Ankle sprains occur in nearly 50 pe

Ankle sprains occur in nearly 50 percent of the population, with close to 70
percent of patients experiencing residual symptoms or recurrent injury. Joint laxity
and neurological function have been proposed to change following ligamentous injury;
however, few studies have investigated these measures concurrently using direct
methodology. As a result, it is unclear if neurological function may no longer be
appropriately tuned to mechanical restraints at the joint among patients with functional
ankle instability. Furthermore it remains unknown what adaptations allow some
patients to “cope” and avoid this neuromechanical decoupling related to instability
after injury. The purpose of this study was, therefore, to evaluate the relationships
between joint laxity & stiffness, and neurological function as measured through
muscle spindle activity, somatosensory cortex activation, corticospinal excitability,
and motoneuronal pool excitability, among subjects with and without functional ankle
instability. The results of this study indicate neuromechanical coupling is a factor
necessary for maintaining joint stability, as evident through associations between
greater joint laxity and higher muscle spindle activity, cortical activation, and greater
tibialis anterior excitability. Relationships were also observed among neurological
factors, where greater corticospinal excitability correlated with higher muscle spindle
activity, but less cortical activation. Our results suggest some neuromechanical
decoupling occurs in patients with functionally unstable ankles because they exhibited xv
greater joint laxity without associated changes in neurophysiologic variables,
indicating the nervous system may have failed to adapt despite altered mechanical
function. Copers, however, demonstrated potential enhancements in coupling, where
cortical excitability was better tuned to the laxity and sensation of the joint, as well as
demonstrating reflexive inhibition throughout joint loading. These findings offer new
insights into the etiology of ankle instability and support treatment of initial injury to
occur on an individualized basis.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เคล็ดขัดยอกข้อเท้าเกิดเกือบ 50 เปอร์เซ็นต์ของประชากร แบบใกล้ 70
เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยที่ประสบกับอาการเหลือหรือรับบาดเจ็บ ร่วม laxity
และฟังก์ชันระบบประสาทได้รับการเสนอการเปลี่ยนแปลงต่อไปนี้บาดเจ็บ ligamentous
อย่างไรก็ตาม การศึกษาน้อยมีสอบสวนมาตรการเหล่านี้พร้อมใช้โดยตรง
วิธีการ เป็นผล เป็นที่ชัดเจนว่าไม่อาจฟังก์ชันระบบประสาท
ผ่านกล่อง restraints กลที่ร่วมในผู้ป่วยที่มีการทำงานอย่างเหมาะสม
ข้อเท้าขาดเสถียรภาพ นอกจากนี้ จะยังคงไม่ทราบว่าท้องให้
ผู้ป่วย การ "รับมือ" decoupling นี้ neuromechanical หลีกเลี่ยงกับความไม่แน่นอน
หลังจากบาดเจ็บ วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้มี ดังนั้น เพื่อประเมินความสัมพันธ์
ระหว่างร่วม laxity &ตึง ฟังก์ชันมหาราชวัดผ่าน
กิจกรรมแกนกล้ามเนื้อ เปิด somatosensory cortex, corticospinal excitability,
และสระ motoneuronal excitability ระหว่างเรื่องมี และไม่ มีข้อเท้าทำงาน
ขาดเสถียรภาพ ผลการศึกษานี้บ่งชี้ neuromechanical คลัป ตัว
จำเป็นสำหรับการรักษาความมั่นคงร่วมกัน เป็นที่เห็นได้ชัดถึงความสัมพันธ์ระหว่าง
laxity ร่วมกันมากขึ้นและสูงขึ้นกล้ามเนื้อแกนกิจกรรม เปิดเนื้อแน่น และมากกว่า
tibialis excitability แอนทีเรียร์ ยังมีสังเกตความสัมพันธ์ระหว่างระบบประสาท
ปัจจัยที่มากกว่า corticospinal excitability correlated กับแกนกล้ามเนื้อสูง
กิจกรรม แต่เปิดใช้งานน้อยเนื้อแน่น ผลของเราแนะนำ neuromechanical บาง
decoupling เกิดขึ้นในผู้ป่วยที่มีเท้าบริเวณเสถียรเนื่องจากพวกเขาจัดแสดง xv
laxity ร่วมกันมากขึ้นโดยไม่เกี่ยวข้องการเปลี่ยนแปลงในตัวแปร neurophysiologic,
อาจล้มแสดงระบบประสาทปรับแม้ มีการเปลี่ยนแปลงกล
ฟังก์ชันได้ Copers สาธิตการปรับปรุงศักยภาพในคลัป อย่างไรก็ตาม ที่
excitability เนื้อแน่นได้ดีกว่าจาก laxity และความรู้สึกของการร่วม เช่นเป็น
เห็นสะท้อนกลับยับยั้งตลอดโหลดร่วมกัน นำเสนอผลการวิจัยเหล่านี้ใหม่
ลึกวิชาการของข้อเท้าขาดเสถียรภาพและสนับสนุนการรักษาบาดเจ็บเริ่มต้น
เกิดขึ้นบนพื้นฐานการเป็นรายบุคคล

