There are many references to group

There are many references to group or social dances performed in Ireland throughout the 16th and 17th centuries. However, most accounts were written by visiting English historians who were concerned with the social and economic conditions of the country rather than the dancing itself. They inform us that group or 'country' dances were performed by the Irish at social gatherings including weddings, fairs and holidays. These would have been simple dances which almost anyone could have joined and indeed they were not distinctly Irish but rather dances that were common throughout western Europe.

In the early 1700s the 'Travelling Dance Master’ appeared on the scene in Ireland and he made a major contribution to the dancing as we know it today.

He was a professional, educated man who taught dancing for a living and introduced 'step dancing', so called because it was executed (as it still is) in eight bar 'steps'. He also introduced a high degree of discipline including the holding of the hands (but not rigidly so) by the side.

In 1893 the Gaelic League was established to promote all aspects of Irish culture, especially literature and language and to a lesser extent the 'native dancing', which by this stage was becoming known as Irish Dancing (or national dancing of Ireland).

The League was to have a profound effect on Irish dancing. While the travelling dance masters operated mostly in the Munster area, the Gaelic League introduced dancing classes not only throughout Ireland, but as far away as London (by the early 1900s) and Butte in Montana, USA.

The London Gaelic League organised social evenings at which solo and eight hand dances were performed and taught. Representatives of the London branch visited Ireland in 1900 to collect Irish figure dances and this led to the first publication of ‘céilí’ or figure dances. In 1898 the branch of the Gaelic League in Macroom held an afternoon of competitions (with six competitors in the dancing section) and thus started the phenomenon that we now know as the ‘feis’. Shortly afterwards 'feiseanna' were held not only throughout Ireland but also in Glasgow (1902) and London (1907).

In the early 1900s Irish dancing became known as ‘National Dances of Ireland’ and the performance and teaching of both the solo and the figure dances became an expression of Irish Nationalism. Special costumes were introduced and they were adorned with various Irish symbols. Over the years however, the dancing has changed and the costumes no longer reflect an Irish identity. Irish dancing is now taught all over the world and performed by people with little or no Irish connection but who have been attracted to the dancing because of the intricacies and extreme discipline that the dance genre requires. Overseas dancers and teachers now make a major contribution to this ever-changing and evolving dance form which appeals to millions of people worldwide.

The Irish Dancing Commission (An Coimisiún le Rincí Gaelacha)

The Commission was established by the Gaelic League in 1930 to legislate for Irish dancing (in Ireland). It had its first meeting in 1930 and rules were drawn up in 1931. In 1932-33 the Commission established a register of those qualified to teach and to adjudicate Irish dancing. It listed 32 teachers and 27 adjudicators, all Irish. That same year the All-Ireland championships were established and run by the Commission in the Mansion House Dublin.

An examination system was established in 1943 and the T.C.R.G (Teastas Coimisiún le Rincí Gaelacha) and A.D.C.R.G (Árd Diploma Coimisiún le Rincí Gaelacha) were presented to the three successful candidates.

By the late 1960s, however, the Commission began to change from being an Irish body to that of a global organisation. This gradual change was due to the increase in contact with overseas teachers and special exams were set up to facilitate this development, the first of which were held in England (1969) North America (1967) and Australia (1969).

There are now more than 1800 teachers, adjudicators and examiners around the world working in Ireland, England, Scotland, Wales, New Zealand, Australia, Canada, USA, Brazil, Mexico, Argentina, South Africa, Kenya, Holland, Belgium, France, Switzerland, Germany, Austria, Italy, Hungary, Poland, Russia, Norway, the United Arab Emirates and Asia.

Today, the two largest international competitions, the All-Ireland Championships (established in the 1940s) and the World Championships (1970) are very much seen as a celebration of the Celtic heritage that connects the peoples of the world as well as being a showcase for all that is uniquely special about Irish Dance.

