Einstein developed an appreciation

Einstein developed an appreciation of music at an early age. His mother played the piano reasonably well and wanted her son to learn the violin, not only to instill in him a love of music but also to help him assimilate into German culture. According to conductor Leon Botstein, Einstein is said to have begun playing when he was 5, although he did not enjoy it at that age. When he turned 13 he discovered the violin sonatas of Mozart, whereupon "Einstein fell in love" with Mozart's music and studied music more willingly. He taught himself to play without "ever practicing systematically", he said, deciding that "love is a better teacher than a sense of duty."[105] At age 17, he was heard by a school examiner in Aarau as he played Beethoven's violin sonatas, the examiner stating afterward that his playing was "remarkable and revealing of 'great insight'." What struck the examiner, writes Botstein, was that Einstein "displayed a deep love of the music, a quality that was and remains in short supply. Music possessed an unusual meaning for this student. Music took on a pivotal and permanent role in Einstein's life from that period on. Although the idea of becoming a professional himself was not on his mind at any time, among those with whom Einstein played chamber music were a few professionals, and he performed for private audiences and friends. Chamber music had also become a regular part of his social life while living in Bern, Zürich, and Berlin, where he played with Max Planck and his son, among others. He is sometimes erroneously credited as the editor of the 1937 edition of the Köchel catalogue of Mozart's work; that edition was actually prepared by Alfred Einstein. In 1931, while engaged in research at the California Institute of Technology, he visited the Zoellner family conservatory in Los Angeles, where he played some of Beethoven and Mozart's works with members of the Zoellner Quartet.[106][107] Near the end of his life, when the young Juilliard Quartet visited him in Princeton, he played his violin with them, and the quartet was "impressed by Einstein's level of coordination and intonation." Einstein's political view was in favor of socialism and critical of capitalism, which he detailed in his essays such as "Why Socialism?".[108][109] Einstein offered and was called on to give judgments and opinions on matters often unrelated to theoretical physics or mathematics. He strongly advocated the idea of a democratic global government that would check the power of nation-states in the framework of a world federation Einstein's views about religious belief have been collected from interviews and original writings. He called himself an agnostic, while disassociating himself from the label atheist. He said he believed in the "pantheistic" God of Baruch Spinoza, but not in a personal god, a belief he criticized. Einstein once wrote: "I do not believe in a personal God and I have never denied this but expressed it clearly".