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เคล็ดขัดยอกข้อเท้าที่เกิดขึ้นในเกือบ 50 เปอร์เซ็นต์ของประชากรที่มีความใกล้ชิดถึง 70
เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วยมีอาการที่เหลือหรือได้รับบาดเจ็บกำเริบ ความหละหลวมร่วมกัน
และการทำงานของระบบประสาทได้รับการเสนอการเปลี่ยนแปลงดังต่อไปนี้ได้รับบาดเจ็บที่เอ็น;
แต่การศึกษาน้อยมีการสอบสวนมาตรการเหล่านี้พร้อมใช้โดยตรง
วิธีการ ผลที่ตามมาก็ไม่มีความชัดเจนว่าการทำงานของระบบประสาทอาจไม่ได้รับการ
ปรับให้เหมาะสมกับพันธนาการเครื่องกลที่ร่วมกันในหมู่ผู้ป่วยที่มีการทำงาน
ไม่แน่นอนข้อเท้า นอกจากนี้มันยังไม่ทราบสิ่งที่ช่วยให้การปรับตัวบาง
ผู้ป่วยเพื่อ "รับมือ" และหลีกเลี่ยงการ decoupling neuromechanical นี้ที่เกี่ยวข้องกับความไม่แน่นอน
หลังจากได้รับบาดเจ็บ วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้จึงเพื่อประเมินความสัมพันธ์
ระหว่างความหละหลวมและความมั่นคงร่วมกันและการทำงานของระบบประสาทที่วัดผ่าน
กิจกรรมของกล้ามเนื้อแกนยืนยันการใช้งานนอก somatosensory, ปลุกปั่น corticospinal,
และสระว่ายน้ำถูกปลุกปั่น motoneuronal หมู่วิชาที่มีและไม่มีข้อเท้าการทำงาน
ไม่แน่นอน ผลการศึกษานี้แสดงให้เห็นการมีเพศสัมพันธ์ neuromechanical เป็นปัจจัย
ที่จำเป็นในการรักษาความมั่นคงร่วมกันที่เห็นได้ชัดผ่านความสัมพันธ์ระหว่าง
ความหละหลวมมากขึ้นร่วมกันและการทำงานที่สูงขึ้นแกนกล้ามเนื้อกระตุ้นเยื่อหุ้มสมองและมากขึ้น
tibialis หน้าปลุกปั่น ความสัมพันธ์ที่ถูกตั้งข้อสังเกตยังอยู่ในหมู่ประสาท
ปัจจัยที่ปลุกปั่น corticospinal มากขึ้นความสัมพันธ์กับการเพิ่มขึ้นของกล้ามเนื้อแกน
กิจกรรม แต่เปลือกนอกยืนยันการใช้งานน้อย ผลของเราแสดงให้เห็นบาง neuromechanical
decoupling เกิดขึ้นในผู้ป่วยที่มีข้อเท้าที่ไม่แน่นอนตามหน้าที่เพราะพวกเขาแสดงห้า
หละหลวมมากขึ้นร่วมกันโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่เกี่ยวข้องในตัวแปร neurophysiologic,
แสดงให้เห็นระบบประสาทอาจจะยังไม่ได้ปรับตัวเข้ากับการเปลี่ยนแปลงแม้จะมีกลไก
การทำงานของ Copers แต่แสดงให้เห็นถึงการปรับปรุงที่มีศักยภาพในการมีเพศสัมพันธ์ที่
ถูกปลุกปั่นเยื่อหุ้มสมองได้รับการปรับจูนที่ดีกว่าเพื่อความหละหลวมและความรู้สึกของการร่วมทุนเช่นเดียวกับการ
แสดงให้เห็นถึงการยับยั้งสะท้อนตลอดโหลดร่วมกัน การค้นพบนี้นำเสนอใหม่
ข้อมูลเชิงลึกในสาเหตุของข้อเท้าและการรักษาเสถียรภาพการสนับสนุนของการบาดเจ็บเริ่มต้นที่จะ
เกิดขึ้นเป็นรายบุคคล