Thanks to the extraordinary success of shows such as Lord of the Dance, Feet of Flames, Celtic Tiger and Riverdance, interest in Irish Dance is flourishing; it is estimated that more than 250,000 people regularly attend lessons in Irish Dancing, whether step dancing (performed by individuals) or team dancing (both traditional ceili and modern invention).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มีการอ้างอิงในกลุ่มหรือสังคมเต้นทำในไอร์แลนด์ตลอดศตวรรษ 16 และ 17 อย่างไรก็ตาม บัญชีส่วนใหญ่ถูกเขียน โดยนักประวัติศาสตร์อังกฤษมาเยี่ยมที่เกี่ยวข้องกับสภาพสังคม และเศรษฐกิจของประเทศมากกว่าการเต้นรำเอง เขาแจ้งเราว่า กลุ่มหรือเต้น 'ประเทศ' ได้ดำเนินการ โดยไอริชที่สังสรรค์รวม ทั้งงานแต่งงาน งานวันหยุด เหล่านี้จะมีการเต้นอย่างที่เกือบทุกคนสามารถร่วม และแน่นอนไม่ใช่ไอริชอย่างเห็นได้ชัด แต่ค่อนข้าง เต้นที่ได้ทั่วยุโรปตะวันตกใน 1700s ต้น ' เดินเต้นแบบ ' ปรากฏในฉากในไอร์แลนด์ และเขาทำให้สัดส่วนหลักการเต้นรำเรารู้จักเลยวันนี้เขาเป็นคนมืออาชีพ การศึกษาที่สอนการเต้นรำเพื่อการครองชีพ และนำ 'ขั้นตอนเต้นรำ" เรียกว่าเนื่องจากมันถูกดำเนินการ (ก็ยัง) ในบาร์แปด 'ตอน' เขายังแนะนำระดับสูงรวมถึงมือถือวินัย (แต่เป็นที่จ้า rigidly) โดยด้านการใน 1893 ลี Gaelic ถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมด้าน วัฒนธรรมไอริช โดยเฉพาะอย่างยิ่งวรรณคดีและภาษา และขอบเขตน้อยกว่า 'พื้นเมืองเต้นรำ" ซึ่ง โดยขั้นตอนนี้ได้กลายเป็นที่รู้จักเป็นเต้นรำไอริช (หรือชาติเต้นรำของไอร์แลนด์)ลีกที่มีผลอย่างยิ่งในการเต้นรำแบบไอริช ในขณะที่แบบเต้นเดินทางดำเนินการส่วนใหญ่ในพื้นที่เสาะ ลี Gaelic นำเรียนเต้นไม่เท่าทั่วไอร์แลนด์ แต่ไกลถึงลอนดอน (ภาพกลายก่อน) และเนินยอดป้านในมอนทาน่า สหรัฐอเมริกาThe London Gaelic League organised social evenings at which solo and eight hand dances were performed and taught. Representatives of the London branch visited Ireland in 1900 to collect Irish figure dances and this led to the first publication of ‘céilí’ or figure dances. In 1898 the branch of the Gaelic League in Macroom held an afternoon of competitions (with six competitors in the dancing section) and thus started the phenomenon that we now know as the ‘feis’. Shortly afterwards 'feiseanna' were held not only throughout Ireland but also in Glasgow (1902) and London (1907).In the early 1900s Irish dancing became known as ‘National Dances of Ireland’ and the performance and teaching of both the solo and the figure dances became an expression of Irish Nationalism. Special costumes were introduced and they were adorned with various Irish symbols. Over the years however, the dancing has changed and the costumes no longer reflect an Irish identity. Irish