Then it was that the Madness of Man

Then it was that the Madness of Manhattan, the frenzy of Fuss and Feathers, the Bacillus of Brag, the Provincial Plague of Pose seized upon Towers Chandler. He was on Broadway, surrounded by pomp and style, and there were eyes to look at him. On the stage of that comedy he had assumed to play the one–night part of a butterfly of fashion and an idler of means and taste. He was dressed for the part, and all his good angels had not the power to prevent him from acting it.
So he began to prate to Miss Marian of clubs, of teas, of golf and riding and kennels and cotillions and tours abroad and threw out hints of a yacht lying at Larchmont. He could see that she was vastly impressed by this vague talk, so he endorsed his pose by random insinuations concerning great wealth, and mentioned familiarly a few names that are handled reverently by the proletariat. It was Chandler's short little day, and he was wringing from it the best that could be had, as he saw it. And yet once or twice he saw the pure gold of this girl shine through the mist that his egotism had raised between him and all objects.
"This way of living that you speak of," she said, "sounds so futile and purposeless. Haven't you any work to do in the world that might interest you more?"
"My dear Miss Marian," he exclaimed—"work! Think of dressing every day for dinner, of making half a dozen calls in an afternoon—with a policeman at every corner ready to jump into your auto and take you to the station, if you get up any greater speed than a donkey cart's gait. We do–nothings are the hardest workers in the land."
The dinner was concluded, the waiter generously fed, and the two walked out to the corner where they had met. Miss Marian walked very well now; her limp was scarcely noticeable.
"Thank you for a nice time," she said, frankly. "I must run home now. I liked the dinner very much, Mr. Chandler."
He shook hands with her, smiling cordially, and said something about a game of bridge at his club. He watched her for a moment, walking rather rapidly eastward, and then he found a cab to drive him slowly homeward.
In his chilly bedroom Chandler laid away his evening clothes for a sixty–nine days' rest. He went about it thoughtfully.
"That was a stunning girl," he said to himself. "She's all right, too, I'd be sworn, even if she does have to work. Perhaps if I'd told her the truth instead of all that razzle–dazzle we might—but, confound it! I had to play up to my clothes."
Thus spoke the brave who was born and reared in the wigwams of the tribe of the Manhattans.
The girl, after leaving her entertainer, sped swiftly cross–town until she arrived at a handsome and sedate mansion two squares to the east, facing on that avenue which is the highway of Mammon and the auxiliary gods. Here she entered hurriedly and ascended to a room where a handsome young lady in an elaborate house dress was looking anxiously out the window.
"Oh, you madcap!" exclaimed the elder girl, when the other entered. "When will you quit frightening us this way? It is two hours since you ran out in that rag of an old dress and Marie's hat. Mamma has been so alarmed. She sent Louis in the auto to try to find you. You are a bad, thoughtless Puss."
The elder girl touched a button, and a maid came in a moment.
"Marie, tell mamma that Miss Marian has returned."
"Don't scold, sister. I only ran down to Mme. Theo's to tell her to use mauve insertion instead of pink. My costume and Marie's hat were just what I needed. Every one thought I was a shopgirl, I am sure."
"Dinner is over, dear; you stayed so late."
"I know. I slipped on the sidewalk and turned my ankle. I could not walk, so I hobbled into a restaurant and sat there until I was better. That is why I was so long."
The two girls sat in the window seat, looking out at the lights and the stream of hurrying vehicles in the avenue. The younger one cuddled down with her head in her sister's lap.
"We will have to marry some day," she said dreamily—"both of us. We have so much money that we will not be allowed to disappoint the public. Do you want me to tell you the kind of a man I could love, Sis?"
"Go on, you scatterbrain," smiled the other.
"I could love a man with dark and kind blue eyes, who is gentle and respectful to poor girls, who is handsome and good and does not try to flirt. But I could love him only if he had an ambition, an object, some work to do in the world. I would not care how poor he was if I could help him build his way up. But, sister dear, the kind of man we always meet—the man who lives an idle life between society and his clubs—I could not love a man like that, even if his eyes were blue and he were ever so kind to poor girls whom he met in the street."

