If you haven’t heard of the squid g

If you haven’t heard of the squid giant fiber system before, you are probably thinking “So what?”  Well, I’ll tell you what.  Nowadays, we have technologies that let us interact with various neurons in various ways.  For example, we can use tiny glass pipettes to inject current or voltage into a neuron or record its activity.  We can use arrays of electrodes to do the same thing with a large population of neurons.  These procedures are rather routine in neuroscience, and are done with many different types of neurons in a great variety of animals and specific preparations.
When J. Z. Young was dissecting squid in the 1930’s, however, the techniques available to him were not so refined.  He devised a way to isolate a single neuro-muscular unit from the rest of the squids anatomy and manipulate it (see The Function of the Giant Nerve Fibres of the Squid for his description of the procedure – I highly recommend this article, as he’s a great writer and it really is a classic in the history of neuroscience.)  Although there were already theories of action potential conduction (notably, Bernstein’s theory that action potentials propagated due to changes in ions flowing across the cell membrane, which turned out to be correct,) Young’s preparation allowed him to directly demonstrate basic properties of single nerve cells.  This allowed theories about neuronal function to be empirically tested at a whole new resolution.  For example, in the paper cited above, he clearly demonstrates the all-or-none nature of action potentials (that is, when neurons are stimulated, they have a binary response: they either send an action potential down their or they don’t.  There are no graded, partial responses.)
Young’s technique opened up the squid giant axon as a model system for many investigators who were trying to understand the behavior of neurons.  Notably, Hodkin and Huxley developed a quantitative model of the propagation of action potentials using this preparation, in a famous series of papers that are summarized in A Quantitative Description of the Membrane Curent and its Application to Conduction and Excitation in Nerve.  Essentially, the squid giant axon preparation gave researchers an incredible tool, with which they developed the basic models and techniques (for example, the development of voltage clamp by Kenneth Cole in the 1940’s, which allowed the ionic basis of action potentials to be investigated.)
In short, the basic electrophysiological techniques that are in use today almost all stem from Young’s work with the squid giant axon.
On a tangentially related note, Young spent much of the rest of his career trying to convince the scientific community that invertebrates, especially cephalopods, were good model animals with which to study neuroscience.  At length, he’s convinced me, as well as (at least some) contemporary scientists, as evidenced by this recent review of the octopus as a model organism for studying memory systems (The Octopus: A Model for a Comparative Analysis of the Evolution of Learning and Memory Mechanisms ).
I have my own ideas about why it’s particularly good to study octopus; but alas, that’s for another post.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

If you haven’t heard of the squid giant fiber system before, you are probably thinking “So what?” Well, I’ll tell you what. Nowadays, we have technologies that let us interact with various neurons in various ways. For example, we can use tiny glass pipettes to inject current or voltage into a neuron or record its activity. We can use arrays of electrodes to do the same thing with a large population of neurons. These procedures are rather routine in neuroscience, and are done with many different types of neurons in a great variety of animals and specific preparations.