The question came up while discussi

The question came up while discussing the grand canonical ensemble the other day of just where the word fugacity came from. Having a couple people in the room who received the “benefits of a classical education” (Gruber 1988), we guessed that the root was the Latin fugere, “to flee” — the same verb which appears in the saying tempus fugit. Turns out, the Oxford English Dictionary sides with us, stating that fugacity was formed from fugacious plus the common +ty suffix, and that fugacious (meaning “apt to flee away”) goes back to the Latin root we’d guessed.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

คำถามขึ้นมาขณะสนทนาแบบวงดนตรีมาตรฐานแกรนด์ในวันอื่น ๆ ของเพียง fugacity คำมาจากไหน มีสองคนในห้องที่ได้รับ "ประโยชน์ของการศึกษาคลาสสิก" (Gruber 1988), เราเดาว่า รากเป็น fugere ติ , "โกย" — กริยาเดียวกันที่ปรากฏในคำกล่าวที่ว่าคลิ fugit ปรากฎว่า ด้านพจนานุกรมภาษาอังกฤษของ Oxford กับเรา ระบุ fugacity ที่ก่อตั้งขึ้นจาก fugacious บวกมวล + ท้าย ty และที่ fugacious (ความหมาย "ฉลาดหนีไป") กลับไปรากติเราก็เดา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

คำถามขึ้นมาในขณะที่คุยวงดนตรีที่ยิ่งใหญ่เป็นที่ยอมรับในวันอื่น ๆ เพียง fugacity คำที่มาจาก มีคนคู่ในห้องพักที่ได้รับ "ผลประโยชน์ของการศึกษาคลาสสิก" (ที่ Gruber 1988) เราคาดเดาว่ารากเป็นภาษาละติน fugere "จะหนี" - คำกริยาเดียวกันที่ปรากฏในคำกล่าวที่ว่าเวลาการ Fugit เปิดออกด้าน Oxford อังกฤษกับเราที่ระบุ fugacity ที่เกิดขึ้นจาก fugacious บวกต่อท้ายไท + ทั่วไปและที่ fugacious (หมายถึง "แนวโน้มที่จะหนีไป") กลับไปที่รากภาษาละตินเราจะคาดเดา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถามขึ้นมาในขณะที่พูดถึงวงดนตรีแกรนด์ Canonical ในวันอื่น ๆเพียงที่คำ fugacity มาจาก มีสองสามคนในห้องที่ได้รับ " ประโยชน์ของการศึกษาคลาสสิก " ( กรูเบอร์ 1988 ) เราเดาว่ารากภาษาละติน fugere " หนี " - เดียวกันกริยาที่ปรากฏในบอกว่าเวลา fugit . กลายเป็นว่าออกซ์ฟอร์ดพจนานุกรมภาษาอังกฤษเข้าข้างเรา ระบุว่า fugacity ก่อตั้งขึ้นจาก fugacious บวกท้ายไททั่วไป และที่ fugacious ( หมายถึง " ฉลาดหนี " ) กลับไปละตินรากเราก็เดาออก