dancing is now taught all over the world and performed by people with little or no Irish connection but who have been attracted to the dancing because of the intricacies and extreme discipline that the dance genre requires. Overseas dancers and teachers now make a major contribution to this ever-changing and evolving dance form which appeals to millions of people worldwide.The Irish Dancing Commission (An Coimisiún le Rincí Gaelacha)The Commission was established by the Gaelic League in 1930 to legislate for Irish dancing (in Ireland). It had its first meeting in 1930 and rules were drawn up in 1931. In 1932-33 the Commission established a register of those qualified to teach and to adjudicate Irish dancing. It listed 32 teachers and 27 adjudicators, all Irish. That same year the All-Ireland championships were established and run by the Commission in the Mansion House Dublin.An examination system was established in 1943 and the T.C.R.G (Teastas Coimisiún le Rincí Gaelacha) and A.D.C.R.G (Árd Diploma Coimisiún le Rincí Gaelacha) were presented to the three successful candidates.By the late 1960s, however, the Commission began to change from being an Irish body to that of a global organisation. This gradual change was due to the increase in contact with overseas teachers and special exams were set up to facilitate this development, the first of which were held in England (1969) North America (1967) and Australia (1969).There are now more than 1800 teachers, adjudicators and examiners around the world working in Ireland, England, Scotland, Wales, New Zealand, Australia, Canada, USA, Brazil, Mexico, Argentina, South Africa, Kenya, Holland, Belgium, France, Switzerland, Germany, Austria, Italy, Hungary, Poland, Russia, Norway, the United Arab Emirates and Asia.Today, the two largest international competitions, the All-Ireland Championships (established in the 1940s) and the World Championships (1970) are very much seen as a celebration of the Celtic heritage that connects the peoples of the world as well as being a showcase for all that is uniquely special about Irish Dance.Thanks to the extraordinary success of shows such as Lord of the Dance, Feet of Flames, Celtic Tiger and Riverdance, interest in Irish Dance is flourishing; it is estimated that more than 250,000 people regularly attend lessons in Irish Dancing, whether step dancing (performed by individuals) or team dancing (both traditional ceili and modern invention).