เมื่อหนุ่มสาว z. J. ถูก dissecting หมึกในการ 1930's อย่างไรก็ตาม เทคนิคให้เขาได้ไม่บริสุทธิ์ดังนั้น เขาคิดค้นวิธีการแยกหน่วยเดียวสมองกล้ามเนื้อจากส่วนอื่น ๆ ของกายวิภาคของปลาหมึก และจัดการ (ดูการทำงานของเส้นใยประสาทยักษ์ของหมึกสำหรับเขาอธิบายกระบวนการ – คำแนะนำบทความนี้ เขาเป็นนักเขียนที่ดี และเป็นคลาสสิกประวัติศาสตร์ประสาทวิทยาศาสตร์) แม้ว่าจะมีแล้วทฤษฎีของการนำกระแสประสาท (ยวด นาร์ดเบิร์นสไตน์ของทฤษฎีว่า ศักยภาพการดำเนินการเผยแพร่เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงประจุไหลผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ ซึ่งเปิดออกมาจะถูกต้อง,) ของหนุ่มเตรียมอนุญาตให้เขาโดยตรงแสดงคุณสมบัติพื้นฐานของเซลล์ประสาทหนึ่ง ซึ่งทฤษฎีเกี่ยวกับฟังก์ชัน neuronal empirically จะทดสอบที่ความละเอียดใหม่ได้ ตัวอย่าง ในเอกสารอ้างถึงข้างต้น เขาชัดเจนแสดงให้เห็นถึงลักษณะ all-or-none ของศักยภาพการดำเนินการ (คือ เมื่อ neurons ที่ถูกกระตุ้นมาก มีการตอบสนองแบบไบนารี: พวกเขาอาจส่งประสาทการลงของพวกเขา หรือพวกเขาไม่ มีอยู่ไม่ตอบสนองบางส่วน มีการจัดระดับ)Young’s technique opened up the squid giant axon as a model system for many investigators who were trying to understand the behavior of neurons. Notably, Hodkin and Huxley developed a quantitative model of the propagation of action potentials using this preparation, in a famous series of papers that are summarized in A Quantitative Description of the Membrane Curent and its Application to Conduction and Excitation in Nerve. Essentially, the squid giant axon preparation gave researchers an incredible tool, with which they developed the basic models and techniques (for example, the development of voltage clamp by Kenneth Cole in the 1940’s, which allowed the ionic basis of action potentials to be investigated.)In short, the basic electrophysiological techniques that are in use today almost all stem from Young’s work with the squid giant axon.On a tangentially related note, Young spent much of the rest of his career trying to convince the scientific community that invertebrates, especially cephalopods, were good model animals with which to study neuroscience. At length, he’s convinced me, as well as (at least some) contemporary scientists, as evidenced by this recent review of the octopus as a model organism for studying memory systems (The Octopus: A Model for a Comparative Analysis of the Evolution of Learning and Memory Mechanisms ).I have my own ideas about why it’s particularly good to study octopus; but alas, that’s for another post.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ถ้าคุณยังไม่เคยได้ยินของระบบใยยักษ์ปลาหมึกก่อนคุณอาจจะคิด "ดังนั้นสิ่งที่?" ดีฉันจะบอกคุณว่า ปัจจุบันเรามีเทคโนโลยีที่ช่วยให้เรามีปฏิสัมพันธ์กับเซลล์ต่างๆในรูปแบบต่างๆ ตัวอย่างเช่นเราสามารถใช้ปิเปตแก้วเล็ก ๆ ที่จะฉีดในปัจจุบันหรือแรงดันเข้าไปในเซลล์ประสาทหรือบันทึกกิจกรรม เราสามารถใช้อาร์เรย์ของขั้วไฟฟ้าที่จะทำสิ่งเดียวกันกับประชากรขนาดใหญ่ของเซลล์ประสาท ขั้นตอนเหล่านี้เป็นประจำ แต่ในประสาทและจะทำกับหลายประเภทของเซลล์ประสาทในความหลากหลายของสัตว์และการเตรียมการที่เฉพาะเจาะจง.
เมื่อ JZ หนุ่มผ่าปลาหมึกในปี 1930 แต่เทคนิคที่มีให้เขาไม่ได้จึงกลั่น เขาคิดค้นวิธีที่จะแยกหน่วยของระบบประสาทกล้ามเนื้อเดียวจากส่วนที่เหลือของกายวิภาคศาสตร์ปลาหมึกและจัดการกับมัน (ดูการทำงานของเส้นใยประสาทยักษ์ปลาหมึกสำหรับคำอธิบายของเขาขั้นตอน - ฉันขอแนะนำให้บทความนี้ในขณะที่เขาเป็น นักเขียนที่ดีและมันจริงๆเป็นคลาสสิกในประวัติศาสตร์ของประสาท.) แม้ว่าจะมีอยู่แล้วทฤษฎีของการดำเนินการนำศักยภาพ (สะดุดตาทฤษฎี Bernstein ว่าศักยภาพการกระทำแพร่กระจายเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของอิออนที่ไหลผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ซึ่งเปิดออกมาเป็นที่ถูกต้อง ) การเตรียมความพร้อมของเด็กหนุ่มอนุญาตให้เขาโดยตรงแสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติพื้นฐานของเซลล์ประสาทเดียว ทฤษฎีนี้ได้รับอนุญาตเกี่ยวกับการทำงานของเซลล์ประสาทที่จะทดสอบสังเกตุที่ความละเอียดใหม่ทั้งหมด ยกตัวอย่างเช่นในกระดาษดังกล่าวข้างต้นเขาได้อย่างชัดเจนแสดงให้เห็นถึงธรรมชาติทั้งหมดหรือไม่มีศักยภาพการกระทำ (นั่นคือเมื่อเซลล์ถูกกระตุ้นพวกเขามีการตอบสนองไบนารีที่พวกเขาจะส่งลงศักยภาพการกระทำของพวกเขาหรือพวกเขาทำไม่ได้ . ไม่มีอย่างช้า ๆ มีการตอบสนองบางส่วน.)