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แล้วมันก็คือค​​วามบ้าของแมนฮัตตัน, ตื่นเต้นของเอะอะและขน, บาซิลลัสของโม้ที่ทำให้เกิดภัยพิบัติของจังหวัดก่อให้เกิดการยึดกับเสาเทียน เขาอยู่ในบรอดเวย์ล้อมรอบด้วยท่าทางและรูปแบบและมีตาที่มองเขา บนเวทีของความขบขันว่าเขาเคยคิดว่าการเล่นส่วนหนึ่งคืนของผีเสื้อของแฟชั่นและขี้เกียจของวิธีการและรสชาติเขาได้รับการสวมใส่เพื่อเป็นส่วนหนึ่งและเหล่าทูตสวรรค์ที่ดีของเขาไม่ได้มีอำนาจที่จะป้องกันไม่ให้เขาจากการแสดงมัน.
ดังนั้นเขาจึงเริ่มที่จะพูดเพ้อเจ้อที่จะพลาด marian ของสโมสรของชา, กอล์ฟและขี่และสุนัขและ cotillions และทัวร์ต่างประเทศและ โยนออกคำแนะนำของเรือยอชท์นอนอยู่ที่ Larchmont เขาจะได้เห็นว่าเธอรู้สึกประทับใจอย่างมากมายโดยการพูดคุยคลุมเครือนี้เพื่อให้เขารับรองท่าทางของเขาโดยนัยยะสุ่มเกี่ยวกับความมั่งคั่งที่ดีและเป็นกันเองที่กล่าวถึงไม่กี่ชื่อที่ได้รับการจัดการความเคารพโดยชนชั้นแรงงาน มันเป็นวันเทียนน้อยสั้นและเขาก็บิดจากมันที่ดีที่สุดที่อาจจะมีในขณะที่เขาเห็นมัน และยังครั้งหรือสองครั้งที่เขาเห็นด้วยทองคำบริสุทธิ์ของเธอคนนี้ส่องผ่านหมอกที่เห็นแก่ตัวของเขาได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาระหว่างเขากับวัตถุทั้งหมด
"วิธีการใช้ชีวิตที่คุณพูดถึงเรื่องนี้" เธอกล่าว "ดังนั้นเสียงไร้ประโยชน์และจุดมุ่งหมาย. คุณยังไม่ได้งานที่ต้องทำในโลกที่อาจจะสนใจคุณมากขึ้นหรือไม่"
"marian พลาดของฉันที่รัก" เขาอุทาน - "ทำงานคิดว่าการแต่งกายทุกวันสำหรับอาหารค่ำของการโทรครึ่งโหลในช่วงบ่ายกับตำรวจในทุกมุมพร้อมที่จะกระโดดลงไปในรถยนต์ของคุณและนำคุณไปยังสถานีถ้าคุณได้รับความเร็วมากขึ้นกว่าการเดินซื้อของลา เราทำ nothings เป็นคนงานที่ยากที่สุดในแผ่นดิน "
อาหารค่ำสรุป, บริกรที่เลี้ยงอย่างไม่เห็นแก่ตัวและทั้งสองก็เดินออกไปที่มุมที่พวกเขาได้พบพลาด marian เดินได้เป็นอย่างดีในขณะนี้.. ปวกเปียกของเธอแทบจะไม่สังเกตเห็นได้ชัด
"ขอขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่ดี" เธอกล่าวตรงไปตรงมา. "ฉันต้องทำงานบ้านในขณะนี้ ฉันชอบการรับประทานอาหารมาก mrเทียน. "
เขาจับมือกับเธอยิ้มเป็นกันเองและพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเกมของสะพานที่สโมสรของเขา. เขาดูเธอสำหรับช่วงเวลาที่เดินค่อนข้างรวดเร็วไปทางตะวันออกและแล้วเขาก็พบว่ารถแท็กซี่ที่ขับรถพาเขากลับบ้านช้า.
ที่อากาศหนาวเย็นในห้องนอนของเขาเทียนไปวางเสื้อผ้าตอนเย็นของเขาสำหรับส่วนที่เหลือหกสิบเก้าวัน. เขาไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ความคิด.
"ว่าเป็นสาวที่สวยงาม" เขากล่าวกับตัวเอง"เธอคือทั้งหมดขวาเกินไปฉันจะสาบานว่าแม้ว่าเธอไม่ต้องทำงาน. บางทีถ้าฉันบอกเธอความจริงแทนทั้งหมดที่ Razzle ทำให้ตาพร่าเราอาจ-แต่ทำลายมัน! ฉันได้ในการเล่นขึ้น กับเสื้อผ้าของฉัน. "
จึงพูดกล้าหาญที่เกิดและเติบโตมาใน wigwams ตระกูล Manhattans.
