Playwright, novelist, lyricist and

Playwright, novelist, lyricist and librettist Susan Yankowitz has earned acclaim by confronting tough subjects with intelligence and humanity. Among the highlights of her career are the ensemble piece Terminal, a collaborative examination of mortality and reactions toward death; and Slain in the Spirit, a gospel and blues opera with music by Taj Mahal, about Jonestown. She also wrote one piece of the documentary play Seven, which profiles seven women human rights activists of note. Yankowitz profiled Mukhtar Mai, a Pakistani woman who helped bring the men who gang raped her to justice and who then went on to advocate for women's rights in her country.

Perhaps Yankowitz is best known for the play Night Sky. The play dramatizes the struggles of a brilliant astronomer named Anna after an accident leaves her afflicted with aphasia. Yankowitz wrote the play after Joseph Chaikin—the founder of the famed experimental group Open Theater and the director of Terminal and several other of Yankowitz's works—developed aphasia after complications from heart surgery. Since its first production in 1991, directed by Chaikin himself, the play has enjoyed a healthy life in regional theaters and at colleges. It recently commenced a run at Baruch Performing Arts Center in Manhattan starring Jordan Baker, in Baker's first New York stage appearance since she co-starred in Edward Albee's Three Tall Women with Marian Seldes and Myra Carter in 1994-95.

Shortly before the production officially opened on June 4, I conducted a telephone interview with Yankowitz about Night Sky.

Beth Herstein: You have a personal connection to aphasia because of the experience of your good friend and mentor Joseph Chaikin. Can you talk a little about that and about how you came to write this play?

Susan Yankowitz: I began work in the theater with Joseph Chaikin, who was really a legendary figure. He was my inspiration. He gave me my entry into the theater, with Terminal, in 1969. We remained friends after that and worked together on several projects over the years. In 1984, he was having surgery to replace a valve in his heart—he had developed a heart condition after having rheumatic fever as a child. During the surgery, a clot went to his brain and caused him to have aphasia, which none of us at the time knew anything about. What it is, for those who don't know, is an injury to the language center in the brain, which causes the words to get lost somehow in the mind. The intelligence is there—the person knows what he wants to say but just can't find the right words.