เทคนิคหนุ่มเปิดซอนยักษ์ปลาหมึกเป็นระบบแบบจำลองสำหรับนักวิจัยหลายคนที่กำลังพยายามที่จะทำความเข้าใจพฤติกรรมของเซลล์ประสาท ยวด Hodkin ฮักซ์ลีย์และพัฒนาแบบจำลองเชิงปริมาณของการขยายพันธุ์ของศักยภาพการกระทำโดยใช้การจัดทำนี้ในซีรีส์ที่มีชื่อเสียงของเอกสารที่มีการสรุปในรายละเอียดเชิงปริมาณของ Curent เมมเบรนและการประยุกต์ใช้ในการกระตุ้นและการนำความร้อนในเส้นประสาท โดยพื้นฐานแล้วปลาหมึกยักษ์ซอนเตรียมให้นักวิจัยเครื่องมือที่น่าทึ่งกับที่พวกเขาพัฒนารูปแบบพื้นฐานและเทคนิค (ตัวอย่างเช่นการพัฒนาของแคลมป์แรงดันไฟฟ้าโดย Kenneth Cole ในปี 1940 ซึ่งได้รับอนุญาตพื้นฐานของอิออนศักยภาพการกระทำที่จะตรวจสอบ )
ในระยะสั้นเทคนิค electrophysiological ขั้นพื้นฐานที่มีใช้อยู่ในปัจจุบันเกือบทั้งหมดเกิดจากการทำงานของเด็กหนุ่มกับซอนยักษ์ปลาหมึก.
ในบันทึกที่เกี่ยวข้องสัมผัสหนุ่มใช้เวลาที่เหลือในอาชีพของเขาพยายามที่จะโน้มน้าวชุมชนวิทยาศาสตร์ที่ไม่มีกระดูกสันหลังโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปลาหมึกเป็นสัตว์แบบอย่างที่ดีด้วยซึ่งในการศึกษาทางด้านประสาทวิทยา ที่มีความยาวเขาเชื่อฉันเช่นเดียวกับ (อย่างน้อยบางส่วน) นักวิทยาศาสตร์ร่วมสมัยเป็นหลักฐานโดยเมื่อเร็ว ๆ นี้ของปลาหมึกเป็นสิ่งมีชีวิตรูปแบบสำหรับการศึกษาระบบหน่วยความจำ (Octopus: รุ่นสำหรับการวิเคราะห์เปรียบเทียบวิวัฒนาการของการเรียนรู้ . หน่วยความจำและกลไก)
ฉันมีความคิดของตัวเองเกี่ยวกับเหตุผลที่มันเป็นสิ่งที่ดีโดยเฉพาะอย่างยิ่งในการศึกษาปลาหมึก; แต่อนิจจาที่โพสต์อีก

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ถ้าคุณยังไม่เคยได้ยินของปลาหมึกยักษ์ไฟเบอร์ระบบก่อน คุณอาจจะคิดว่า " แล้วไง ? " ทำไมผมจะบอกคุณว่า ทำไมทุกวันนี้ เรามีเทคโนโลยีที่เราโต้ตอบกับเซลล์ต่าง ๆในรูปแบบต่าง ๆ รึเปล่า ตัวอย่างเช่น เราสามารถใช้ปิเปตแก้วเล็ก ๆฉีดกระแสไฟฟ้า หรือแรงดันไฟฟ้าในเซลล์ประสาทหรือบันทึกกิจกรรมของอะไรที่เราสามารถใช้อาร์เรย์ของขั้วไฟฟ้าที่ทำสิ่งเดียวกันกับประชากรขนาดใหญ่ของเซลล์ประสาท ทำไมขั้นตอนเหล่านี้จะค่อนข้างรูทีนในประสาทวิทยาศาสตร์และเรียบร้อยกับหลายประเภทของการทำงานที่หลากหลายของสัตว์ โดยเฉพาะการเตรียม .
