When I was seventeen, I read a comi

When I was seventeen, I read a comic book that left me very deep memories. This led me to major in visual communication design. Since childhood, Japanese comics influenced me to draw but Kim Dong Hwa's Chicken Soup for the Soul gave me more insight about the impact comics have people's lives. The motivational stories were very touching; it was my first time crying and getting emotional over a comic book. Being a comic artist or illustrator wasn't exactly what I had in mind but I wanted to be the type of person who spreads happiness and touches people's heart. Most of my days were spent drawing until my parents got worried that it would distract me from school. I stopped for a while but my hand unconsciously found its way to a pencil and doodle all over my school textbooks. When I realized drawing was my passion, I enrolled in the Art and Design department at my local college.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อ seventeen อ่านหนังสือการ์ตูนที่เหลือฉันความทรงจำที่ลึกมากขึ้น นี้นำฉันไปสู่หลักในการออกแบบนิเทศศิลป์ ตั้งแต่วัยเด็ก การ์ตูนญี่ปุ่นมีอิทธิพลต่อผมวาด แต่ฮวาคิมดองซุปไก่สำหรับจิตวิญญาณให้ผมมีความเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับการ์ตูนผลกระทบต่อชีวิตของผู้คน เรื่องหัดถูกสัมผัสมาก มันเป็นครั้งแรกของผมร้องไห้ และรับอารมณ์ผ่านหนังสือการ์ตูน การ์ตูนศิลปินหรือจิตรกรภาพประกอบไม่ตรงกับสิ่งที่ฉันมีในใจ แต่ผมต้องการเป็นผู้แพร่กระจายความสุข และสัมผัสหัวใจของคนชนิด ที่สุดของวันของฉันถูกใช้วาดจนพ่อได้กังวลว่า มันจะกวนใจฉันจากโรงเรียน ฉันหยุดขณะแต่มือรับพบทางเป็นรูปดินสอ และจดไปตำราโรงเรียนของฉัน เมื่อฉันรู้วาดที่รักของฉัน ฉันลงทะเบียนในภาควิชาศิลปะและการออกแบบที่วิทยาลัยของฉันท้องถิ่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อตอนที่ผมอายุสิบเจ็ดผมอ่านหนังสือการ์ตูนที่เหลือฉันความทรงจำที่ลึกมาก นี้นำฉันไปที่สำคัญในการออกแบบการสื่อสารภาพ ตั้งแต่วัยเด็กการ์ตูนญี่ปุ่นที่ได้รับอิทธิพลฉันไปวาด แต่คิมดงฮวาซุปไก่สำหรับวิญญาณให้ผมเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับผลกระทบการ์ตูนมีชีวิตของผู้คน เรื่องราวสร้างแรงบันดาลใจได้สัมผัสมาก มันเป็นครั้งแรกที่ฉันร้องไห้และได้รับอารมณ์กว่าหนังสือการ์ตูน เป็นศิลปินนักวาดภาพประกอบการ์ตูนหรือไม่ว่าสิ่งที่ฉันมีในใจ แต่ฉันอยากจะเป็นประเภทของบุคคลที่จะกระจายความสุขและสัมผัสหัวใจของผู้คน ส่วนใหญ่ของวันของฉันได้ใช้เวลาวาดภาพจนพ่อแม่ของฉันมีความกังวลว่ามันจะกวนใจฉันจากโรงเรียน ฉันหยุดในขณะที่ แต่มือของฉันโดยไม่รู้ตัวพบวิธีที่จะดินสอและเส้นขยุกขยิกทั่วตำราเรียนของฉัน เมื่อฉันตระหนักวาดภาพคือความรักของฉันที่ฉันเข้าเรียนในภาควิชาศิลปะและการออกแบบที่วิทยาลัยท้องถิ่นของฉัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เมื่อฉันอายุสิบเจ็ด ผมอ่านการ์ตูนเล่มนั้นทิ้งความทรงจำที่ลึกซึ้งมาก นี้นำฉันไปสาขาการออกแบบนิเทศศิลป์ . ตั้งแต่เด็ก ผมวาดแต่การ์ตูนญี่ปุ่นได้รับอิทธิพลของ คิม ดงฮวา ซุปไก่สำหรับวิญญาณให้ข้อมูลเชิงลึกเพิ่มเติมเกี่ยวกับผลกระทบการ์ตูนชีวิตของผู้คน เรื่องราวสร้างแรงบันดาลใจและสัมผัสมากมันเป็นครั้งแรกที่ฉันร้องไห้ และอารมณ์มากกว่า หนังสือการ์ตูน เป็นนักเขียนการ์ตูนหรือ Illustrator ไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดเอาไว้ แต่ผมอยากจะเป็นคนประเภทกระจายความสุข และสัมผัสหัวใจของผู้คน ที่สุดของวัน ผมใช้เวลาวาดจนกว่าพ่อแม่กังวลว่ามันจะทำให้ฉันไขว้เขวจากโรงเรียนผมหยุดไปพักหนึ่ง แต่มือโดยไม่รู้ตัว หาทางให้ดินสอและ Doodle ทั่วหนังสือเรียนในโรงเรียนของฉัน เมื่อฉันตระหนักการวาดภาพคือความรู้สึกของผม ผมเรียนศิลปะและการออกแบบ แผนกที่วิทยาลัยท้องถิ่นของฉัน