ผู้หญิงคนนั้นหลังจากออกจากวงการบันเทิงของเธอเร่งอย่างรวดเร็วข้ามเมืองจนกระทั่งเธอมาถึงที่คฤหาสน์หล่อและขรึมสองสี่เหลี่ยมไปทางทิศตะวันออกหันหน้าไปทางบนถนนซึ่งเป็นทางหลวงของเงินทองพร้อมกันและเทพเจ้าเสริมว่า ที่นี่เธอเดินเข้ามาอย่างรีบเร่งและขึ้นไปที่ห้องที่หญิงสาวหล่อในการแต่งกายอย่างประณีตบ้านกำลังมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างใจจดใจจ่อ.
"โอ้คุณบ้าระห่ำ!" อุทานสาวคนโตเมื่ออื่น ๆ เข้ามา"เมื่อคุณจะเลิกกลัวเราอย่างนี้มันเป็นสองชั่วโมงตั้งแต่คุณวิ่งออกมาในเศษผ้าของชุดเก่าและหมวก marie ที่. แม่ได้รับการตื่นตระหนกดังนั้น. เธอส่งหลุยส์ในรถยนต์เพื่อพยายามที่จะพบคุณ. คุณเป็น ไม่ดีความคิดแมว. "
สาวคนโตสัมผัสปุ่มและสาวใช้เดินเข้ามาในช่วงเวลา.
" marie บอกแม่ว่าพลาด marian ได้กลับ. "
" ไม่ได้ด่าว่าน้องสาว i. เพียงวิ่งลงไป mme .theo ที่จะบอกเธอที่จะใช้สีม่วงแทรกแทนสีชมพู เครื่องแต่งกายและหมวก marie ของฉันเป็นเพียงแค่สิ่งที่ฉันต้องการ ทุกคนคิดว่าฉันเป็นห้างร้านผมมั่นใจ "
" อาหารมื้อเย็นมากกว่ารัก. คุณอยู่เพื่อให้ปลาย "
" ฉันรู้. ผมลื่นบนทางเท้าและหันข้อเท้าของฉัน ฉันไม่สามารถเดินดังนั้นฉัน hobbled เข้าไปในร้านอาหารและนั่งอยู่ที่นั่นจนกระทั่งผมดีกว่า นั่นคือเหตุผลที่ผมให้ยาว. "
สองสาวนั่งอยู่ในที่นั่งริมหน้าต่างมองออกไปที่ไฟและกระแสของรถที่วิ่งในถนน น้องหนึ่ง cuddled ลงกับศีรษะของเธออยู่บนตักของน้องสาวของเธอ.
"เราจะต้องแต่งงานกับบางวัน" เธอกล่าวฝัน "เราทั้งคู่. เรามีเงินมากว่าเราจะไม่ได้รับอนุญาตให้ผิดหวังประชาชน. ทำ คุณต้องการให้ฉันบอกคุณชนิดของคนที่ฉันจะรัก sis "
" จะไปที่คุณ scatterbrain "ยิ้มอื่น ๆ .