เมื่อ JZ หนุ่มผ่าปลาหมึกใน 1930 , อย่างไรก็ตาม , เทคนิค ของเค้าไม่บริสุทธิ์แล้วทำไมเขาจึงคิดวิธีที่จะแยกประสาทกล้ามเนื้อหน่วยเดียวจากส่วนที่เหลือของปลาหมึกกายวิภาคศาสตร์และจัดการกับมัน ( ดูการทำงานของเส้นใยประสาทยักษ์ของปลาหมึกของเขาอธิบายขั้นตอน และผมขอแนะนำบทความนี้ เขาเป็นนักเขียนที่ดีและจริงๆมันเป็นคลาสสิกในประวัติศาสตร์ของประสาทวิทยาศาสตร์ .) ทำไมถึงได้มีทฤษฎีการศักยภาพการกระทำ ( โดยเฉพาะ งานที่กระทำไปทฤษฎีศักยภาพเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงในไอออนไหลผ่านเยื่อหุ้มเซลล์ ซึ่งกลายเป็นที่ถูกต้อง ) หนุ่มเตรียมอนุญาตให้เขาโดยตรง แสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติพื้นฐานของเซลล์ประสาทเดี่ยวอะไรอย่างนี้ให้ทฤษฎีฟังก์ชันการจะใช้ทดสอบใหม่ทั้งความละเอียด ไหม เช่น กระดาษที่อ้างถึงข้างต้น เขาแสดงให้เห็นทั้งหมด หรือ ไม่มีลักษณะของเทเลอร์ ( นั่นคือ เมื่อเซลล์ประสาทถูกกระตุ้น พวกเขามีการตอบสนอง : ไบนารี พวกเขาส่งศักย์ไฟฟ้าของพวกเขาลงหรือพวกเขาไม่ทำไหมไม่มีคะแนน , การตอบสนองบางส่วน )
.หนุ่มเทคนิคเปิดปลาหมึกยักษ์แอกซอนเป็นแบบจำลองระบบหลายผู้ที่พยายามที่จะเข้าใจพฤติกรรมของเซลล์ประสาท ไหมโดย hodkin ฮักซ์ลีย์ที่พัฒนารูปแบบและปริมาณของการใช้ศักยภาพการเตรียมตัวนี้ในซีรีส์ที่มีชื่อเสียงของเอกสารที่สรุปในรายละเอียดเชิงปริมาณของเยื่อและการประยุกต์ใช้เพื่อเก็บเงินและในการกระตุ้นเส้นประสาท อะไรเป็นหลัก , ปลาหมึกยักษ์ AXON เตรียมให้นักวิจัยเป็นเครื่องมือที่น่าทึ่งที่พวกเขาได้พัฒนารูปแบบและเทคนิคพื้นฐาน เช่น การพัฒนาของแรงดันไฟฟ้าที่ยึดโดยเคนเนธ โคล ใน 1940 ของซึ่งได้รับอนุญาตพื้นฐานของไอออนศักยภาพการสอบสวน )
ในระยะสั้นการศึกษาขั้นพื้นฐานนั้น มีเทคนิคที่ใช้อยู่ในปัจจุบันเกือบทั้งหมดเกิดจากยังทำงานกับปลาหมึกยักษ์ AXON .
ใน tangentially โน้ต ยังใช้เวลามากของส่วนที่เหลือของอาชีพของเขาพยายามที่จะโน้มน้าวให้ชุมชนวิทยาศาสตร์ที่สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง , โดยเฉพาะปลาหมึก