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เคล็ดขัดยอกข้อเท้าเกิดขึ้นในเกือบ 50 เปอร์เซ็นต์ของประชากรด้วยใกล้ถึง 70 เปอร์เซ็นต์ของผู้ป่วย
ประสบอาการกำเริบหรือการบาดเจ็บ ารและการทำงานของระบบประสาท
ร่วมกันได้เสนอให้เปลี่ยนตามเอ็นบาดเจ็บ ;
แต่การศึกษาน้อยได้ศึกษามาตรการเหล่านี้จำเป็นต้องใช้วิธีการโดยตรง

ผลเป็นที่ชัดเจนว่าหน้าที่ของระบบประสาทอาจไม่มี
อย่างเหมาะสมปรับกลใดๆที่ร่วมในผู้ป่วยที่มีเสถียรภาพข้อเท้าหน้าที่

นอกจากนี้ ยังไม่ทราบเรื่องการอนุญาตให้ผู้ป่วยบางราย
" รับมือ " และหลีกเลี่ยงปัญหานี้ neuromechanical decoupling เกี่ยวข้องกับความไม่แน่นอน
หลังจากบาดเจ็บ วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้ คือ ดังนั้นเพื่อประเมินความสัมพันธ์ระหว่างความแข็งแกร่ง&
ารร่วม และประสาทฟังก์ชันวัดผ่าน
กิจกรรมแกนกล้ามเนื้อในการ corticospinal เปลือก , การใช้ถ้อยคำและการใช้ถ้อยคำ , motoneuronal
สระ ระหว่างกลุ่มที่มีและไม่มีเสถียรภาพข้อเท้า
การทํางาน ผลการศึกษาพบ neuromechanical Coupling เป็นปัจจัย
ที่จำเป็นสำหรับการรักษาความมั่นคงร่วมกัน เป็นที่ประจักษ์ผ่านสมาคมระหว่าง
มากขึ้นความหย่อนกล้ามเนื้อและข้อต่อสูงกว่ากิจกรรมแกนสมองกระตุ้น และมากขึ้น
กล้ามเนื้อขณะเดินก่อนการใช้ถ้อยคำ . ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยทางระบบประสาทพบ
ที่มากขึ้น มีความสัมพันธ์กับการใช้ถ้อยคำ corticospinal กล้ามเนื้อสูงกว่ากิจกรรมแกน
แต่เปลือกน้อย เปิดใช้งานจากผลการศึกษามี neuromechanical
decoupling เกิดขึ้นในผู้ป่วยที่มีการทำงานเสถียรข้อเท้าเพราะพวกเขามีสิบห้า
มากขึ้นร่วมเอเชียโดยไม่เกี่ยวข้องการเปลี่ยนแปลงตัวแปร neurophysiologic
, แสดงระบบประสาทอาจล้มเหลวที่จะปรับตัว แม้จะมีการเปลี่ยนแปลงการทำงานเครื่องจักรกล

copers แต่แสดงให้เห็นถึงศักยภาพการเพิ่มประสิทธิภาพในการเชื่อมต่อที่
- การใช้ถ้อยคำได้ดีปรับเพื่อความหย่อนและความรู้สึกของการร่วมกัน ตลอดจนการแสดงสะท้อน
ตลอดโหลดร่วมกัน การค้นพบเหล่านี้ให้ข้อมูลเชิงลึกใหม่
เป็นสาเหตุของข้อเท้าไม่มั่นคงและการรักษาสนับสนุนเบื้องต้นบาดเจ็บ
เกิดขึ้นในแบบพื้นฐาน