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไอน์สไตน์ได้รับการพัฒนาได้ชื่นชมเพลงในช่วงอายุ ลูกเล่นเปียโนด้วยดี และต้องการลูกชายของเธอเรียนไวโอลิน ไม่เพียงแต่ปลูกฝังในเขารักดนตรี แต่เขาสะท้อนในวัฒนธรรมเยอรมัน ตามนำ Leon Botstein ไอน์สไตน์กล่าวได้เริ่มเล่นเมื่อ 5 แม้ว่าเขาไม่ได้พักที่นั้นอายุ เมื่อเขาเปิดเขาพบ sonatas ไวโอลินของโรงแรมโมสาร์ท 13 whereupon "ไอน์สไตน์ล้มลงในความรัก" กับโรงแรมโมสาร์ท ของเพลง และเรียนเพลงด้วยความเต็มใจยิ่ง เขาสอนตัวเองเล่นไม่ "เคยฝึกอย่างเป็นระบบ" กล่าวว่า เขาตัดสินใจว่า "ความรักที่เป็นครูดีกว่าความรู้สึกของ" [105] ที่อายุ 17 เขาได้ยิน โดยผู้ตรวจสอบโรงเรียนใน Aarau เป็นเล่นของบีโธเฟนไวโอลิน sonatas ผู้ตรวจสอบที่ระบุหลังจากที่ เขาเล่นเป็น "โดดเด่น และให้เปิดเผยข้อมูลของ 'ดีเข้าใจ' " อะไรหลงผู้ตรวจสอบ Botstein เขียนได้ว่า ไอน์สไตน์ "แสดงความรักลึกเพลง คุณภาพที่ได้ และยังคงการ อุปทานในระยะสั้น เพลงต้องมีความหมายที่ผิดปกติสำหรับนักเรียนคนนี้ เอาเพลงในบทบาทแปร และถาวรในชีวิตของไอน์สไตน์จากรอบระยะเวลาที่การ แม้ว่าความคิดของการเป็น มืออาชีพตัวเองไม่ใช่ในใจของเขาตลอดเวลา ที่ที่ไอน์สไตน์เล่นดนตรีได้กี่คน และเขาดำเนินการสำหรับผู้ชมที่ส่วนตัวและเพื่อน ดนตรีได้เป็น ส่วนหนึ่งปกติของชีวิตทางสังคมในขณะที่อยู่ ในเบิร์น Zürich เบอร์ลิน ที่เขาเล่นกับพลังค์บุตร หมู่คนอื่น ๆ เขาบางครั้งตั้งใจเครดิตเป็นตัวแก้ไขของรุ่นปี 1937 ของแคตตาล็อก Köchel ของโรงแรมโมสาร์ทงาน รุ่นที่ถูกเตรียมไว้จริง โดยไอน์สไตน์อัลเฟรด ในปี 1931 ขณะที่หมั้นในการวิจัยสถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนีย ที่เขาเข้าเยี่ยมชมเรือนกระจกครอบครัว Zoellner ในลอสแอนเจลิส ที่เล่นบางส่วนของโรงแรมโมสาร์ทและเบโธเฟนทำงานกับสมาชิกของเสียง Zoellner [106] [107] ใกล้สิ้นสุดของชีวิต เมื่อเสียง Juilliard หนุ่มชมเขาในปรินซ์ตัน เล่นไวโอลินของเขากับพวกเขา และเสียง "แหล่งของไอน์สไตน์ระดับประสานงานและเน้นการ" มุมมองทางการเมืองของไอน์สไตน์ที่สามารถสังคมนิยม และการเรียงความสำคัญของทุนนิยม ซึ่งเขาละเอียดในเขาเช่น "ทำไมสังคมนิยม? " [108] ไอน์สไตน์ [109] นำเสนอ และเรียกเพื่อให้คำพิพากษาและความเห็นในเรื่องที่มักจะไม่เกี่ยวข้องกับทฤษฎีฟิสิกส์หรือคณิตศาสตร์ เขาขอ advocated ความคิดของรัฐบาลโลกประชาธิปไตยที่จะตรวจสอบอำนาจของ nation-states ในกรอบของสหพันธ์โลกที่มุมมองของไอน์สไตน์เกี่ยวกับศาสนาได้รวบรวมจากการสัมภาษณ์และการเขียนต้นฉบับ เขาเรียกว่าตัวเองเป็น agnostic ขณะแยกความสัมพันธ์ของตัวเองจาก atheist ป้ายชื่อ เขากล่าวว่า เขาเชื่อ ในการ "pantheistic" พระเจ้าของบารุคสปิโนซา แต่ไม่ได้อยู่ ในพระ เจ้าส่วนบุคคล ความเชื่อที่เขาวิพากษ์วิจารณ์ ไอน์สไตน์เขียนครั้งเดียว: "ผมไม่เชื่อในพระเจ้าส่วนตัว และผมไม่ได้ปฏิเสธแต่นี้แสดงได้อย่างชัดเจน"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไอน์สไตพัฒนาการแข็งค่าของเพลงตั้งแต่อายุยังน้อย แม่ของเขาเล่นเปียโนได้ดีพอสมควรและอยากให้ลูกชายของเธอที่จะเรียนรู้ไวโอลินที่ไม่เพียง แต่จะปลูกฝังในตัวเขาความรักของเพลง แต่ยังจะช่วยให้เขาดูดซึมเข้าไปในวัฒนธรรมเยอรมัน ตามตัวนำ Leon Botstein, ไอสไตน์บอกว่าจะได้เริ่มเล่นเมื่อเขาอายุ 5 ถึงแม้เขาจะไม่ได้สนุกกับมันในวัยที่ เมื่อเขาหัน 13 เขาค้นพบเตไวโอลินของโมซาร์ทครั้นแล้ว "ไอน์สไตตกหลุมรัก" กับเพลงของโมซาร์ทและเรียนดนตรีมากขึ้นด้วยความเต็มใจ เขาสอนตัวเองให้เล่นโดยไม่ต้อง "ที่เคยฝึกซ้อมอย่างเป็นระบบ" เขากล่าวว่าการตัดสินใจว่า "ความรักเป็นครูที่ดีกว่าความรู้สึกของหน้าที่." [105] ตอนอายุ 17 เขาก็ได้ยินเสียงจากผู้ตรวจสอบในโรงเรียนอาเราในขณะที่เขาเล่นของเบโธเฟน เตไวโอลินตรวจสอบหลังจากนั้นระบุว่าการเล่นของเขาก็คือ "ที่โดดเด่นและการเปิดเผยของความเข้าใจที่ดี '." อะไรหลงตรวจสอบที่เขียน Botstein คือการที่ไอน์สไต "ที่แสดงความรักลึกของเพลงที่มีคุณภาพที่ได้รับและยังคงอยู่ในการจัดหาสั้น. เพลงมีความหมายที่ผิดปกติสำหรับนักเรียนที่นี้. เพลงมีบทบาทสำคัญและถาวรในชีวิตของ Einstein จากช่วงบน. แม้ว่าความคิดของการเป็นมืออาชีพตัวเองไม่ได้อยู่ในความคิดของเขาได้ตลอดเวลาว่าในหมู่ผู้ที่มีผู้ที่ไอน์สไตเล่นดนตรีเป็นมืออาชีพน้อยและเขาทำสำหรับผู้ชมที่เป็นส่วนตัวและเพื่อน. เพลงหอการค้ายังได้กลายเป็น ส่วนหนึ่งของชีวิตของเขาทางสังคมในขณะที่อยู่ในเบิร์น, ซูริคและเบอร์ลินที่เขาเล่นกับมักซ์พลังค์และลูกชายของเขาท่ามกลางคนอื่น ๆ เขาเป็นบางครั้งเครดิตไม่สมควรเป็นบรรณาธิการของ 1937 ฉบับที่แคตตาล็อกKöchelของการทำงานของโมซาร์ท. ว่า รุ่นที่ถูกจัดทำขึ้นจริงโดยอัลเฟรดไอน์สไต. ในปี 1931 ในขณะที่มีส่วนร่วมในการวิจัยที่สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียเขาไปเยี่ยมเรือนกระจกครอบครัว Zoellner ใน Los Angeles ที่เขาเล่นบางส่วนของผลงานของเบโธเฟนและโมซาร์ทกับสมาชิกของ Zoellner สี่. [106 ] [107] ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของชีวิตของเขาเมื่อสี่ Juilliard สาวไปเยี่ยมเขาในพรินซ์ตันเขาเล่นไวโอลินของเขากับพวกเขาและสี่คือ "ความประทับใจจากระดับของ Einstein ของการประสานงานและการออกเสียงสูงต่ำ." มุมมองทางการเมืองของ Einstein อยู่ในความโปรดปรานของ สังคมนิยมและที่สำคัญของระบบทุนนิยมซึ่งเขามีรายละเอียดในบทความของเขาเช่น "ทำไมสังคมนิยม?". [108] [109] Einstein นำเสนอและได้รับการเรียกร้องที่จะให้คำตัดสินและความคิดเห็นในเรื่องที่มักจะไม่เกี่ยวข้องกับวิชาฟิสิกส์หรือคณิตศาสตร์ เขาขอสนับสนุนความคิดของรัฐบาลประชาธิปไตยทั่วโลกที่จะตรวจสอบอำนาจของรัฐชาติในกรอบของสหพันธ์โลกมุมมองของ Einstein เกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาที่ได้รับจากการสัมภาษณ์และงานเขียนต้นฉบับ เขาเรียกตัวเองว่าไม่เชื่อเรื่องพระเจ้าในขณะที่ตัวเองจาก disassociating พระเจ้าฉลาก เขาบอกว่าเขาเชื่อใน "pantheistic" พระเจ้าแห่งบารุคสปิโนซา