The first Lao kingdom, Lane Xang wa

The first Lao kingdom, Lane Xang was founded in the 14th century by King Fa Ngum after he conquered and unified the lands north of Vientiane, including Luang Prabang, Xieng Khouang and the Khorat Plateau stretching into what is today Northeastern Thailand. Luang Prabang remained the capital of Lane Xang until King Phothisarat moved the Kingdom’s administrative seat to Vientiane in 1545. Even after the capital moved to Vientiane, Luang Prabang remained the country’s spiritual and religious center. The country’s first contact with western emissaries occurred in the mid 17th century during the reign of King Surigna Vongsa. After the death of Surigna Vongsa in 1694, Lane Xang broke up into three separate kingdoms: Vientiane, Champasak and Luang Prabang.



Part of French Indochina during the 19th - early 20th century colonial period, Laos achieved complete independence in 1975 with the founding of the Lao People’s Democratic Republic.



Today Laos is comprised of 17 provinces. It is the least populated country in Southeast Asia, with nearly 6.3 milion inhabitants in 2010 or about 26 people per km2. In comparison, Vietnam has a population density of 230 people per km2, and Thailand 120. Roughly 85% of the population lives in rural areas. Although few in absolute numbers, within the population of Laos there is tremendous ethnic diversity with 49 officially recognized ethnic groups speaking over 48 languages.