" ฉันจะรักคนที่มีตาสีฟ้าเข้มและชนิดที่มีความอ่อนโยนและเคารพกับสาวยากจนที่มีความหล่อและดีและไม่พยายามที่จะเจ้าชู้ แต่ฉันจะรักเขาเพียงว่าเขามีความทะเยอทะยาน, วัตถุ, ทำงานบางอย่างที่จะทำในโลก ฉันจะไม่สนใจว่าเขาเป็นคนไม่ดีถ้าผมสามารถช่วยเขาสร้างทางของเขาขึ้น แต่น้องสาวที่รักชนิดของคนเรามักจะตอบสนองคนที่มีชีวิตอยู่ชีวิตว่างระหว่างสังคมของเขาและสโมสรฉันไม่สามารถรักคนเช่นนั้นแม้ว่าดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าและเขาเคยให้ผู้หญิงที่ไม่ดีชนิดที่ซึ่งเขาได้พบใน ถนน. "

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แล้วว่า แมนบ้าของฮัต เกมส์ยุ่งยากและขนนก คัด Brag ที่จังหวัดภัยพิบัติของเข้ายึดตาม Chandler ทาวเวอร์ได้ เขาเป็นเซนทรัล เอิกเกริกและลักษณะ และมีสายตาที่เขา บนเวทีของตลกที่ เขาได้ถือส่วน one–night ผีเสื้อแฟชั่นและทำผิดวิธีและรสชาติ เขาแต่งตัวสำหรับส่วน และเทวดาของเขาดีมีอำนาจเพื่อป้องกันไม่ให้เขาทำหน้าที่มันไม่
เพื่อให้เขาเริ่มที่จะ prate เพื่อมาเรียนนางสาวจิก ชา กอล์ฟ และขี่ kennels และ cotillions และทัวร์ต่างประเทศ และโยนออกคำแนะนำของเรือยอชท์อยู่ใน Larchmont เขาได้เห็นว่า เธอเสมือนแหล่งพูดคุยนี้คลุมเครือ เพื่อให้เขารับรองเขาก่อให้เกิด โดยสุ่ม insinuations เกี่ยวกับมั่งคั่งที่ดี และกล่าว familiarly ชื่อกี่ที่จะจัดการกับ reverently โดยกรุงฯ มันคือวันน้อย Chandler สั้น และเขาถูก wringing จากส่วนที่อาจจะมี ตามเขาเห็น และยังได้ หนึ่งครั้งหรือสองครั้งเห็นทองคำบริสุทธิ์ของขัดนี้สาวผ่านหมอกที่ egotism เขามีขึ้นระหว่างเขาและวัตถุทั้งหมด
"นี้วิถีชีวิตที่คุณเอ่ยถึง เธอกล่าวว่า "เสียงดังลม ๆ แล้ง ๆ และ purposeless ไม่ได้คุณทำงานใด ๆ ในโลกที่อาจสนใจคุณมากขึ้น"
ทางหลุด "มาฉันรักนางสาวเรียน รอด — "ทำงาน คิดว่าการแต่งตัวทุกวันสำหรับอาหารเย็น ทำหกฟองเรียกในช่วงบ่ายเช่นกับตำรวจทุกมุมพร้อมที่จะกระโดดเข้าไปในรถยนต์ของคุณ และนำคุณไปยังสถานี ถ้าคุณได้รับค่าใด ๆ ความเร็วที่สูงกว่าของรถลาเดิน Do–nothings ได้งานที่ยากที่สุดในแผ่นดิน"
อาหารค่ำถูกสรุป เสิร์ฟอาหารกว้าง และทั้งสองเดินออกไปยังมุมที่พวกเขาได้พบ นางสาวมาเรียนเดินดีเดี๋ยวนี้ limp ของเธอถูกแทบสังเกต
"ขอบคุณสำหรับเวลาดี เธอกล่าวว่า ตรงไปตรงมา "ฉันต้องเรียกหน้าแรกตอนนี้ ผมชอบเย็นมาก นาย Chandler "
เขาจับมือกับเธอ ยิ้มอย่างจริงใจ และกล่าวว่า บางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับเกมของสะพานที่คลับของเขา เขาดูเธอครู่ เดินค่อนข้างเร็ว eastward และจากนั้น เขาพบแท็กซี่ขับเขาช้า homeward.
ในห้องนอนของเขาหนาว Chandler วางเก็บผ้าเย็นสำหรับส่วนเหลือของวัน sixty–nine เขาไปเลยดี.
"ที่ถูกสาวสวยงาม เขากล่าวว่า ตนเอง "เธอได้ เกินไป จะสาบานฉัน แม้ว่าเธอต้องทำงาน บางทีถ้าฉันได้บอกเธอจริงแทน razzle–dazzle ที่ เราอาจ — แต่ confound ผมจะเล่นค่าเสื้อผ้าของฉัน"
จึง พูดกล้าที่เกิด และผลิตภัณฑ์ใน wigwams ของเผ่าของ Manhattans
ผู้หญิง หลังจากออกจากนักร้องของเธอ sped อย่างรวดเร็ว cross–town จนเธอถึงที่คฤหาสน์หล่อ และขรึมสองช่องตะวันออก หันบนที่ถนนซึ่งเป็นทางหลวงของ Mammon และเทพเจ้าเสริม ที่นี่เธอรีบป้อน และแถมยังห้องที่สุภาพสตรีในเครื่องแต่งกายประณีตบ้านหนุ่มหล่อถูกมองกังวลใจออกหน้าต่าง
"Oh คุณ madcap " ทางหลุดรอดสาวพี่ เมื่ออื่น ๆ ที่ป้อน "เมื่อจะคุณเลิก frightening เราวิธีนี้ มันเป็น 2 ชั่วโมงตั้งแต่คุณวิ่งออกในผ้าขี้ริ้วที่มีเสื้อผ้าเก่าและหมวกของมารี Mamma ได้ตื่นตระหนกมาก เธอส่งหลุยส์ในอัตโนมัติเพื่อพยายามค้นหาคุณ คุณเป็นแมวเลว thoughtless ."
