As noted previously, normal anxiety

As noted previously, normal anxiety is actually beneficial. However, anxiety becomes a problem when it overstays its welcome (duration), and/or is of an intensity or frequency which begins to interfere with a person's functioning and overall well-being. These three factors- duration, intensity, and frequency- distinguish normal, adaptive anxiety from abnormal, pathological anxiety. As such, abnormal anxiety is different from normal anxiety because it is disproportionate to the situation that elicited the anxious response. When the intensity, duration, and/or frequency of anxiety become distressful and chronic, such that it interferes with a person's functioning, it is often referred to as pathological anxiety. Anxiety disorders represent variant forms of this pathological anxiety.

upset elderly womanTherefore, the difference between normal anxiety and abnormal anxiety is this: anxiety is considered normal and adaptive when it serves to improve peoples' functioning or wellbeing. In contrast, abnormal anxiety is a chronic condition that impairs peoples' functioning and interferes with their well-being. This impairment causes them significant distress. There are specific symptoms that accompany each anxiety disorder. However, the main criteria used to distinguish normal anxiety from an anxiety disorder is that it results in significant distress, or impairs social, occupational, or other important areas of functioning (APA, 2013). This distinction is important. For instance, I may have a phobia about going to see the dentist. I may even have panic attacks prior to a dental visit. Nonetheless, I still go to see the dentist regularly and it does not create health problems or enormous distress for me. Therefore, I do not meet criteria for a phobia disorder. More information about the diagnosis and classification of anxiety disorders is provided in another section.

According to the National Institute of Mental Health (NIMH, 2008), approximately 40 million American adults (i.e., 18.1 %) have an anxiety disorder in a given year, with their first episode occurring before the age of 21.5. This prevalence rate is really quite astonishing: roughly one person in five will have experienced an anxiety disorder during that year. Interestingly, these estimates are not unique to the United States. Similar prevalence rates are reported for the global population. Moreover, evidence suggests that women tend to experience anxiety disorders more frequently than men do; approximately a 2:1 ratio (APA, 2013).

There are several reasons it is important to make this distinction between normal, adaptive anxiety, versus anxiety as a disorder. First, it would be incorrect to conclude someone is suffering from an anxiety disorder simply because they are experiencing some degree of anxiety. As explained above, anxiety as an emotion is a normal reaction to certain situations and even serves a useful purpose. Thus, it is neither necessary, nor beneficial, to attempt to rid ourselves of all anxiety.

