั่งให้ทำเช่นนั้นคณะรัฐประหารอาจนำเสนอตัวเองในทางการเมืองที่เป็นกลางและมุ่งมั่นเพื่อความสมานฉันท์ระหว่างสิ่งที่เรียกว่า " สี " แต่การยึดอำนาจ และด้วยเหตุผลที่ดีสำหรับการเป็นชัยชนะสำหรับเสื้อเหลือง ถ้ามันพยายามที่จะทำลายพลังของเสื้อแดงแล้วความสงบที่ได้ตระหนักในประเทศไทย ตั้งแต่รัฐประหารเป็นแนวโน้มมากที่จะหลีกทางให้อีกรอบของการโกรธ " รัฐประหารอาจได้ลดความวุ่นวายและความรุนแรง . . . . . . . ในสั้น , " การศึกษาโดยนำวอชิงตันคิดถังกล่าวว่าไม่กี่สัปดาห์หลังจากการครอบครองของทหาร แต่จะไม่แก้วิกฤตินี้หรือประเทศไทยเป็นหลักปัญหา " 2
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- คุณอาจจะคิดว่ามันปกติแต่สำหรับคนไทย มันค
- Don't break my heart ok
- 自闭症
- วันเกิด
- were collected in Baja California Sur.Le
- ฉันมีสัตว์เลี้ยงที่ดีคือหมา เพราะว่ามันค
- The new year meet.
- Send me your boyfriend picture
- ตาตี๋
- it is easy to see why the whales choose
- What is it about Thailand, America’s chi
- because see views
- คุณเจ้าชู้ไหม?
- ทำให้วัดสะอาด สบายตานักท่องเที่ยวและผู้พ
- thank you repeatname Amporn? can use LIN
- ฉันยังใหม่กับคอมพิวเตอพวกโซเชียวเน็ตเวิค
- ประเทศต่างๆได้ผลิตสินค้าประเภทเครื่องอิเ
- 你的人格看起来很随便但情报密度很高嘛
- เธอกำลังทำ
- วันนี้อากาศดี,ฉันไปโรเรียน.หลังจากทำกิจก
- ประเทศต่างๆได้ผลิตสินค้าประเภทเครื่องอิเ
- "I Have a Dream" came to be regarded as
- บางครั้งฉันก็เบื่อ เพราะ มันปัญญาอ่อน
- ฉันจะฆ่าคุณ
