Marketing and hospitality research

Marketing and hospitality research has widely acknowledged
the role of customer satisfaction on loyalty behaviors, as the aforementioned
literature notes (cf. Kim et al., 2010; Pizam and Ellis,
1999). Satisfied customers are likely to praise a firm and express
positive word-of-mouth referrals to others; they are also more
inclined to repatronize the firm and are willing to pay a premium
for the services provided (Seiders et al., 2005; Zeithaml et al., 1996).
The relationship between customer satisfaction and loyalty has also
been widely acknowledged in the gaming literature (Wong and
Fong, 2010).
However, the relationship between satisfaction and brand
equity is less clear. Although Aaker (1996) proposes satisfaction as
an indicator or brand equity, the extant literature commonly conceptualizes
the two factors as different constructs. In fact, customer
satisfaction has been reported as a critical driver of brand equity(Chang and Horng, 2010; Ha et al., 2010; Torres and Tribó, 2011).
Although some studies propose a reverse relationship between
customer satisfaction and brand equity (Chen and Odonchimeg,
2010; Nam et al., 2011), it makes more sense to conceptualize customer
satisfaction as an antecedent of brand equity as most leading
research in brand management does (Keller, 1993). For example,
Keller (1993) suggests that brand attitude is formed when customers
satisfy their needs through brand attributes and benefits.
In fact, most research to date reveals that brand equity is an outcome
of customer experience (e.g., service/product quality, value,
and satisfaction) with a brand or firm (Brakus et al., 2009; Frow
and Payne, 2007; Yoo et al., 2000). Since brand equity is the subjective
evaluation of a firm, it follows that satisfied experience would
lead to favorable evaluation of the firm, and hence, its brand equity
(Lemon et al., 2001). For example, Pappu and Quester (2006) consistently
find that brand equity is higher for satisfied customers
in various types of retail stores. Furthermore, firms that can satisfy
customers’ needs cannot only command higher brand equity,
but they are also less vulnerable to competition (Torres and Tribó,
2011).
Recent studies in Asia further confirm the impact of customer
satisfaction on brand equity. For example, Thiripurasundari and
Natarajan (2011) show a positive linkage between customer satisfaction,
brand loyalty, and brand equity in the automobile industry
in India. Ha et al. (2010) tested four competing models of brand
equity in banking and retail store settings in South Korea. The
authors confirm a direct relationship leading from customer satisfaction
to brand equity in both contexts. This leads to the next