Second, it is important for each of us to recognize that our own normal experiences of ordinary anxiety are qualitatively different from a person experiencing an anxiety disorder. Often, well-intentioned family and friends will offer advice to people attempting to recover from anxiety disorders. Unfortunately, these well-meaning friends and family cannot understand why the person-in-recovery reacts so negatively to their genuine efforts to help them "get over it." These sorts of techniques may be useful for coping with ordinary anxiety, but are not effective once anxiety has reached a pathological level. Indeed, without proper information about anxiety disorders, people-in-recovery and their loved ones may find themselves becoming increasingly frustrated with each other. This is why education for family and loved ones can be very beneficial.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตามที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้ ความวิตกกังวลปกติเป็นประโยชน์จริง อย่างไรก็ตาม ความวิตกกังวลจะ มีปัญหาเมื่อ overstays ของการต้อนรับ (ระยะเวลา), หรือมีความรุนแรงหรือความถี่ที่เริ่มที่จะรบกวนบุคคลโดยรวม และทำงาน และเหล่านี้สามปัจจัยระยะเวลา ความเข้ม ความถี่ - แยกปกติ ปรับความวิตกกังวลจากความวิตกกังวลที่ผิดปกติ ทางพยาธิวิทยา เช่น ความวิตกกังวลที่ผิดปกติจะแตกต่างจากความวิตกกังวลปกติเนื่องจากมีการนำสถานการณ์ที่ elicited ตอบรับกระตือรือร้น เมื่อการความรุนแรง ระยะเวลา และ/หรือความถี่ของความวิตกกังวลกลายเป็น เรื้อรัง และ distressful ที่จะรบกวนการทำงานของบุคคล มันมักจะอ้างถึงเป็นความวิตกกังวลทางพยาธิวิทยา โรควิตกกังวลแทนตัวแปรรูปแบบของความวิตกกังวลนี้ทางพยาธิวิทยานี่อืด womanTherefore ผู้สูงอายุ ความแตกต่างระหว่างความวิตกกังวลปกติและความวิตกกังวลที่ผิดปกติ: ความกังวลถือว่าเป็นปกติ และปรับให้เหมาะสมเมื่อมันทำหน้าที่ของคนทำงานหรือดี ในทางตรงกันข้าม ความวิตกกังวลผิดปกติเป็นสภาพเรื้อรังที่แตกของคนทำงาน และรบกวนความเป็นอยู่ที่ดี ผลนี้ทำให้พวกเขาทุกข์อย่างมีนัยสำคัญ มีอาการเฉพาะที่พร้อมแต่ละโรควิตกกังวล อย่างไรก็ตาม เกณฑ์หลักที่ใช้ในการแยกความแตกต่างของความวิตกกังวลปกติจากโรควิตกกังวลที่เป็นที่มันเกิดทุกข์ที่สำคัญ หรือแตกสังคม อาชีพ หรืออื่น ๆ พื้นที่ที่สำคัญของการทำงาน (อาป้า 2013) ความแตกต่างเป็นสิ่งสำคัญ ตัวอย่าง ฉันอาจมีอาการกลัวเกี่ยวกับการจะไปหาหมอฟัน ฉันยังได้โจมตีเสียขวัญก่อนเข้าพบทันตแพทย์ กระนั้น ฉันยังคงไปดูหมอฟันเป็นประจำ และจะสร้างปัญหาสุขภาพหรือความทุกข์ที่ใหญ่หลวงสำหรับฉัน ดังนั้น ฉันไม่ตรงกับเงื่อนไขสำหรับโรคโรคกลัวการ ให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการวินิจฉัยและจำแนกประเภทของโรควิตกกังวลในส่วนอื่นตามชาติสถาบันของสุขภาพจิต (NIMH, 2008), อเมริกันผู้ใหญ่ประมาณ 40 ล้าน (เช่น 18.1%) ได้เป็นโรควิตกกังวลในปีที่กำหนด มีความตอนแรกที่เกิดขึ้นก่อนอายุ 21.5 อัตรานี้เป็นจริง ๆ ค่อนข้างทันสมัย: ประมาณคนหนึ่งในห้าจะเคยเป็นโรควิตกกังวลในระหว่างปี เป็นเรื่องน่าสนใจ การประเมินเหล่านี้ไม่เฉพาะสหรัฐอเมริกา มีรายงานอัตราชุกที่คล้ายกันสำหรับประชากรโลก นอกจากนี้ หลักฐานแสดงให้เห็นว่า ผู้หญิงมักจะ ประสบโรควิตกกังวลบ่อยมากกว่าผู้ชาย ประมาณเป็น 2:1 อัตราส่วน (อาป้า 2013)มีหลายเหตุผลที่จะต้องทำให้ความแตกต่างระหว่างปกติ ปรับความวิตกกังวล วิตกกังวลเป็นความผิดปกติเมื่อเทียบกับ ครั้งแรก มันจะถูกสรุปคนเป็นทุกข์ทรมานจากโรควิตกกังวลมีเพียง เพราะพวกเขาพบบางส่วนของความวิตกกังวล ตามที่อธิบายไว้ข้างต้น ความวิตกกังวลเป็นอารมณ์เป็นปฏิกิริยาปกติกับบางสถานการณ์ และยังรองรับวัตถุประสงค์ประโยชน์ ดังนั้น จึงไม่จำเป็น ไม่เป็น ประโยชน์ พยายามที่จะกำจัดตนเองวิตกกังวลทั้งหมดSecond, it is important for each of us to recognize that our own normal experiences of ordinary anxiety are qualitatively different from a person experiencing an anxiety disorder. Often, well-intentioned family and friends will offer advice to people attempting to recover from anxiety disorders. Unfortunately, these well-meaning friends and family cannot understand why the person-in-recovery reacts so negatively to their genuine efforts to help them "get over it." These sorts of techniques may be useful for coping with ordinary anxiety, but are not effective once anxiety has reached a pathological level. Indeed, without proper information about anxiety disorders, people-in-recovery and their loved ones may find themselves becoming increasingly frustrated with each other. This is why education for family and loved ones can be very beneficial.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตามที่ระบุไว้ก่อนหน้านี้ความกังวลปกติ เป็นประโยชน์จริงๆ อย่างไรก็ตาม ความวิตกกังวลจะกลายเป็นปัญหาเมื่อมัน overstays การต้อนรับ ( เวลา ) และ / หรือมีความเข้มหรือความถี่ที่เริ่มที่จะรบกวนการทำงานของบุคคลและความเป็นอยู่ที่ดีโดยรวม ทั้งสามปัจจัย - ระยะเวลา ความรุนแรง และความถี่ - แยกปกติ ความวิตกกังวลจากแบบผิดปกติ อาการวิตกกังวล เช่นความวิตกกังวลที่ผิดปกติแตกต่างจากความวิตกกังวลปกติเพราะมันไม่สมส่วนกับสถานการณ์ที่ได้มาการวิตก เมื่อ ความเข้มข้น ระยะเวลา และ / หรือความถี่ของความวิตกกังวล กลายเป็นไม่มีความสุข และเรื้อรัง ซึ่งจะรบกวนการทำงานของบุคคล มันมักจะเรียกว่าเป็นพยาธิทุกข์ ความผิดปกติของความวิตกกังวลเป็นรูปแบบที่เปลี่ยนแปลงความวิตกกังวลของพยาธินี้
.
อารมณ์เสียผู้สูงอายุ womantherefore ความแตกต่างระหว่างความปกติและความวิตกกังวลผิดปกตินี้ : ความวิตกกังวล ถือว่าเป็นเรื่องปกติและปรับตัวเมื่อมันทำหน้าที่เพื่อปรับปรุงการทำงานของประชาชน หรือคุณภาพชีวิต ในทางตรงกันข้าม , ความวิตกกังวลผิดปกติเป็นเรื้อรังเงื่อนไขที่บกพร่องหน้าที่ประชาชนและรบกวนความเป็นอยู่ของพวกเขา ความผิดปกตินี้ทำให้พวกเขาพบความทุกข์มีการระบุอาการที่เกี่ยวข้องกับแต่ละวิตกกังวล . อย่างไรก็ตาม เกณฑ์หลักที่ใช้เพื่อแยกความวิตกกังวลปกติจากโรควิตกกังวลนั้นได้ผลลัพธ์ในทางทุกข์ หรือทำลายสังคม อาชีพ หรือพื้นที่ที่สำคัญอื่น ๆของการทำงาน ( APA , 2013 ) ความแตกต่างนี้เป็นสิ่งสำคัญ ตัวอย่างเช่น ผมอาจจะกลัวเรื่องจะไปหาหมอฟันฉันอาจจะมีการโจมตีเสียขวัญก่อนที่จะเยี่ยมชมทันตแพทย์ ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไปพบทันตแพทย์เป็นประจำ และไม่สร้างปัญหาสุขภาพหรือทุกข์มหาศาลสำหรับฉัน ดังนั้น ผมจึงไม่ตรงกับเกณฑ์สำหรับความหวาดกลัวโรค ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับการวินิจฉัยโรคและการจำแนกประเภทของความผิดปกติของความวิตกกังวลที่ระบุไว้ในมาตราอื่น