สาวพี่สัมผัสปุ่ม และแม่บ้านมาในขณะการ
"มารี แจ้ง mamma ที่นางสาวมาเรียนได้กลับมา"
"ประชุมไม่เพลิง น้องสาว ฉันเท่านั้นวิ่งลงไปหนาว ทีของบอกเธอใช้แทรกบอลรูมสีชมพู เครื่องแต่งกายของฉันและของมารีหาดใหญ่มีเพียงสิ่งที่ฉันจำ ทุกคนคิดได้ shopgirl ฉันแน่ใจ"
"เย็นอยู่ รัก คุณดีดังนั้นสายงาน"
"ฉันรู้ว่า เล็ดรอดบนสารพัด และเปิดข้อเท้าของฉัน ฉันอาจไม่เดิน ดังนั้นฉัน hobbled เป็นร้านอาหาร และนั่งจนได้ดี ที่เป็นสาเหตุได้นาน"
สองสาวที่นั่งในที่นั่งติดหน้าต่าง มองที่ไฟและกระแสของรถ hurrying ในดิอเวนิว อนุชาที่นอนกอดลงกับศีรษะของเธอในตักของน้อง.
"เราจะต้องแต่งงานกับวัน เธอกล่าว dreamily — "เราทั้งสอง เรามีเงินมากว่า เราจะไม่สามารถทำให้ประชาชนผิดหวัง คุณต้องให้บอกชนิดของผู้ชายอาจรัก Sis "
"ไป คุณ scatterbrain ยิ้มกันได้
"ฉันสามารถรักคน ด้วยสีดำ และชนิดสีน้ำเงินตา ผู้อ่อนโยน และเคารพให้ผู้หญิงยากจน ที่หล่อ และดี และพยายามที่จะจีบกัน ได้ แต่ฉันไม่สามารถรักเขาเพียงแต่ถ้าเขามีความใฝ่ฝัน วัตถุ บางงานทำในโลก ฉันจะดูแลไม่ดีว่าเขาถูกถ้าสามารถช่วยเขาสร้างเขา แต่ น้องรัก ชนิดของคนเรามักจะพบตัวผู้ชายอยู่ที่อายุการใช้งานระหว่างสมาคมและชมรมของเขา — อาจไม่ชอบเป็นคนเช่นนั้น แม้ว่าตามีสีฟ้าและเขาถูกหญิงเคยให้ชนิดที่ไม่ดีที่เขาพบในถนนได้ "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

จากนั้นจึงเป็นที่คลั่งไคล้ของ Manhattan ทำให้เป็นบ้าได้ของไม่วุ่นวายขนนกและเชื้อของโรคนั้นที่คุยอวดไปต่างจังหวัดของท่านั่งย่อเข่าเหยียดแขน;ท่ายึดบนหอคอยแชนด์เลอร์ เขาอยู่บน Broadway โอบล้อมไปด้วยสไตล์และมีการเอิกเกริกและเป็นดวงตาไปดูเขา อยู่บนเวทีของการแสดงตลกที่เขาเคยคิดเอาเองในการเล่นส่วนหนึ่ง - ในยามค่ำคืนของผีเสื้อที่ของแฟชั่นและคนขี้เกียจที่มีรสนิยมและหมายความว่าเขากำลังแต่งตัวเป็นส่วนหนึ่งและที่ดีของเขายังไม่ใช้พลังงานเพื่อป้องกันไม่ให้เขาจากการเข้าเป็น.