A year or two after this, Joe asked me if I would write a play about [aphasia]. He asked me, I think, for a few reasons. One is that we were close. The other is that I had written a novel about a deaf mute, so he knew I had a particular feeling for problems dealing with communication. Another thing was simply that he wanted to have a vehicle to instruct people, to educate them, about this condition. When he would go out in public—similar to what I showed in the play—people would assume he was an idiot, he didn't understand anything. For somebody of Joe's outstanding intelligence and previous eloquence, it was just a horrible situation.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักเขียนบทละครนักประพันธ์บทเพลงและบทซูซาน Yankowitz ได้รับการโห่ร้องโดยเผชิญหน้ากับเรื่องที่ยากลำบากด้วยปัญญาและความเป็นมนุษย์ ไฮไลท์ในอาชีพของเธอเป็นเทอร์มิชิ้นส่วนชุดการตรวจสอบการทำงานร่วมกันของการตายและปฏิกิริยาที่มีต่อการตาย และฆ่าในพระวิญญาณของพระเยซูและโอเปร่าบลูส์ดนตรีโดยทัชมาฮาลเกี่ยวกับโจนส์ทาวน์ เธอยังเขียนชิ้นหนึ่งของสารคดีเล่นเจ็ดซึ่งโปรไฟล์เจ็ดผู้หญิงร้องสิทธิมนุษยชนของโน้ต Yankowitz profiled Mukhtar เชียงใหม่ผู้หญิงปากีสถานที่ช่วยนำคนที่แก๊งข่มขืนเธอเพื่อความยุติธรรมและผู้ที่แล้วเดินไปสนับสนุนเพื่อสิทธิของผู้หญิงในประเทศของเธอ. บางที Yankowitz เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการเล่นสกายคืน เล่นดราต่อสู้ของนักดาราศาสตร์ชื่อแอนนาที่ยอดเยี่ยมหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุออกจากทุกข์ของเธอที่มีความพิการทางสมอง Yankowitz เขียนเล่นหลังจากที่โจเซฟ Chaikin-ก่อตั้งของกลุ่มทดลองที่มีชื่อเสียงเปิดโรงละครและผู้อำนวยการของ Terminal และอื่น ๆ อีกหลายของความพิการทางสมอง Yankowitz ผลงานการพัฒนาหลังจากที่ภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัดหัวใจ ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผลิตในปี 1991 กำกับโดย Chaikin ตัวเองเล่นได้เพลิดเพลินกับชีวิตที่มีสุขภาพในโรงภาพยนตร์ในระดับภูมิภาคและที่วิทยาลัย มันเพิ่งเริ่มทำงานที่บารุคศูนย์ศิลปะการแสดงในแมนฮัตตันที่นำแสดงโดยจอร์แดนเบเกอร์ในครั้งแรกของเบเกอร์ปรากฏตัวบนเวทีนิวยอร์กตั้งแต่ที่เธอร่วมแสดงในเอ็ดเวิร์ด Albee ของผู้หญิงสามคนสูงกับแมเรียน Seldes และไมร่าคาร์เตอร์ใน 1994-1995. ไม่นานก่อนที่การผลิตอย่างเป็นทางการ เปิดเมื่อวันที่ 4 มิถุนายนที่ผมดำเนินการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์กับ Yankowitz เกี่ยวกับท้องฟ้ายามราตรี. เบ ธ Herstein: คุณมีการเชื่อมต่อส่วนบุคคลที่จะพิการทางสมองเพราะจากประสบการณ์ของเพื่อนที่ดีของคุณและให้คำปรึกษาโจเซฟ Chaikin คุณสามารถพูดคุยเล็ก ๆ น้อย ๆ เกี่ยวกับที่และวิธีการเกี่ยวกับคุณมาเขียนบทละครเรื่องนี้? ซูซาน Yankowitz: ผมเริ่มทำงานในโรงละครกับโจเซฟ Chaikin ที่เป็นจริงตำนาน เขาเป็นแรงบันดาลใจของฉัน เขาให้ฉันเข้าของฉันเป็นโรงละครที่มีสถานีในปี 1969 เรายังคงเป็นเพื่อนหลังจากนั้นและทำงานร่วมกันในโครงการหลายปีที่ผ่านมา ในปี 1984 เขาได้รับการผ่าตัดที่จะเปลี่ยนวาล์วในหัวใจของเขาเขาได้พัฒนาโรคหัวใจหลังจากที่มีไข้รูมาติกเป็นเด็ก ในระหว่างการผ่าตัดก้อนไปยังสมองของเขาและทำให้เขามีความพิการทางสมองซึ่งไม่มีของเราได้ตลอดเวลารู้อะไรเกี่ยวกับ มันคืออะไรสำหรับผู้ที่ไม่ทราบว่าเป็นบาดเจ็บที่ศูนย์ภาษาในสมองซึ่งทำให้เกิดคำพูดที่จะได้รับหายไปอย่างใดในใจ หน่วยสืบราชการลับมี-คนรู้ว่าสิ่งที่เขาอยากจะพูด แต่ก็ไม่สามารถหาคำพูดที่เหมาะสม. ปีหรือสองปีหลังจากนี้โจถามฉันว่าฉันจะเขียนเกี่ยวกับการเล่น [พิการทางสมอง] เขาถามผมว่าผมคิดว่าสำหรับเหตุผลบางประการ หนึ่งคือการที่เราอยู่ใกล้ อื่น ๆ ที่ผมได้เขียนนวนิยายเกี่ยวกับคนหูหนวกเป็นใบ้เพื่อให้เขารู้ว่าผมมีความรู้สึกโดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสาร อีกสิ่งหนึ่งที่เป็นเพียงว่าเขาต้องการที่จะมีรถที่จะสั่งให้คนให้ความรู้แก่พวกเขาเกี่ยวกับสภาพนี้ เมื่อเขาจะออกไปในที่สาธารณะ-คล้ายกับสิ่งที่ฉันพบในการเล่นคนจะถือว่าเขาเป็นคนบ้าเขาไม่ได้เข้าใจอะไร สำหรับคนของปัญญาที่โดดเด่นของโจและคารมคมคายก่อนหน้านี้มันเป็นเพียงแค่สถานการณ์ที่น่ากลัว

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ซึ่งเป็นนักเขียน นักแต่งเพลง และบทซูซาน yankowitz ได้รับการโห่ร้อง โดยการเผชิญหน้ากับคนเหนียวด้วยสติปัญญาและมนุษยชาติ ในหมู่ไฮไลท์ของอาชีพของเธอเป็นชุดชิ้น terminal , ร่วมมือตรวจสอบปฏิกิริยาต่อการตายและความตาย และถูกฆ่าในจิตวิญญาณ พระกิตติคุณและบลูส์โอเปร่าดนตรีโดยทัชมาฮาล เกี่ยวกับโจนส์ทาวน์เธอยังเขียนชิ้นหนึ่งของสารคดีเล่นเจ็ดซึ่งโปรไฟล์หญิงเจ็ดเรียกร้องสิทธิมนุษยชนของหมายเหตุ yankowitz profiled มุกเชียงใหม่ , ปากีสถานผู้หญิงที่ช่วยให้ผู้ชายที่ข่มขืนเธอ เพื่อความยุติธรรม และผู้ที่ไปสนับสนุนสิทธิสตรีในประเทศของเธอ . . .