The largest contributor to the Gross Domestic Product is agriculture which provides a living for 80% of the population. The principal crop is sticky rice but corn, tobacco, cotton and coffee are also grown. Raising livestock for domestic and regional consumption is also an important economic activity. Harvest of non-timber forest products such as resins, herbal medicine and forest foods for commercial and home use is also a very important contributor to the Lao economy and rural people’s livelihoods. The primary national industries include hydropower, garment manufacture, agro-forestry, tourism, mining and production of some common consumer goods.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อาณาจักรลาวแรก เลนซางก่อตั้งในศตวรรษที่ 14 โดยพระเจ้าฟ้างุ้มหลังจากที่เขาเอาชนะ และรวมชื่อดินแดนทางเหนือของเวียงจันทน์ หลวงพระบาง เชียงขวาง และราบ สูงโคราชลงในสิ่งวันนี้ภาคอีสาน หลวงพระบางยังคง เป็นเมืองหลวงของล้านช้างเลนจนกษัตริย์ Phothisarat ย้ายนั่งบริหารแห่งราชอาณาจักรเวียงจันทน์ใน 1545 แม้หลังจากที่ย้ายเมืองหลวงไปเวียงจันทน์ หลวงพระบางยังคง ศูนย์จิตวิญญาณ และศาสนาของประเทศ ติดต่อครั้งแรกของประเทศกับ emissaries ตะวันตกเกิดขึ้นในกลางศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของกษัตริย์ Surigna Vongsa หลังจากการตายของ Surigna Vongsa ใน 1694 เลนซางเทอมเป็นสามแยกก๊ก: เวียงจันทน์ จำปาศักดิ์ และหลวงพระบาง ส่วนหนึ่งของอินโดจีนฝรั่งเศสระหว่าง 19 - ต้นศตวรรษที่ 20 ยุคอาณานิคม ลาวได้เอกราชสมบูรณ์ในปี 1975 มีการก่อตั้งสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว วันนี้ลาวประกอบด้วย 17 จังหวัด เป็นประเทศมีประชากรน้อยที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีประชากร milion 6.3 เกือบ 2010 หรือประมาณ 26 คนต่อ km2 ในการเปรียบเทียบ เวียดนามมีความหนาแน่นประชากรคน 230 ต่อ km2 ไทย 120 ประมาณ 85% ของประชากรที่อาศัยอยู่ในชนบท แม้ว่าตัวเลขที่แน่นอน ภายในประชากรของลาวมีไม่กี่อย่างมาก หลากหลายชาติพันธุ์ มี 49 รู้จักกลุ่มชาติพันธุ์ที่พูดภาษากว่า 48 แห่ง ผู้สนับสนุนที่ใหญ่ที่สุดเป็นผลิตภัณฑ์ภายในประเทศรวมเป็นเกษตรที่อยู่อาศัย 80% ของประชากร พืชหลักคือ ข้าวเหนียว แต่ข้าวโพด ยาสูบ ฝ้าย และกาแฟจะยังโต เลี้ยงปศุสัตว์สำหรับการบริโภคภายในประเทศ และภูมิภาคคือยัง เป็นกิจกรรมเศรษฐกิจที่สำคัญ เก็บเกี่ยวของผลิตภัณฑ์ไม่ใช่ไม้ป่าเช่นเรซิ่น ยาสมุนไพร และอาหารป่าสำหรับใช้ในเชิงพาณิชย์ และบ้านยังเป็นผู้บริจาคสำคัญเศรษฐกิจลาวและวิถีชีวิตของคนชนบท ประเทศอุตสาหกรรมหลักได้แก่พลังงานน้ำ ผลิตเสื้อ เกษตรป่าไม้ ท่องเที่ยว ทำเหมือง และผลิตสินค้าบางอย่างผู้บริโภคทั่วไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ราชอาณาจักรลาวแรก Lane Xang ก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 14 โดยกษัตริย์พระเจ้าฟ้างุ้มหลังจากที่เขาเอาชนะและเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันในดินแดนทางตอนเหนือของนครเวียงจันทน์รวมทั้งหลวงพระบาง, แขวงเชียงขวางและที่ราบสูงโคราชยืดในสิ่งที่เป็นอยู่ในปัจจุบันภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หลวงพระบางยังคงเป็นเมืองหลวงของล้านช้างจนกระทั่งกษัตริย์ Phothisarat ย้ายที่นั่งบริหารราชอาณาจักรเวียงจันทน์ใน 1545 แม้หลังจากที่เมืองหลวงย้ายไปเวียงจันทน์, หลวงพระบางยังคงอยู่ศูนย์กลางของจิตวิญญาณและศาสนาของประเทศ ประเทศติดต่อครั้งแรกกับทูตตะวันตกที่เกิดขึ้นในกลางศตวรรษที่ 17 ในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระ Surigna ษา หลังจากการตายของ Surigna ษาใน 1694, Lane Xang แตกออกเป็นสามก๊กแยกต่างหาก. เวียงจันทน์, แขวงจำปาศักดิ์และหลวงพระบางเป็นส่วนหนึ่งของอินโดจีนฝรั่งเศสในระหว่างวันที่ 19 - ต้นศตวรรษที่ 20 ยุคอาณานิคมลาวบรรลุความเป็นอิสระสมบูรณ์ในปี 1975 ที่มีการก่อตั้งของ ประชาชนลาวสาธารณรัฐประชาธิปไตย. ลาววันนี้ประกอบด้วย 17 จังหวัด มันเป็นประเทศที่มีประชากรน้อยที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่มีเกือบ 6.3 ล้านคนที่อาศัยอยู่ในปี 2010 หรือประมาณ 26 คนต่อหนึ่งกิโลเมตร 2 ในการเปรียบเทียบเวียดนามมีความหนาแน่นของประชากร 230 คนต่อหนึ่งกิโลเมตร 2 และไทย 120 ประมาณ 85% ของประชากรที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบท แม้ว่าไม่กี่คนในจำนวนที่แน่นอนภายในประชากรของประเทศลาวมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์อย่างมากกับการยอมรับอย่างเป็นทางการ 49 กลุ่มชาติพันธุ์พูดมากกว่า 48 ภาษา. ผู้สนับสนุนที่ใหญ่ที่สุดในผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในเป็นเกษตรซึ่งมีที่อยู่อาศัยเป็น 80% ของประชากร พืชหลักคือข้าวเหนียว แต่ข้าวโพดยาสูบฝ้ายและเครื่องชงกาแฟยังมีการเจริญเติบโต เลี้ยงสัตว์เพื่อการบริโภคภายในประเทศและในภูมิภาคนี้ยังมีกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญ การเก็บเกี่ยวที่ไม่ใช่ของป่าเช่นเรซิน, อาหารยาสมุนไพรและป่าสำหรับการใช้งานเชิงพาณิชย์และที่บ้านยังเป็นอีกปัจจัยที่สำคัญมากต่อเศรษฐกิจของลาวและวิถีชีวิตของผู้คนในชนบท อุตสาหกรรมแห่งชาติหลัก ได้แก่ ไฟฟ้าพลังน้ำผลิตเสื้อผ้า, เกษตร, การท่องเที่ยว, การทำเหมืองแร่และการผลิตของบางสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อาณาจักรลาวล้านช้าง แรกก่อตั้งขึ้นในศตวรรษที่ 14 โดยกษัตริย์พระเจ้าฟ้างุ้ม หลังจากที่เขาเอาชนะ และรวมดินแดนทางตอนเหนือของเวียงจันทน์ รวมทั้งหลวงพระบาง เซียง khouang และที่ราบสูงโคราชยืดเป็นสิ่งที่วันนี้ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หลวงพระบางยังคงเป็นเมืองหลวงของล้านช้าง จนกษัตริย์ phothisarat ย้ายที่นั่งปกครองของอาณาจักรเวียงจันทน์ในการผลิต .แม้หลังจากการย้ายเมืองหลวงไปเวียงจันทร์ หลวงพระบางยังคงศูนย์จิตวิญญาณและศาสนาของประเทศ ของประเทศแรกที่ติดต่อกับทูตตะวันตกเกิดขึ้นในศตวรรษที่ 17 กลางรัชสมัยของ surigna vongsa . หลังจากการตายของ surigna vongsa ใน 1694 ล้านช้างแตกออกเป็นสามก๊กแยก : เวียงจันทน์ , จำปาศักดิ์และหลวงพระบาง .