hypotheses.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การตลาดและการวิจัยได้รับทราบอย่างกว้างขวางบทบาทของลูกค้าพึงพอใจในพฤติกรรมสมาชิก เป็นดังกล่าวหมายเหตุเอกสารประกอบการ (มัทธิวคิม et al., 2010 Pizam และเอลลิสปี 1999) การ Satisfied ลูกค้ามีแนวโน้มที่จะสรรเสริญบริษัท และด่วนอ้างอิงคำปากบวกกับผู้อื่น อีกทั้งยังเพิ่มเติมอยาก repatronize ของบริษัทและจะยินดีจ่ายเบี้ยประกันสำหรับบริการที่ให้ (Seiders et al., 2005 Zeithaml et al., 1996)ความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจของลูกค้าและสมาชิกยังมีอย่างกว้างขวางถูกยอมรับในเอกสารประกอบการเล่นเกม (วงศ์ และฟง 2010)อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจและแบรนด์หุ้นจะน้อยชัดเจน แม้ว่า Aaker (1996) เสนอความพึงพอใจเป็นตัวบ่งชี้การแบรนด์หุ้น วรรณคดียังทั่วไป conceptualizesปัจจัยที่สองเป็นโครงสร้างที่แตกต่างกัน ในความเป็นจริง ลูกค้ามีการรายงานความพึงพอใจกับโปรแกรมควบคุมที่สำคัญของแบรนด์หุ้น (ช้างและ Horng, 2010 ฮา al. et, 2010 ทอร์เรสก Tribó, 2011)ถึงแม้ว่าศึกษาบางเสนอความสัมพันธ์ย้อนกลับระหว่างความพึงพอใจของลูกค้าและแบรนด์หุ้น (เฉินและ Odonchimeg2010 น้ำร้อยเอ็ด al., 2011), มันทำให้รู้สึกมากกับ conceptualize ลูกค้าความพึงพอใจเป็น antecedent เป็นของแบรนด์หุ้นเป็นธุรกิจนำวิจัยในการบริหารแบรนด์ไม่ (เคลเลอร์ 1993) ตัวอย่างเคลเลอร์ (1993) แนะนำทัศนคติที่แบรนด์จะเกิดขึ้นเมื่อลูกค้าตอบสนองความต้องการของพวกเขาผ่านแบรนด์แอตทริบิวต์และประโยชน์ในความเป็นจริง การวิจัยส่วนใหญ่วันที่พบว่า แบรนด์หุ้นผลประสบการณ์ของลูกค้า (เช่น คุณภาพผลิตภัณฑ์บริการ มูลค่าและความพึงพอใจ) กับแบรนด์หรือบริษัท (Brakus et al., 2009 Frowและ Payne, 2007 อยู่ร้อยเอ็ด al., 2000) เนื่องจากแบรนด์หุ้น ตามอัตวิสัยประเมินผลของบริษัท ตามที่ประสบการณ์จะพอใจนำไปสู่การประเมินที่ดีของบริษัท และด้วยเหตุ นี้ ส่วนของแบรนด์(มะนาวและ al., 2001) ตัวอย่าง Pappu และ Quester (2006) อย่างสม่ำเสมอพบว่า แบรนด์หุ้นสูงสำหรับลูกค้าพอใจในชนิดต่าง ๆ ของร้านค้าปลีก นอกจากนี้ บริษัทที่สามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าไม่เพียงคำสั่งสูงแบรนด์หุ้นแต่ก็ยังมีความเสี่ยงน้อยที่จะแข่งขัน (ทอร์เรสและ Tribó2011)ผลกระทบของลูกค้ายืนยันการศึกษาล่าสุดในเอเชียเพิ่มเติมความพึงพอใจในส่วนของแบรนด์ ตัวอย่าง Thiripurasundari และNatarajan (2011) แสดงการเชื่อมโยงค่าบวกระหว่างความพึงพอใจของลูกค้าสมาชิกแบรนด์ และแบรนด์หุ้นในอุตสาหกรรมรถยนต์ในอินเดีย Ha et al. (2010) ทดสอบทั้งสี่แบบแข่งขันของแบรนด์หุ้นในธนาคารและการตั้งค่าร้านค้าขายปลีกในประเทศเกาหลีใต้ ที่ผู้เขียนยืนยันความสัมพันธ์โดยตรงที่ชั้นนำจากความพึงพอใจของลูกค้าอัตราแบรนด์ในบริบททั้ง นี้นำไปสมมุติฐาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