ดังนั้นเขาจึงเริ่มจะพูดพร่ำจะต้องไม่พลาดมาเรียนของคลับของชาของสนามกอล์ฟและขี่ม้าและพัก Kennels และ cotillions และทัวร์ท่องเที่ยวในต่างประเทศและโยนออกจากคำแนะนำของเรือยอร์ชที่นอนอยู่ larchmont เขาสามารถดูว่าเธอรู้สึกประทับใจอย่างมากพูดโดยมีเลศนัยนี้ดังนั้นเขาจึงเซ็นรับรองสำเนาถูกต้องท่านั่งย่อเข่าเหยียดแขน;ท่าของเขาโดยเอ่ยเป็นนัยแบบสุ่มเกี่ยวกับความมั่งคั่งที่ดีเยี่ยมและกล่าวถึงเพียงไม่กี่คนที่ชื่อว่าจะถูกจัดการโดยชนชั้นกรรมาชีพที่เคารพนับถือ มันเป็นวันน้อยในระยะทางสั้นๆเพื่อไปของ Chandler และเขาก็ให้ดีที่สุดแล้วที่จะได้เป็นเขาก็เห็นว่ามัน และยังมีหนึ่งครั้งหรือสองครั้งเขาก็เห็นด้วยทองคำบริสุทธิ์ที่เพิ่มความเงางามของผู้หญิงคนนี้ผ่านหมอกที่การพูดถึงตนเองมากเกินไปของเขาขึ้นมาระหว่างเขาและวัตถุทั้งหมด
"ด้วยวิธีนี้ของการอยู่อาศัยที่คุณพูดถึง"เธอกล่าวว่า"เสียงดังนั้นไม่แม่นและเหตุจูงใจทั้งยัง ไม่มีงานของคุณที่จะต้องทำในโลกที่อาจจะสนใจคุณมากขึ้นหรือไม่?"
"มิสมาเรียนที่รัก"เขาร้อง - "ที่ทำงาน คิดว่าการแต่งตัวทุกวันสำหรับอาหารมื้อค่ำของทำให้ครึ่งโหลสายในช่วงบ่ายที่พร้อมด้วยนายตำรวจที่อยู่ในทุกมุมพร้อมที่จะเข้าไปในรถยนต์ของคุณและจะพาท่านไปยังสถานีหากคุณได้รับเพิ่มขึ้นมากกว่าความเร็วที่มากกว่ารถลาของนักวิ่ง เราจะทำแบบกะหนุงกะหนิงเป็นคนงานยากที่สุดในที่ดินได้."
อาหารมื้อค่ำที่ได้ข้อสรุปบริกรที่ขนาดใหญ่และทั้งสองได้เดินออกไปยังมุมที่พวกเขาได้พบกันได้ มิสมาเรียนเราเดินไปเดินมาเป็นอย่างดีเป็นอย่างมากในตอนนี้กระย่องกระแย่งของเธอแทบจะไม่เห็นได้ชัด.
"ขอขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่สวยงาม"เธอพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "ผมจะต้องวิ่งกลับบ้านทันที ฉันชอบอาหารมื้อค่ำจะเป็นอย่างมากนายแชนด์เลอร์."
เขาจับมือกับเธอยิ้มอย่างจริงใจและพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับเกมของสะพานที่สโมสรของเขา เขาเฝ้ามองเธอสำหรับช่วงเวลาที่เดินไปถึงได้อย่างรวดเร็วมากกว่าทางด้านตะวันออกและเขาก็พบว่ารถที่เขาขับรถเพื่อกลับบ้านอย่างช้าๆ
ในห้องนอน สภาพ อากาศค่อนข้างหนาวเย็นตลอดของเขาแชนด์เลอร์วางเสื้อผ้าอยู่ห่างออกไปในระยะทางในช่วงเย็นของเขาสำหรับส่วนที่เหลือของหกสิบเก้าวันที่ เขาก็ไปเกี่ยวกับเรื่องนี้ผ่านการไตร่ตรองอย่างดี.
"ที่ยังเป็นเด็กที่งดงามจนต้องตกตะลึง"เขากล่าวกับตัวเอง"เธอเกินไปผมอยากจะได้ปฏิญาณถ้าเธอไม่ได้ไปทำงาน ถ้าผมอยากจะบอกเธอว่าความจริงที่แทนของ razzle - สร้างความประทับใจให้กับว่าทั้งหมดที่เราอาจจะมีแต่ด่าได้ ผมมีการเล่นได้กับเสื้อผ้าของฉัน"
จึงพูดแสดงความกล้าหาญที่เกิดและเลี้ยงใน wigwams ของตระกูล manhattans .