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มีหลายที่อ้างอิงถึงกลุ่มหรือเต้นรำสังคมดำเนินการในไอร์แลนด์ตลอดศตวรรษที่ 16 และ 17 มีความ อย่างไรก็ตามบัญชีส่วนใหญ่ถูกเขียนขึ้นโดยการเยี่ยมชมประวัติศาสตร์อังกฤษที่มีความกังวลกับสภาพสังคมและเศรษฐกิจของประเทศมากกว่าการเต้นของตัวเอง พวกเขาแจ้งให้เราทราบว่ากลุ่มหรือ 'ประเทศ' เต้นรำดำเนินการโดยชาวไอริชที่การชุมนุมทางสังคมรวมทั้งการจัดงานแต่งงาน, งานแสดงสินค้าและวันหยุด เหล่านี้จะได้รับการเต้นรำง่ายๆที่เกือบทุกคนจะได้เข้าร่วมและแน่นอนพวกเขาไม่ได้อย่างชัดเจนไอริช แต่การเต้นรำที่มีร่วมกันตลอดยุโรปตะวันตก. ในช่วงต้นยุค 1700 'การเดินทางเต้นรำโทปรากฏบนฉากในไอร์แลนด์และเขาทำที่สำคัญ มีส่วนร่วมในการเต้นที่เรารู้ว่าวันนี้. เขาเป็นมืออาชีพที่คนมีการศึกษาที่สอนเต้นสำหรับการใช้ชีวิตและแนะนำ 'เต้นขั้นตอน' เรียกเช่นนี้เพราะมันจะถูกดำเนินการ (ในขณะที่มันยังเป็น) ใน 'ขั้นตอนแปดบาร์ นอกจากนี้เขายังนำระดับสูงของความมีระเบียบวินัยรวมการถือครองมือ (แต่ไม่เหนียวแน่นดังนั้น) โดยด้านข้าง. ใน 1,893 สาขาลีกก่อตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมทุกด้านของวัฒนธรรมชาวไอริชวรรณกรรมและโดยเฉพาะอย่างยิ่งภาษาและในระดับน้อย ' การเต้นรำพื้นเมืองซึ่งโดยขั้นตอนนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักของชาวไอริชเต้นรำ (หรือเต้นรำประจำชาติของไอร์แลนด์). ลีกจะมีผลอย่างยิ่งในการเต้นไอริช ในขณะที่โทเต้นรำเดินทางดำเนินการส่วนใหญ่ในพื้นที่มอนสเตอร์สาขาลีกแนะนำการเรียนการเต้นที่ไม่เพียง แต่ทั่วไอร์แลนด์ แต่ไกลที่สุดเท่าที่ลอนดอน (โดยช่วงต้นทศวรรษ 1900) และบุตในมอนแทนา, สหรัฐอเมริกา. สาขาลอนดอนลีกจัดตอนเย็นทางสังคมที่ ซึ่งเดี่ยวแปดเต้นมือได้ดำเนินการและการเรียนการสอน ตัวแทนของสาขาลอนดอนไปเยือนไอร์แลนด์ในปี 1900 ในการเก็บรวบรวมการเต้นรำรูปไอริชและนำไปสู่การตีพิมพ์ครั้งแรกของ 'Ceili หรือเต้นรำรูป ในปี 1898 สาขาของลีกในสาขาครูมที่จัดขึ้นในช่วงบ่ายของการแข่งขัน (หกคู่แข่งในส่วนการเต้น) และเริ่มต้นจึงเป็นปรากฏการณ์ที่เรารู้ว่าตอนนี้เป็น 'Feis' หลังจากนั้นไม่นาน 'feiseanna' ถูกจัดขึ้นไม่เพียง แต่ทั่วไอร์แลนด์ แต่ยังอยู่ในกลาสโกว์ (1902) และลอนดอน (1907). ในช่วงต้นทศวรรษ 1900 การเต้นรำไอริชกลายเป็นที่รู้จัก 'เต้นรำแห่งชาติของไอร์แลนด์และประสิทธิภาพการทำงานและการเรียนการสอนทั้งเดี่ยวและ เต้นรำร่างกลายเป็นแสดงออกของชาตินิยมไอริช เครื่องแต่งกายพิเศษที่ถูกนำมาและพวกเขาก็ประดับด้วยสัญลักษณ์ต่างๆไอริช กว่าปี แต่การเต้นรำที่มีการเปลี่ยนแปลงและเครื่องแต่งกายไม่ได้สะท้อนให้เห็นถึงตัวตนของชาวไอริช เต้นไอริชสอนในขณะนี้ทั่วทุกมุมโลกและดำเนินการโดยคนที่มีการเชื่อมต่อน้อยหรือไม่มีเลยไอริช แต่ผู้ที่ได้รับความสนใจในการเต้นเพราะความซับซ้อนและมีระเบียบวินัยมากที่ประเภทการเต้นต้อง นักเต้นและครูต่างประเทศในขณะนี้ให้มีส่วนร่วมสำคัญในการเต้นแบบฟอร์มนี้ที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลาและการพัฒนาซึ่งดึงดูดความสนใจของผู้คนนับล้านทั่วโลก. สำนักงานคณะกรรมการกำกับการเต้นไอริช (Coimisiún le Rincí Gaelacha) คณะกรรมการก่อตั้งขึ้นโดยลีกสาขาในปี 1930 ที่จะออกกฎหมายเพื่อ เต้นไอริช (ไอร์แลนด์) มันมีการประชุมครั้งแรกในปี 1930 และกฎระเบียบที่ถูกวาดขึ้นในปี 1931 ใน 1932-1933 คณะกรรมการที่จัดตั้งขึ้นทะเบียนของผู้ที่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะสอนและตัดสินการเต้นไอริช มันอยู่ที่ 32 และ 27 ครูผู้ตัดสินทั้งหมดไอริช ในปีเดียวกันนั้นถูกจัดตั้งขึ้นประชันไอร์แลนด์และดำเนินการโดยคณะกรรมการในคฤหาสน์ดับลิน. ระบบการตรวจสอบก่อตั้งขึ้นในปี 1943 และ TCRG (Teastas Coimisiún le Rincí Gaelacha) และ ADCRG (รพช. ประกาศนียบัตรCoimisiún le Rincí Gaelacha) ที่มีการนำเสนอ ไปยังผู้สมัครทั้งสามประสบความสำเร็จ. ในช่วงปลายปี 1960 แต่คณะกรรมการก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไปจากการเป็นร่างกายไอริชกับที่ขององค์กรระดับโลก การเปลี่ยนแปลงนี้ค่อย ๆ เป็นผลมาจากการเพิ่มขึ้นในการติดต่อกับครูในต่างประเทศและการสอบพิเศษถูกจัดตั้งขึ้นเพื่ออำนวยความสะดวกในการพัฒนานี้เป็นครั้งแรกที่ได้จัดขึ้นในประเทศอังกฤษ (1969) อเมริกาเหนือ (1967) และออสเตรเลีย (1969). ขณะนี้มีมากขึ้น กว่า 1,800 ครูกรรมการผู้ตัดสินและผู้ตรวจสอบทั่วโลกที่ทำงานในไอร์แลนด์อังกฤษสกอตแลนด์เวลส์, นิวซีแลนด์, ออสเตรเลีย, แคนาดา, สหรัฐอเมริกา, บราซิล, เม็กซิโก, อาร์เจนตินา, แอฟริกาใต้, เคนยา, ฮอลแลนด์, เบลเยียม, ฝรั่งเศส, วิตเซอร์แลนด์เยอรมนี ออสเตรีย, อิตาลี, ฮังการี, โปแลนด์, รัสเซีย, นอร์เวย์, สหรัฐอาหรับเอมิและเอเชีย. วันนี้ทั้งสองการแข่งขันระดับนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในการแข่งขันชิงแชมป์ไอร์แลนด์ (จัดตั้งขึ้นในปี 1940) และการแข่งขันชิงแชมป์โลก (1970) จะเห็นเป็นอย่างมาก การเฉลิมฉลองของมรดกทางวัฒนธรรมของเซลติกที่เชื่อมต่อประชาชนของโลกเช่นเดียวกับการแสดงสำหรับทุกสิ่งที่เป็นเอกลักษณ์พิเศษเกี่ยวกับการเต้นรำไอริช. ขอบคุณที่ประสบความสำเร็จที่ไม่ธรรมดาของการแสดงเช่นลอร์ดออฟเดอะเต้นรำ, เท้าของเปลวไฟ, เซลติกและเสือ Riverdance ที่น่าสนใจในการเต้นรำของชาวไอริชจะเฟื่องฟู; มันเป็นที่คาดว่ามากกว่า 250,000 คนเข้าร่วมอย่างสม่ำเสมอในบทเรียนเต้นรำไอริชไม่ว่าจะเป็นขั้นตอนการเต้นรำ (ดำเนินการโดยบุคคล) หรือเต้นทีม (ทั้ง Ceili แบบดั้งเดิมและการประดิษฐ์ที่ทันสมัย)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มีการอ้างอิงหลายกลุ่ม หรือสังคม การเต้นในไอร์แลนด์ตลอดศตวรรษที่ 16 และ 17 อย่างไรก็ตาม บัญชีส่วนใหญ่ถูกเขียนโดยการเยี่ยมชมนักประวัติศาสตร์ชาวอังกฤษ ที่เกี่ยวข้องกับสังคมและเศรษฐกิจของประเทศมากกว่าการเต้นนั่นเองพวกเขาบอกเราว่าเต้นกลุ่มหรือ ' ประเทศ ' โดยชาวไอริชที่การชุมนุมทางสังคม ได้แก่ งานแต่งงาน งานแสดงสินค้า และวันหยุด เหล่านี้จะได้รับการเต้นที่เรียบง่ายซึ่งเกือบทุกคนสามารถเข้าร่วมและแน่นอนพวกเขาไม่ได้อย่างชัดเจน ไอริช แต่เต้นเป็นปกติทั่วยุโรปตะวันตก .