การตลาดและการวิจัยการต้อนรับที่ได้รับการยอมรับบทบาทของความพึงพอใจต่อพฤติกรรมความจงรักภักดีเป็นดังกล่าวบันทึกวรรณกรรม(cf คิม et al, 2010;. Pizam และเอลลิส1999) ลูกค้าที่พอใจมีแนวโน้มที่จะได้รับการยกย่อง บริษัท และแสดงการอ้างอิงคำพูดจากปากบวกกับคนอื่นๆ ; พวกเขายังมีแนวโน้มที่จะ repatronize บริษัท และยินดีที่จะจ่ายเบี้ยประกันภัยสำหรับการให้บริการ(Seiders et al, 2005;.. Zeithaml, et al, 1996). ความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจของลูกค้าและความจงรักภักดียังได้รับการยอมรับกันอย่างแพร่หลายในวรรณกรรมการเล่นเกม (วงศ์และฟง2010). อย่างไรก็ตามความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจและแบรนด์ส่วนได้เสียไม่ชัดเจน แม้ว่า Aaker (1996) เสนอความพึงพอใจเป็นตัวบ่งชี้หรือส่วนของแบรนด์วรรณกรรมที่ยังหลงเหลืออยู่ทั่วไปconceptualizes สองปัจจัยที่เป็นโครงสร้างที่แตกต่างกัน ในความเป็นจริงของลูกค้ามีความพึงพอใจที่ได้รับรายงานเป็นคนขับรถที่สำคัญของตราสินค้า (ช้างและ Horng 2010; ฮา et al, 2010;. เรสและ Tribo ที่ 2011). แม้ว่าการศึกษาบางคนเสนอความสัมพันธ์กลับระหว่างความพึงพอใจของลูกค้าและตราสินค้า ( เฉินและ Odonchimeg, 2010. น้ำ et al, 2011) มันทำให้รู้สึกมากขึ้นในการสร้างกรอบความคิดของลูกค้ามีความพึงพอใจเป็นมาก่อนของตราสินค้าเป็นผู้นำมากที่สุดการวิจัยในการจัดการตราสินค้าไม่(เคลเลอร์, 1993) ยกตัวอย่างเช่นเคลเลอร์ (1993) แสดงให้เห็นว่าทัศนคติของแบรนด์จะเกิดขึ้นเมื่อลูกค้าตอบสนองความต้องการของพวกเขาผ่านคุณลักษณะแบรนด์และผลประโยชน์. ในความเป็นจริงการวิจัยมากที่สุดในปัจจุบันแสดงให้เห็นว่าตราสินค้าคือเกิดผลการของประสบการณ์ของลูกค้า (เช่นบริการ / ผลิตภัณฑ์ที่มีคุณภาพคุ้มค่า , และความพึงพอใจ) กับแบรนด์หรือ บริษัท (Brakus et al, 2009;. ป้อนเข้าระบบและเพน2007. ยู, et al, 2000) ตั้งแต่ตราสินค้าเป็นอัตนัยการประเมินของ บริษัท มันตามที่ประสบการณ์ความพึงพอใจจะนำไปสู่การประเมินผลที่ดีของบริษัท และด้วยเหตุนี้ส่วนของแบรนด์(มะนาว et al., 2001) ยกตัวอย่างเช่น Pappu และ Quester (2006) อย่างต่อเนื่องพบว่าตราสินค้าที่เป็นที่สูงขึ้นสำหรับลูกค้าที่พอใจในประเภทต่างๆของร้านค้าปลีก นอกจากนี้ บริษัท ที่สามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าไม่เพียงแต่สามารถสั่งตราสินค้าที่สูงขึ้นแต่พวกเขายังมีความเสี่ยงน้อยกว่าในการแข่งขัน (เรสและไตรโบ, 2011). การศึกษาล่าสุดในเอเชียต่อไปยืนยันผลกระทบของลูกค้ามีความพึงพอใจในตราสินค้า ยกตัวอย่างเช่น Thiripurasundari และNatarajan (2011) แสดงให้เห็นถึงความเชื่อมโยงเชิงบวกระหว่างความพึงพอใจของลูกค้าที่จงรักภักดีต่อแบรนด์และตราสินค้าในอุตสาหกรรมยานยนต์ในประเทศอินเดีย ฮา et al, (2010) การทดสอบสี่รูปแบบการแข่งขันของแบรนด์ผู้ถือหุ้นในกลุ่มธนาคารและการตั้งค่าร้านค้าปลีกในเกาหลีใต้ ผู้เขียนยืนยันความสัมพันธ์โดยตรงชั้นนำจากความพึงพอใจของลูกค้าที่จะตราสินค้าทั้งในบริบท นี้นำไปสู่การต่อไปสมมติฐาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การตลาดและการวิจัยการบริการมีการยอมรับอย่างกว้างขวาง
บทบาทของความพึงพอใจของลูกค้ากับพฤติกรรมความภักดี เป็นบันทึกวรรณกรรมดังกล่าว
( CF . Kim et al . , 2010 ; pizam และเอลลิส
, 1999 ) ลูกค้าที่พอใจมักจะสรรเสริญ บริษัท และบริการ
ส่งต่อปากต่อปากบวกกับคนอื่น ๆ พวกเขายังมีแนวโน้มที่จะ repatronize
บริษัท และเต็มใจที่จะจ่ายค่าพรีเมี่ยม
ให้บริการ ( seiders et al . , 2005 ; Zeithaml et al . , 1996 ) .
ความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจของลูกค้าและความภักดีได้
รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในวรรณคดีเกม ( Wong และ
ฟง , 2010 ) .
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจและคุณค่าตราสินค้า
ชัดเจนน้อยลง แม้ว่า เคอร์ ( 1996 ) เสนอความพึงพอใจเป็น
เป็นตัวบ่งชี้หรือหุ้นแบรนด์วรรณกรรมที่ยังปกติ conceptualizes
2 ปัจจัย เป็นโครงสร้างที่แตกต่างกัน . ในความเป็นจริง , ความพึงพอใจของลูกค้า
ได้รับรายงานว่าเป็นไดรเวอร์ที่สำคัญของหุ้นแบรนด์ ( ช้างและ Horng , 2010 ; ฮา et al . , 2010 ; เฟร์นานโด ตอร์เรส และ trib ó , 2011 ) .
แม้ว่าบางการศึกษาเสนอตรงกันข้ามความสัมพันธ์ระหว่าง
ความพึงพอใจของลูกค้าและคุณค่าตราสินค้า ( เฉินและ odonchimeg
นัม et al , 2010 . , 2011 )มันทำให้รู้สึกมากขึ้นเพื่อสร้างแนวคิดความพึงพอใจของลูกค้า
เป็นการนำตราสินค้าเป็นแบรนด์ชั้นนำมากที่สุด
การวิจัยในการจัดการ ( Keller , 1993 ) ตัวอย่างเช่น
เคลเลอร์ ( 1993 ) แสดงให้เห็นว่าแบรนด์ทัศนคติจะเกิดขึ้นเมื่อลูกค้า
ตอบสนองความต้องการของพวกเขาผ่านคุณลักษณะแบรนด์และประโยชน์ .
ในความเป็นจริง การวิจัยมากที่สุดถึงวันพบว่า คุณค่าตราสินค้าเป็นชนวน
ของประสบการณ์ของลูกค้า ( เช่นบริการคุณภาพสินค้า / ค่า
และความพึงพอใจ ) กับแบรนด์หรือบริษัท ( brakus et al . , 2009 ; และ frow
เพย์น , 2007 ; ยู et al . , 2000 ) เนื่องจากหุ้นของแบรนด์คือ การประเมินผลอัตนัย
ของ บริษัท มันคือประสบการณ์ที่พอใจจะนำไปสู่การประเมิน
มงคลของ บริษัท และทำให้แบรนด์ของบริษัท
( มะนาว et al . , 2001 ) ตัวอย่างเช่น บับบู และผู้ค้นหา ( 2006 ) อย่างต่อเนื่อง
พบว่า คุณค่าตราสินค้าสูงกว่าสำหรับลูกค้าที่พอใจ
ในประเภทต่างๆของร้านค้าปลีก นอกจากนี้ บริษัท ที่สามารถตอบสนองความต้องการของลูกค้าไม่เพียงสั่ง

คุณค่าตราสินค้าสูงกว่า แต่พวกเขายังมีความเสี่ยงน้อยกว่าการแข่งขัน ( ตอเรสกับ trib ó

, 2011 ) . การศึกษาล่าสุดในเอเชียต่อไปยืนยันผลกระทบของความพึงพอใจของลูกค้า
ในส่วนของแบรนด์ ตัวอย่างเช่น thiripurasundari และ
natarajan ( 2011 ) ที่แสดงการเชื่อมโยงทางบวกกับความพึงพอใจของลูกค้า
ความภักดีในตราสินค้า และตราสินค้า ส่วนอุตสาหกรรมรถยนต์
ในอินเดีย ฮา et al . ( 2010 ) ทดสอบสี่รุ่นของการแข่งขันแบรนด์
หุ้นในธนาคารและการตั้งค่าร้านค้าปลีกในเกาหลีใต้
เขียนยืนยันความสัมพันธ์โดยตรงนำจากความพึงพอใจของลูกค้า
เพื่อคุณค่าตราสินค้าในทั้งบริบท . นี้นำไปสู่ต่อไป
สมมติฐาน