ตามที่ สถาบันสุขภาพจิตแห่งชาติของ ( NiMH , 2008 ) , ผู้ใหญ่ประมาณ 40 ล้านอเมริกัน ( เช่น 18.1 % ) มีความวิตกกังวลในปีหนึ่งๆ ด้วย ตอนแรก เกิดขึ้นก่อนอายุประมา . อัตราความชุกนี้ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ ประมาณหนึ่งในห้าคนที่จะประสบความวิตกกังวลในช่วงปีนั้น น่าสนใจประมาณการเหล่านี้จะไม่เฉพาะกับประเทศสหรัฐอเมริกา อัตราความชุกใกล้เคียงกันว่าประชากรทั่วโลก นอกจากนี้ หลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าผู้หญิงมีแนวโน้มที่จะพบความผิดปกติของความวิตกกังวลบ่อยกว่าผู้ชาย ; ประมาณ 2 : 1 อัตราส่วน ( APA , 2013 )

มีหลายเหตุผล มันเป็นสิ่งสำคัญที่จะทำให้ความแตกต่างระหว่างปกติ ความวิตกกังวล การปรับตัว และความวิตกกังวลเป็นโรคครั้งแรก มันจะไม่ถูกต้องที่จะสรุปว่าคนทุกข์ทรมานจากความผิดปกติของความวิตกกังวลเพียงเพราะพวกเขาพบบางส่วนของความกังวล ตามที่อธิบายไว้ข้างต้น ความวิตกกังวลเป็นอารมณ์เป็นปกติ ปฏิกิริยากับบางสถานการณ์ และแม้มีจุดประสงค์ที่มีประโยชน์ ดังนั้น มันไม่จำเป็น หรือมีประโยชน์ เพื่อพยายามที่จะกำจัดความกังวล

2มันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเราแต่ละคนที่จะยอมรับว่าประสบการณ์ของเราเองปกติของความวิตกกังวลธรรมดามีคุณภาพแตกต่างจากคนที่ประสบความวิตกกังวล . บ่อยๆ ก็อาจมีเพื่อนและครอบครัวจะให้คำแนะนำกับคนที่พยายามที่จะกู้คืนจากความผิดปกติของความวิตกกังวล ขออภัยนี้ความหมายดีเพื่อนและไม่สามารถเข้าใจว่าทำไมคนในครอบครัวมีปฏิกิริยาในแง่ลบกับความพยายามกู้คืน แท้ ช่วยให้พวกเขา " ได้รับมัน " เหล่านี้ประเภทของเทคนิคที่อาจจะมีประโยชน์สำหรับการรับมือกับความวิตกกังวลธรรมดา แต่ไม่มีประสิทธิภาพ เมื่อมีความกังวลถึงระดับทางพยาธิวิทยา แน่นอน โดยไม่มีข้อมูลที่เหมาะสมเกี่ยวกับความผิดปกติของความวิตกกังวลผู้คนในการกู้คืนและคนรักของพวกเขาอาจพบว่าตัวเองกลายเป็นความผิดหวังมากขึ้นกับแต่ละอื่น ๆ นี่คือเหตุผลว่าทำไมการศึกษาสำหรับครอบครัวและคนที่คุณรักสามารถเป็นประโยชน์มาก