ส่วนหนึ่งของอินโดจีนของฝรั่งเศสในช่วง 19 - ศตวรรษที่ 20 ต้นยุคอาณานิคม ลาวได้รับเอกราชสมบูรณ์ในปี 1975 ด้วยการก่อตั้งของสาธารณรัฐ ประชาธิปไตย ประชาชนลาว



วันนี้ ลาว ประกอบด้วย 17 จังหวัด เป็นประเทศที่มีประชากรน้อยที่สุดในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีเกือบ 6 ล้านคน ในปี 2553 หรือประมาณ 26 คนต่อตารางกิโลเมตร . ในการเปรียบเทียบเวียดนามมีประชากร 230 คนต่อตารางกิโลเมตร และไทย 120 ประมาณ 85% ของประชากรที่อาศัยอยู่ในเขตชนบท แม้ว่าจะไม่สมบูรณ์ตัวเลขภายในประชากรลาวมีมหาศาลชาติพันธุ์ความหลากหลายกับ 49 ยอมรับอย่างเป็นทางการกลุ่มชาติพันธุ์พูดกว่า 48



)ผู้สนับสนุนที่ใหญ่ที่สุดในผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ คือ เกษตรกรรม ซึ่งมีที่อยู่สำหรับ 80% ของประชากร พืชหลักคือข้าว เหนียว แต่ ข้าวโพด ฝ้าย ยาสูบ และกาแฟ ยังโต การเลี้ยงปศุสัตว์เพื่อการบริโภคภายในประเทศ และในภูมิภาค ทั้งยังเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญ การเก็บเกี่ยวที่ไม่ใช่ไม้ป่า เช่น เรซิ่น ,ยาสมุนไพรและอาหาร ป่าสำหรับใช้ในเชิงพาณิชย์และบ้านยังเป็นผู้สนับสนุนที่สำคัญต่อเศรษฐกิจและวิถีชีวิตชนบทของคนลาว . หลักแห่งชาติอุตสาหกรรม ได้แก่ ไฟฟ้าพลังน้ำ ผลิต ป่าไม้ ท่องเที่ยว เกษตร ตัดเย็บเสื้อผ้า เหมืองแร่ และการผลิตของสินค้าอุปโภคบริโภคทั่วไป