แต่ไม่ได้อยู่ในพระเจ้าส่วนตัวเชื่อเขาวิพากษ์วิจารณ์ ไอน์สไตเคยเขียนว่า "ผมไม่เชื่อในพระเจ้าส่วนบุคคลและฉันไม่เคยปฏิเสธ แต่แสดงออกอย่างชัดเจน"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ไอน์สไตน์พัฒนาคุณค่าของดนตรีตั้งแต่อายุยังน้อย แม่ของเขาเล่นเปียโนด้วยดีและอยากให้ลูกชายเรียนไวโอลินที่ไม่เพียง แต่จะปลูกฝังเขารักดนตรี แต่ยังช่วยให้เขาซึมซับในวัฒนธรรมเยอรมัน ตามคุณลีออน botstein ไอน์สไตน์กล่าวว่า ได้เริ่มเล่นตอนที่เขาอายุ 5 ขวบ แต่เขาไม่ได้ชอบที่อายุนะเมื่อเขาทำให้เขาค้นพบไวโอลินโซนาตาของโมสาร์ท ซึ่ง " ไอน์สไตน์ตกหลุมรัก " โมสาร์ทดนตรีและเรียนดนตรีเพิ่มเติม อย่างเต็มใจ เขาสอนเขาเล่นโดยไม่เคย " ฝึกอย่างเป็นระบบ " เขากล่าวว่า การตัดสินใจว่า " ความรักเป็นครูที่ดีกว่าความรู้สึกของหน้าที่ " [ 105 ] ตอนอายุ 17 เขาได้ฟังจากโรงเรียนผู้ตรวจสอบในอาเราขณะที่เขาเล่นไวโอลินโซนาตาของเบโธเฟน ,ผู้ตรวจสอบระบุภายหลังว่า การเล่นของเขาคือ " ที่โดดเด่นและเปิดเผยของ ' ลึกดี " อะไรหลงผู้ตรวจสอบ , เขียน botstein นั่น ไอน์สไตน์ " ที่แสดงความรักที่ลึกซึ้งของเพลงคุณภาพที่ถูกและยังคงอยู่ในการจัดหาสั้น เพลงมีความหมายที่ผิดปกติสำหรับนักเรียนนี้ เพลงเอาในบทบาทสำคัญและถาวรในชีวิตของไอน์สไตน์จากระยะเวลาที่ได้แม้ว่าความคิดของการเป็นมืออาชีพเองก็ไม่ได้อยู่ในความคิดของเขาในเวลาใด ๆ ของคนที่เขาเล่นห้องเพลงเพียงไม่กี่ด้าน และเขาได้ดำเนินการสำหรับผู้ชมส่วนตัวและเพื่อน ห้องเพลงก็เป็นส่วนหนึ่งที่ปกติของชีวิตทางสังคมของเขาในขณะที่อาศัยอยู่ในเบิร์น , Z ü rich และเบอร์ลินที่เขาเล่นกับ มักซ์ พลังค์ และลูกชายของเขาในหมู่คนอื่น ๆเค้าก็เป็นผลให้เครดิตเป็นบรรณาธิการ 1937 รุ่นของ K öเชล แคตตาล็อกของโมสาร์ทที่กำลังเตรียมงาน รุ่นโดยอัลเฟรด ไอน์สไตน์ ในปี 1931 , ในขณะที่หมั้นในการวิจัย ที่สถาบันเทคโนโลยีแคลิฟอร์เนียเขาเยี่ยมชมโซลเนอร์ครอบครัวเรือนกระจกใน Los Angeles ที่เขาเล่นบางส่วนของบีโธเฟ่นและผลงานของโมซาร์ทกับสมาชิกของโซลเนอร์ 4 คน[ 106 ] [ 107 ] ใกล้ถึงจุดสิ้นสุดของชีวิตของเขา เมื่อหนุ่มหรือสี่มาเยี่ยมเขาในพรินซ์ตันเขาเล่นไวโอลินของเขากับพวกเขา และสี่ คือ " ประทับใจโดยไอน์สไตน์ ระดับของการประสานงานและการ " มุมมองทางการเมืองของไอน์สไตน์คือในความโปรดปรานของสังคมนิยมและวิกฤตของระบบทุนนิยม ซึ่งเขาให้รายละเอียดใน เรียงความของเขา เช่น " ทำไมต้องสังคมนิยม ? .[ 108 ] [ 109 ] ไอน์สไตน์เสนอและเรียกร้องที่จะให้คำตัดสิน และความคิดเห็นในเรื่องมักจะไม่เกี่ยวข้องกับทฤษฎีฟิสิกส์หรือคณิตศาสตร์ เขาขอสนับสนุนแนวคิดของรัฐบาลประชาธิปไตยทั่วโลกที่จะตรวจสอบอำนาจของรัฐชาติในกรอบของสหพันธ์โลกของไอน์สไตน์มุมมองเกี่ยวกับความเชื่อทางศาสนาได้ถูกเก็บรวบรวมจากการสัมภาษณ์และเขียนต้นฉบับเขาเรียกตัวเองว่า ไม่เชื่อในพระเจ้า ในขณะที่ disassociating ตัวเองจากป้ายพวกไม่เชื่อในพระเจ้า เขาบอกว่าเขาเชื่อใน " pantheistic " พระเจ้าของบารุค สปิโนซา แต่ไม่ใช่ในพระเจ้าส่วนบุคคล ความเชื่อที่เขาวิจารณ์ ไอน์สไตน์ เคยเขียนไว้ว่า : " ผมไม่ได้เชื่อในพระเจ้าส่วนบุคคลและฉันไม่เคยปฏิเสธนี้ แต่แสดงออกชัด

"