ในช่วงต้น 1700s ' เดินทางเต้นอาจารย์ปรากฏอยู่ในฉาก ในไอร์แลนด์ และเขาก็เป็นส่วนร่วมที่สำคัญในการเต้นที่เรารู้ว่าวันนี้

เขาเป็นมืออาชีพ คนมีการศึกษาที่สอนเต้นเป็นอาชีพและแนะนำขั้นตอนการเต้น ' เรียกว่าเพราะถูกประหารชีวิต ( มันยังเป็น ) ในแปดขั้นตอน บาร์ ' 'นอกจากนี้เขายังนำระดับสูงของวินัย รวมทั้งถือของมือ ( แต่ไม่เข้มงวดดังนั้น ) ข้างๆ

ใน 1893 ลีกสาขาก่อตั้งขึ้นเพื่อส่งเสริมทุกด้านของวัฒนธรรมไอริช โดยเฉพาะภาษาและวรรณกรรม และในระดับที่น้อยกว่า ' เต้น ' พื้นเมือง ซึ่งเวทีนี้ก็กลายเป็นที่รู้จักกันเป็น ไอริชเต้นรำ ( หรือเต้นรำแห่งชาติของไอร์แลนด์ ) .

ลีกก็จะมีผลลึกซึ้งในภาษาไอริชเต้นรำ ในขณะที่เดินทางต้นแบบการเต้นส่วนใหญ่ในบริเวณ Munster ลีกสาขาแนะนำคลาสเต้นไม่เพียงทั่วไอร์แลนด์ แต่ ไกลถึงลอนดอน ( โดยช่วงต้นทศวรรษ 1900 ) และเนยใน Montana อเมริกา

ลีกสาขาลอนดอนจัดตอนเย็นทางสังคมที่เดี่ยวแปดเต้นมือการสอนผู้แทนของสาขาลอนดอน เยือนไอร์แลนด์ในปี 1900 เพื่อเก็บรูปไอริชเต้นรำและนี้นำไปสู่การประกาศครั้งแรกของ ' C é il í ' หรือรูปที่เต้น ใน 1898 สาขาของสมาคมสาขาใน Macroom ที่จัดขึ้นในช่วงบ่ายของการแข่งขัน ( กับหกคู่แข่งในส่วนเต้น ) จึงเริ่มปรากฏการณ์ที่เรารู้ว่าตอนนี้เป็น ' ฟิส 'หลังจากนั้นไม่นาน ' feiseanna ' ถูกจัดขึ้นไม่เพียง แต่ยังทั่วไอร์แลนด์ในกลาสโกว์ ( 1902 ) และลอนดอน ( 1907 ) .

ในช่วงต้นทศวรรษ 1900 ไอริชเต้นรำกลายเป็นที่รู้จักกันเป็นชาติ ' ไอร์แลนด์ ' เต้นและการแสดงและการสอนทั้งเดี่ยว และรูปที่เต้นเป็นนิพจน์ชาตินิยมไอริช เครื่องแต่งกายพิเศษแนะนำ และพวกเขาถูกประดับด้วยสัญลักษณ์ไอริช ต่าง ๆปี อย่างไรก็ตาม การเต้น มีการเปลี่ยนแปลงและเครื่องแต่งกายไม่สะท้อนตัวตนของชาวไอริช ไอริชเต้นรำตอนนี้สอนทั่วโลกโดยผู้ที่มีการเชื่อมต่อน้อยหรือไอริช แต่ที่ได้รับความสนใจในการเต้น เพราะความซับซ้อนและระเบียบวินัยสุดโต่งที่การเต้นไม่ต้อง .