บางที yankowitz เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการเล่นคืนที่ท้องฟ้าเล่น dramatizes การต่อสู้ของสุดยอดนักดาราศาสตร์ชื่อ แอนนา หลังจากอุบัติเหตุใบของเธอเป็นโรคความจำเสื่อม yankowitz เขียนเล่น หลังจากที่ โจเซฟ ไชคิ่นผู้ก่อตั้งโรงละครเปิดกลุ่มทดลองที่มีชื่อเสียงและเป็นผู้อำนวยการของ terminal และหลายอื่น ๆของ yankowitz ผลงานพัฒนาคุณจากภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัดหัวใจ ตั้งแต่การผลิตครั้งแรกในปี 1991กำกับโดย ไชคิ่นตัวเองเล่นได้เพลิดเพลินกับชีวิตที่มีสุขภาพในโรงภาพยนตร์ในภูมิภาคและในวิทยาลัย มันเพิ่งเริ่มทำงานเมื่อบารุคศูนย์ศิลปะแมนฮัตตัน นำแสดงโดย จอร์แดน เบเกอร์ ในลักษณะเวทีนิวยอร์กครั้งแรกของเบเกอร์ ตั้งแต่เธอร่วมแสดงเป็นเอ็ดเวิร์ด แอลบี 3 และสูงผู้หญิงมาเรียน เซลดึส Myra คาร์เตอร์ใน 1994-95 .

ไม่นานก่อนการผลิตเปิดอย่างเป็นทางการในวันที่ 4 มิถุนายน ผมได้ทำการสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์กับ yankowitz เกี่ยวกับท้องฟ้า

แต่ง herstein : คุณมีความสัมพันธ์ส่วนตัวกับคุณ เพราะประสบการณ์จากเพื่อนและอาจารย์ โจเซฟ ไชคิ่น . คุณสามารถพูดคุยเล็กน้อยเกี่ยวกับที่และเกี่ยวกับวิธีการที่คุณมาเขียนเล่นแบบนี้

yankowitz : ซูซานผมเริ่มทำงานในโรงละครกับโจเซฟ ไชคิ่น ใครเป็นเหมือนรูปในตำนาน เขาเป็นแรงบันดาลใจของฉัน เขาให้ฉันรายการของฉันในโรงละคร กับเทอร์มินัล ใน 1969 เรายังคงเป็นเพื่อนกันต่อไป และทำงานร่วมกันในโครงการหลายๆ ปี ในปี 1984 เขาได้รับการผ่าตัดเพื่อเปลี่ยนลิ้นหัวใจของเขา เขาได้พัฒนาโรคหัวใจหลังจากโรคไขข้อไข้เป็นเด็กในระหว่างการผ่าตัดลิ่มเลือดไปสมองของเขาและทำให้เขาต้องความจำเสื่อม ซึ่งไม่มีใครในเวลารู้อะไรเกี่ยวกับ คืออะไร สำหรับคนที่ไม่รู้ คือการบาดเจ็บที่ศูนย์ภาษาในสมองซึ่งทำให้คำพูดที่จะได้รับหายไปอย่างใดในจิตใจ ปัญญามีคนที่รู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการจะพูด แต่ก็ไม่สามารถหาคำที่เหมาะสม .

หรือสองปีหลังนี้ โจถามผม ถ้าผมจะเขียนเกี่ยวกับการเล่น [ ภาษา ] เขาถามฉัน ฉันคิดว่าด้วยเหตุผลบางประการ หนึ่งคือว่า เราสนิทกัน อื่น ๆที่ฉันได้เขียนนวนิยายเกี่ยวกับคนหูหนวกเป็นใบ้ เขารู้ว่าฉันมีความรู้สึก โดยเฉพาะปัญหาที่เกี่ยวข้องกับการสื่อสาร อีกเรื่องก็ที่เขาอยากจะได้รถ สอนให้คน ให้ความรู้แก่พวกเขาเกี่ยวกับเงื่อนไขนี้ เมื่อเขาจะออกไปในที่สาธารณะคล้ายกับสิ่งที่ผมพบในการเล่น คนก็คิดว่าเขาโง่ เขาไม่ได้เข้าใจอะไรเลย สำหรับบางคนของโจ ที่สติปัญญาและซูเปอร์โนวาก่อนหน้านี้ , มันเป็นแค่สถานการณ์ที่น่ากลัว .