สาวน้อยหลังจากออกจากนักกีฬาของเธอความเร็วการข้ามอย่างรวดเร็ว - เมืองจนกว่าเธอจะมาถึงที่แมนชั่นงามสง่าและสงบทั้งสองช่องเพื่อไปยังด้านทิศตะวันออกที่หันหน้าเข้าหาบนถนนซึ่งเป็นทางหลวงของทรัพย์ศฤงคารและพระเสริม ณที่นี่เธอรีบเข้ามาและเข้าห้องที่หล่อเหลาหญิงสาวที่อยู่ในชุดราตรีบ้านที่กำลังมองหาด้วยความกลัดกลุ้มออกไปนอกหน้าต่าง.
"โอคุณคนบ้า!"ร้องเด็กสาวอายุมากกว่าเมื่ออื่นๆที่ป้อน"เมื่อคุณจะออกจากน่าตกใจเราด้วยวิธีนี้ เป็นสองชั่วโมงนับตั้งแต่คุณก็วิ่งออกมาในผ้าขี้ริ้วที่ของชุดเก่าและหมวกของมารี คุณแม่ได้รับการตกอกตกใจดังนั้น เธอถูกส่งไป Louis ในรถยนต์ที่ลองค้นหาคุณ คุณมีผู้หญิงสาว จงรักภักดี กระผมได้ไม่ดีนัก"
สาวน้อยผู้สูงอายุที่ได้สัมผัสปุ่มและทำความสะอาดได้มาถึงในช่วงเวลาที่.
"มารีบอกคุณแม่ว่ามิสมาเรียนได้กลับมา"
"ไม่ดุด่าว่าเขาในเครือ ผมแค่วิ่งลงไปหาคุณนายTHEO ของจะบอกเธอจะใช้การใส่สีม่วงสดแทนที่จะเป็นสีชมพู หมวกของแม่มารีและครีมกันแดดเป็นสิ่งที่ฉันต้องการ ทุกคนคิดว่าผมเป็นหญิงขายของที่ผมแน่ใจว่า"
"อาหารมื้อค่ำมีมากกว่ารักคุณอยู่ดังนั้นช่วงดึก"
"ผมรู้ว่า ผมก็แอบเข้าในทางเดินออกไปและหันมาจับข้อเท้าของฉัน ฉันไม่สามารถเดินไปได้ฉันงุดๆไปสู่ร้านอาหารและนั่งอยู่ตรงนั้นจนกว่าผมจะได้ดียิ่งขึ้น นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมจึง"
สองสาวที่นั่งอยู่ในที่นั่งริมหน้าต่างที่มองออกไปที่ส่องสว่างและสตรีมที่เร่งของรถในถนนได้ น้องหนึ่งที่ทะมึนลงพร้อมด้วยหัวของเธออยู่บนตักของน้องสาว.
"เราจะต้องแต่งงานกับวันหนึ่ง"เธอกล่าวว่าเหมือนอยู่ในฝัน"ของเรา เรามีเงินมากที่เราจะไม่ได้รับอนุญาตให้ทำให้ผิดหวังสาธารณะได้ คุณต้องการให้ผมบอกคุณเป็นคนที่ผมไม่สามารถรัก.....?"
"ไปที่คุณ scatterbrain "ยิ้มให้ที่อื่นๆ.
"ผมไม่สามารถรักคนที่มีดวงตาสีเข้มและสีฟ้าที่อ่อนโยนและ สุภาพ กับผู้หญิงที่มีฐานะยากจนมีรูปงามและที่ดีและจะไม่พยายามจะเกี้ยวพาราส แต่ผมก็ไม่สามารถรักเขาแต่ถ้าเขามีความมุ่งมั่นอย่างแรงกล้าที่วัตถุที่ทำงานบางอย่างให้ทำในโลก ผมจะไม่สนใจว่าผู้น่าสงสารเขาว่าฉันจะสามารถช่วยให้เขาสร้างทางขึ้นมา แต่น้องรักประเภท ของคนเราจะต้องพบกับคนที่มีชีวิตอยู่ชีวิตไม่ใช้งานระหว่างสังคมและคลับ - ผมของเขาไม่สามารถรักคนที่ชอบว่าแม้สายตาของเขาเป็นสีฟ้าและเขาก็ไม่เคยใจดีกับเด็กผู้หญิงผู้น่าสงสารเขาได้พบในถนนที่"